เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 238
บทล่าสุด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 822
เมื่อจี้หานอีได้ยินว่าเสิ่นซื่อมารับแล้ว นางก็อำลาชุยจิ้งหมิ่นกับคนอื่น ๆ ด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยชุยจิ้งหมิ่นนั้นนับจี้หานอีเป็นสหายรู้ใจมาแต่แรก เดิมทีมีถ้อยคำอีกมากมายยังไม่ได้กล่าว แต่ในเมื่อท่านโหวเสิ่นมารับคนแล้ว นางจึงไม่อาจรั้งตัวไว้ได้อีกทำได้เพียงเดินออกมาส่งจี้หานอีด้วยตนเองเท่านั้นระหว่างทางจี้หานอีฟังชุยจิ้งหมิ่นเล่าว่า ลานม้าแห่งนั้นคือสถานที่ซึ่งในอดีตคุณชายรองเว่ยไม่สนคำคัดค้านของผู้อาวุโสประจำตระกูล เพียงเพราะชุยจิ้งหมิ่นชื่นชอบการขี่ม้า เขาจึงดึงดันรื้อห้องหนังสือของตนเองทิ้งเพื่อสร้างลานม้าให้แก่นางความจริงตอนได้ฟังครั้งแรก จี้หานอีก็รู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง นางเคยคิดว่าคุณชายรองเว่ยเป็นพวกคุณชายเสเพลเสียอีก ไม่นึกเลยว่าเขาจะสามารถทำเพื่อภรรยาได้ถึงเพียงนี้ชุยจิ้งหมิ่นแย้มยิ้ม “เขานั้นให้ความสำคัญกับข้าเป็นอันดับแรกในทุก ๆ เรื่อง ซ้ำยังไม่ยอมให้ข้าช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือปรนนิบัติเขาอาบน้ำล้างหน้าด้วยซ้ำ”“ช่วงแรกข้าเองก็ไม่ชิน คิดว่าเขารังเกียจหรือไม่ก็ไม่ชอบข้า ข้ากับเขาถึงขั้นเคยมีปากเสียงกันเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้อยู่หลายหน แม้ข้าจะเกิดในตระกูลขุนนา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 821
ประเดี๋ยวก็บอกว่าทิวทัศน์ที่ใดงดงาม คราวหน้าสามารถขี่ม้าไปเที่ยวชมด้วยกันได้ ประเดี๋ยวก็บอกว่าน้ำพุที่ใดนำมาชงชาแล้วกลิ่นหอมที่สุด คราวหน้าค่อยไปเที่ยวเล่นทุ่งหญ้าด้วยกันนานทีปีหนจี้หานอีถึงจะพบพานผู้ที่มีรสนิยมตรงกันและพูดคุยได้อย่างถูกคอ นางจึงร่วมวงด้วยสนทนากันได้ครู่หนึ่ง ก็วกมาถึงเรื่องที่จะไปประลองฝีมือตีคลีกัน แต่เวลานี้ทุกคนล้วนสวมใส่กระโปรงที่ทั้งหนาและรุ่มร่ามดูไม่เหมาะนัก ชุยจิ้งหมิ่นจึงกล่าว “ไม่เป็นไรหรอก เพียงเล่นกันสนุกสนาน ต่อให้สวมกระโปรงก็สามารถขี่ม้าได้”ตอนที่เสิ่นซื่อมารับจี้หานอียามเที่ยง เขาก็ยืนเคียงข้างคุณชายรองเว่ย เฝ้าดูแม่นางทั้งหลายกำลังขี่ม้าอยู่ในลานม้าขนาดเล็กของจวนสกุลเว่ยคุณชายรองเว่ยเว่ยซิวหันมองเสิ่นซื่อพลางกล่าวด้วยความเกรงใจเล็กน้อย “ฮูหยินของข้าค่อนข้างเอาแต่ใจมาโดยตลอด ข้าจะเรียกให้นางพาฮูหยินเสิ่นกลับมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”ภายในสายตาของเสิ่นซื่อมีเพียงจี้หานอีผู้เดียว เขามองชายกระโปรงของนางที่พลิ้วไหวตามสายลม แม้จะอยู่ไกลกัน แต่เสิ่นซื่อกลับสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอี แววตาและหว่างคิ้วของเขาพลันอ่อนโยนลง ก่อนยกมือขึ้นห้ามเว่ยซิวเป็
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 820
ผ่านไปไม่กี่วัน ชุยหมิ่นจิ้งก็ส่งจดหมายมาหาจี้หานอี เพื่อถามว่าจี้หานอีตัดสินใจเรื่องนั้นอย่างไรช่วงหลายวันนี้ ทุกครั้งที่เสิ่นซื่อมีเวลาว่างก็จะคอยเป็นเพื่อนจี้หานอีไปฝึกซ้อมที่สนามม้า จี้หานอีเองก็มีความมั่นใจยิ่ง จึงเขียนจดหมายตอบกลับชุยหมิ่นจิ้งไปเพิ่งจะตอบจดหมายกลับไป วันรุ่งขึ้นชุยหมิ่นจิ้งก็ส่งเทียบเชิญให้จี้หานอีไปพูดคุยกันที่จวนจี้หานอีสอบถามความคิดเห็นของเสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อเพียงยิ้มเล็กน้อย “สกุลเว่ยกับสกุลเสิ่นมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี ถึงเวลาข้าจะไปรับเจ้าเอง”ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นซื่อสัมผัสได้ว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอีมีมากขึ้น นางไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน ทั้งยังลดท่าทีระแวดระวังลงไปหลายส่วนแม้กระทั่งเรื่องบนเตียง นางก็ยังให้ความร่วมมือมากกว่าเดิม เสิ่นซื่อย่อมชื่นชอบการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ เขาอยากมอบความรักให้จี้หานอี หาใช่ต้องการกักขังนางไม่ แต่เขาปรารถนาให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขตามใจปรารถนา ภายใต้ขอบเขตอำนาจที่เขาสามารถกระทำได้เขาจะเปิดโอกาสให้นางได้ผูกมิตรกับผู้คน ให้ได้มีสหายรู้ใจอยู่เคียงข้าง ไม่ว่านางปรา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 819
จี้หานอียิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวข้าขอลองดูก่อน”นางกล่าวพลางดึงสายรัดบังเหียน ก่อนพลิกตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอย่างทะมัดทะแมง และสุดท้ายก็สามารถก้มหน้าลงมองเสิ่นซื่อได้เสียทีแต่สีหน้าของเสิ่นซื่อกลับดูเคร่งขรึม ชัดเจนว่าเขาไม่เห็นด้วยที่จี้หานอีจะขี่ม้าตัวนี้เขาเองก็พลิกตัวขึ้นหลังม้าอีกตัวเช่นกัน ด้วยหมายจะคอยปกป้องจี้หานอีให้ปลอดภัยรอยยิ้มบนใบหน้าจี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย เดิมทีนางคิดแสดงฝีมือให้เสิ่นซื่อเห็นเสียหน่อย สมัยก่อนตอนอายุสิบเอ็ดสิบสอง นางก็เคยขี่ม้าออกไปเที่ยวชมธรรมชาติบนภูเขาเป็นเพื่อนบิดามาแล้วยามนี้เมื่อได้ขึ้นมาอยู่บนหลังม้า ความรู้สึกในอดีตก็หวนคืนมา จี้หานอีดึงสายรัดบังเหียนแน่น ก่อนใช้ขาทั้งสองข้างหนีบท้องม้าให้ออกตัวไปข้างหน้าวันนี้จี้หานอีสวมชุดขี่ม้าสีแดงสดใส ม้าสีนิลควบทะยานไปอย่างรวดเร็วราวเหยียบย่างไปบนสายลม พัดพาชายเสื้อของจี้หานอีให้ปลิวไสวส่งเสียงดังพึ่บพั่บเสิ่นซื่อทอดสายตามองคนบนหลังม้า เพียงพริบตาเดียวนางก็ควบม้าไปถึงอีกฝั่งหนึ่งของลานขี่ม้าแล้วตอนที่เขาควบม้าไล่ตามไป ก็เห็นจี้หานอีกำลังขี่ม้าตรงมาหาเขาเช่นกัน ใบหน้านางประดั
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 818
เสิ่นซื่อวางม้วนคดีและพู่กันในมือลง ก่อนเอนกายพิงพนักด้านหลัง พลางมองคนในอ้อมกอดการได้โอบกอดเรือนร่างอันบอบบางนั้นช่างเจริญใจนัก เสิ่นซื่อลุ่มหลงในความรู้สึกนี้ ขณะซึมซับถึงห้วงอารมณ์ที่อยากจะตระกองกอดแม่ยอดดวงใจในทุกวันเขาถามนางว่า "เจ้าอยากไปหรือไม่?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อยเมื่อหลายปีก่อนนางเคยเป็นยอดฝีมือในการตีคลี นางมักรู้สึกราวกับตนเองเป็นจอมยุทธ์หญิงผู้สามารถกอบกู้ใต้หล้ายามอยู่บนหลังม้า ช่างองอาจห้าวหาญ และทุกครั้งที่ตีลูกเข้าประตูก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองเก่งกาจเหลือเกินจี้หานอีในเวลานั้นชื่นชอบการตีคลีที่สุด บิดาถึงขั้นจัดเตรียมลานม้าไว้ให้นางฝึกซ้อมหลังจวนโดยเฉพาะ แต่หลังจากสกุลจี้เกิดเรื่อง จี้หานอีก็ไม่เคยได้ขี่ม้าหรือตีคลีอีกและนางก็ไม่ได้รู้สึกองอาจห้าวหาญเช่นวันวานอีกแล้วแต่ตอนที่สะใภ้รองเว่ยเอ่ยชวน จี้หานอีกลับเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาชั่วขณะ สิ่งที่นางนึกถึงหาใช่การแข่งขันตีคลี แต่นางกำลังคิดว่าหากตนเองได้กลับไปขี่ม้า และได้กวัดแกว่งไม้ตีคลีอีกครั้ง หัวใจของนางจะสามารถหวนคืนสู่ห้วงเวลาในอดีตได้หรือไม่นางจะยังมีช่วงเวลาที่องอาจห้าวหาญเช่นนั้นอยู่อีกไหมนางจะส
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 817
ปลายนิ้วสัมผัสลงไปด้วยความทะนุถนอม ร่างคนงามพลันสั่นสะท้านแผ่วเบา เห็นได้ชัดว่านางกำลังเจ็บปวดเสิ่นซื่อรวบตัวจี้หานอีเข้ามาสวมกอดไว้พลางปลอบประโลมเสียงทุ้ม เดิมทีเขายังต้องกลับไปที่สำนักตรวจการ แต่นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมแหกกฎ ต่อให้มีราชกิจกองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาก็ไม่อยากกลับไปสนใจมันอีกแล้วทว่าจี้หานอีก็เป็นฝ่ายกังวลใจเสียเองเมื่อกลับมาถึงจวน “ยามนี้ยังไม่เที่ยงวัน ราชกิจของท่านพี่จะล่าช้าเอาได้นะเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อจ้องมองนาง “ไม่อยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหรือ?”เวลาที่เสิ่นซื่อได้อยู่เป็นเพื่อนจี้หานอีนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน ช่วงกลางวันแทบไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของเขา เสิ่นซื่อจึงรู้สึกผิดต่อนางเล็กน้อยจี้หานอีย่อมอยากให้เสิ่นซื่ออยู่เป็นเพื่อน แต่นางก็เข้าใจดีว่าเขาคงมีราชกิจอยู่ในมือมากมาย ในใจจึงไม่อยากให้ตนเองกลายเป็นภาระคอยถ่วงรั้งเขาไว้นางกระซิบ “ช่วงบ่ายท่านพี่รีบกลับมาให้เร็วหน่อยก็พอแล้วเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อทอดสายตามองจี้หานอีอย่างลึกล้ำปราดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้จากไป กลับสั่งให้คนนำยามาทาให้นางแทนตกกลางคืน จี้หานอีนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามเสิ่นซื่อ “เหตุใดท
บางทีคุณอาจจะชอบ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี24.2K viewsยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น276.1K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.2K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.6K viewsไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ
จันทร์ส่องแสง139 viewsลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์
บีตามใจเขียน297 viewsพี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า
เทียนสื่อ263 viewsเทพธิดาสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko418 views
