تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 226
أحدث فصل
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 818
เสิ่นซื่อวางม้วนคดีและพู่กันในมือลง ก่อนเอนกายพิงพนักด้านหลัง พลางมองคนในอ้อมกอดการได้โอบกอดเรือนร่างอันบอบบางนั้นช่างเจริญใจนัก เสิ่นซื่อลุ่มหลงในความรู้สึกนี้ ขณะซึมซับถึงห้วงอารมณ์ที่อยากจะตระกองกอดแม่ยอดดวงใจในทุกวันเขาถามนางว่า "เจ้าอยากไปหรือไม่?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อยเมื่อหลายปีก่อนนางเคยเป็นยอดฝีมือในการตีคลี นางมักรู้สึกราวกับตนเองเป็นจอมยุทธ์หญิงผู้สามารถกอบกู้ใต้หล้ายามอยู่บนหลังม้า ช่างองอาจห้าวหาญ และทุกครั้งที่ตีลูกเข้าประตูก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองเก่งกาจเหลือเกินจี้หานอีในเวลานั้นชื่นชอบการตีคลีที่สุด บิดาถึงขั้นจัดเตรียมลานม้าไว้ให้นางฝึกซ้อมหลังจวนโดยเฉพาะ แต่หลังจากสกุลจี้เกิดเรื่อง จี้หานอีก็ไม่เคยได้ขี่ม้าหรือตีคลีอีกและนางก็ไม่ได้รู้สึกองอาจห้าวหาญเช่นวันวานอีกแล้วแต่ตอนที่สะใภ้รองเว่ยเอ่ยชวน จี้หานอีกลับเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาชั่วขณะ สิ่งที่นางนึกถึงหาใช่การแข่งขันตีคลี แต่นางกำลังคิดว่าหากตนเองได้กลับไปขี่ม้า และได้กวัดแกว่งไม้ตีคลีอีกครั้ง หัวใจของนางจะสามารถหวนคืนสู่ห้วงเวลาในอดีตได้หรือไม่นางจะยังมีช่วงเวลาที่องอาจห้าวหาญเช่นนั้นอยู่อีกไหมนางจะส
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 817
ปลายนิ้วสัมผัสลงไปด้วยความทะนุถนอม ร่างคนงามพลันสั่นสะท้านแผ่วเบา เห็นได้ชัดว่านางกำลังเจ็บปวดเสิ่นซื่อรวบตัวจี้หานอีเข้ามาสวมกอดไว้พลางปลอบประโลมเสียงทุ้ม เดิมทีเขายังต้องกลับไปที่สำนักตรวจการ แต่นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมแหกกฎ ต่อให้มีราชกิจกองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาก็ไม่อยากกลับไปสนใจมันอีกแล้วทว่าจี้หานอีก็เป็นฝ่ายกังวลใจเสียเองเมื่อกลับมาถึงจวน “ยามนี้ยังไม่เที่ยงวัน ราชกิจของท่านพี่จะล่าช้าเอาได้นะเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อจ้องมองนาง “ไม่อยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหรือ?”เวลาที่เสิ่นซื่อได้อยู่เป็นเพื่อนจี้หานอีนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน ช่วงกลางวันแทบไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของเขา เสิ่นซื่อจึงรู้สึกผิดต่อนางเล็กน้อยจี้หานอีย่อมอยากให้เสิ่นซื่ออยู่เป็นเพื่อน แต่นางก็เข้าใจดีว่าเขาคงมีราชกิจอยู่ในมือมากมาย ในใจจึงไม่อยากให้ตนเองกลายเป็นภาระคอยถ่วงรั้งเขาไว้นางกระซิบ “ช่วงบ่ายท่านพี่รีบกลับมาให้เร็วหน่อยก็พอแล้วเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อทอดสายตามองจี้หานอีอย่างลึกล้ำปราดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้จากไป กลับสั่งให้คนนำยามาทาให้นางแทนตกกลางคืน จี้หานอีนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามเสิ่นซื่อ “เหตุใดท
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 816
เมื่อเสิ่นซื่อได้ยินคำพูดของจี้หานอีก็เลิกคิ้วขึ้น “แต่เหตุใดข้าถึงมองว่าเจ้าเอาแต่คิดเกียจคร้านอยู่ร่ำไปเล่า?”จี้หานอีรู้สึกร้อนตัวอยู่บ้าง คิดเกียจคร้านนั้นเป็นความจริง แต่เรื่องที่นางอยากช่วยแบ่งเบาภาระให้เสิ่นซื่อก็เป็นความจริงเช่นกัน นางจึงรีบตอบ “เพียงเกียจคร้านเป็นบางครั้งเท่านั้นต่างหาก...”เสิ่นซื่อหัวเราะ “วันหน้าข้าจะคัดเลือกผู้ดูแลมาช่วยงานเจ้าเพิ่มอีกสักหลายคน พวกเขาล้วนเป็นคนที่ข้าเลือกมาเอง เจ้าจงเรียกใช้ด้วยความวางใจเถิด”จี้หานอีรีบพยักหน้า ขณะจ้องมองใบหน้าของเสิ่นซื่อที่ต่อให้กำลังพูดถ้อยคำห่วงใย แต่ก็ยังคงดูเย็นชา ใบหน้าของเขาไม่อาจมองเห็นถึงความใส่ใจแม้แต่น้อยแต่หัวใจของจี้หานอีก็พลันเกิดความรู้สึกบางอย่าง นางใช้มือยันเข่าของเสิ่นซื่อไว้ แล้วโน้มตัวเข้าไปหา ก่อนเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเสิ่นซื่ออย่างแผ่วเบานี่นับเป็นครั้งแรกที่จี้หานอีกระทำเรื่องเช่นนี้ ชั่วขณะนั้นหัวใจของนางพลันเต้นระรัว ความตื่นตระหนกทำให้ห้วงความคิดสับสนวุ่นวายหลังหอมแก้มแล้วนางก็หมายรีบถอยกายออก แต่ช่วงเอวกลับถูกท่อนแขนอันทรงพลังรวบกอดไว้ ชายหนุ่มไม่ยินยอมให้นางถอยหนี ทั้งยังรั
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 815
หลังจี้หานอีได้ยินคำพูดของเสิ่นซื่อ นางก็รีบก้าวขึ้นรถม้าอีกครั้งรถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทันทีที่จี้หานอีขึ้นไปนั่งภายในรถม้า เสิ่นซื่อสวมชุดขุนนางนั่งตัวตรงแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์สง่างาม จี้หานอีนั่งอยู่ข้างกายเขา นางมองดูการแต่งกายอันเรียบร้อยไร้ที่ติของเสิ่นซื่อ เดิมทีคิดอยากเอนกายซบลงบนร่างเขา แต่ก็กลัวทำให้เสื้อผ้าของเขายับย่น จึงจำต้องข่มใจฝืนทนไว้ประเดี๋ยวเสิ่นซื่อย่อมต้องกลับสำนักตรวจการ ดังนั้นเรื่องการแต่งกายจึงสำคัญยิ่งบัดนี้ จี้หานอีเองก็ตระหนักดีว่าตนได้เปลี่ยนไปแล้ว นางกลายเป็นคนที่ชอบอิงแอบและซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นซื่อโดยสมบูรณ์ความจริงบางครั้งจี้หานอีก็รู้สึกหวาดกลัวต่อความเปลี่ยนแปลงนี้ของตนเองอยู่บ้าง ซึ่งสิ่งที่นางหวาดกลัวอยู่ในใจลึก ๆ ก็คือ กลัวว่าตนเองจะไม่อาจแยกจากเสิ่นซื่อได้อีกนางกลัวว่าตนเองจะต้องกลับไปตกอยู่ในห้วงอารมณ์ว้าวุ่นใจเพราะบุรุษผู้หนึ่งอีกครั้งดังเช่นเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนที่นางเห็นเสิ่นซื่อรออยู่หน้าประตูจวนสกุลกู้ ในใจก็พลันเอ่อล้นด้วยความยินดี จนแทบจะโผเข้าหาเขาอย่างอดใจไม่ไหวตัวนางก็อยากหักห้ามใจ อย่างน้อยในความจร
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 814
จี้หานอีตระหนักดีว่า ในอนาคตตนเองคงกลับมาที่นี่น้อยลง ซึ่งนางก็ไม่ได้อยากกลับมาอยู่แล้วนางบอกกับท่านยายว่า "เรื่องนี้หลานไม่อาจตัดสินใจ หลานเคยบอกแล้วว่าจะไม่สอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องของป้าสะใภ้ใหญ่ ที่หลานพูดวันนี้ก็ไม่ใช่เพื่อครอบครัวของป้าสะใภ้ใหญ่ แต่เพื่อสกุลกู้ต่างหาก เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไม่ว่าต้องทำเช่นไร ก็ปล่อยให้ป้าสะใภ้ใหญ่เป็นคนตัดสินใจเถิด"กล่าวจบจี้หานอีก็หันไปมองท่านยาย ก่อนพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "คนบางคนถ้าไม่เดือดร้อนก็คงไม่รู้สึกตัว ฝืนเตือนสติไปก็มีแต่จะโกรธเคืองกันเปล่า ๆ เจ้าค่ะ"จี้หานอีพูดพลางหยัดกายลุกขึ้น แล้วกล่าวต่อ "วันนี้หลานยังมีธุระที่ต้องจัดการอีกมาก คงอยู่ต่อได้ไม่นาน ท่านยาย ภายหน้าเรื่องครอบครัวของป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ต้องมาบอกหลานนะเจ้าคะ หลานไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดอีกแล้ว"เสียงของจี้หานอีนั้นแผ่วเบา แต่กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ฟังแล้วรู้สึกร้าวรานจนดวงตาพร่ามัวแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่ค่อยเอ็นดูหลานสาวคนใดนัก มีเพียงจี้หานอีผู้เดียวที่นางรักใคร่ทะนุถนอม มีเพียงจี้หานอีผู้เดียวที่นางชื่นชอบ บัดนี้เมื่อได้เห็นแววตาอันสิ้นหวั
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 813
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน จี้หานอีก็ได้รับจดหมายจากจวนสกุลกู้ด้านในเป็นจดหมายที่ท่านยายเขียนถึงนาง บอกเล่าว่าภายในจวนเกิดเรื่องใหญ่ ขอให้จี้หานอีกลับไปปรึกษาหารือกันที่จวนสกุลกู้ และยังบอกอีกว่ามารดาของนางก็จะไปเช่นกันจี้หานอีไม่ได้กลับจวนสกุลกู้มานานแล้ว จึงคิดกลับไปดูเสียหน่อยยามเดินทางกลับ ด้านนอกรถม้ามีองครักษ์ติดตามมาด้วยเจ็ดแปดนาย ล้วนเป็นคนที่เสิ่นซื่อคัดเลือกมาให้นางใหม่อย่างพิถีพิถันหลังเกิดเรื่องคราวก่อนเมื่อกลับถึงจวนสกุลกู้ พอเดินเข้าไปในโถงด้านหน้าก็พบผู้คนอยู่เต็มห้อง และทันทีที่เห็นจี้หานอีก้าวเข้าไป สายตาของทุกคนก็ล้วนจับจ้องมาที่นางเป็นตาเดียวจี้หานอีในยามนี้ หากเทียบกับตอนที่อยู่จวนสกุลเซี่ยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉมหรือสีหน้าล้วนดูดีขึ้นไม่น้อย หว่างคิ้วและแววตาให้ความรู้สึกสงบเยือกเย็นดั่งเช่นสตรีสูงศักดิ์ในตระกูลใหญ่ ในมือถือพัดด้ามจับงาช้าง สวมใส่อาภรณ์ที่ตัดเย็บจากผ้าหลิวอวิ๋นทอดิ้นทองล้ำค่า ขณะก้าวเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย กลิ่นอายอันสง่างามและสูงส่งที่แผ่ออกมาจากร่างกาย ก็ทำให้ผู้คนในห้องต่างพากันลุกขึ้นต้อนรับโดยไม่รู้ตัวจี้หานอีบอกให้ทุกคนนั่งลงตามสบาย
قد تعجبك أيضًا
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.6K وجهات النظرอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู997.2K وجهات النظرเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.4K وجهات النظرบุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ3.2K وجهات النظرเส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s
sanvittayam385 وجهات النظرศิษย์พี่เจ้าขา ศิษย์น้องพวกนี้รังแกข้า 18+
วันว่างว่างของหญิงใหญ่273 وجهات النظرหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม236 وجهات النظر
