ไม่ใช่ความผิด ? 184

แสงแรกของดวงตะวันส่องผ่านระแนงไม้สีอิฐเข้ามากระทบผิวกายของใครบางคน แต่ร่างหนาก็ยังคงนอนแผ่หลาอยู่บนชานเรือนเช่นที่เคยทำมาตลอด จวบจนไออุ่นจากแสงสว่างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนเหมือนต้องการแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้จึงค่อยขยับกายอย่างคนเกียจคร้าน

               “พี่ธรรมคะ? ตื่นได้แล้วนะคะ” เสียงจันทร์เจ้าร้องถามมาแต่ไกล ครู่เดียวเจ้าของเสียงก็หอบหิ้วสำรับอาหารออกมาจากห้องครัวตรงมุมทางเดินด้วยท่าทางรีบรน บ่นพึมพำทั้งที่ยังสาละวนอยู่กับการเตรียมอาหารคาวหวานสำหรับทำบุญ “ถ้ายังไม่ตื่นจะไม่ทันใส่บาตรแล้วนะคะ”

               “ตื่นนานแล้ว จันทร์ทำกับข้าวเสียงดังตั้งแต่ตีสี่...พี่จะไม่ตื่นได้ยังไงกัน?” พบธรรมตอบกลับแกมเย้าแหย่ ก่อนจะฉวยสำรับอาหารในมือของจันทร์เจ้ามาไว้กับตัว “พี่ถือให้เอง”

               “ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวจันทร์ไปหยิบอีกถาดนะ” ว่าจบร่างบางก็หายกลับเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมสำรับขนมไทยและดอกไม้สดหลายช่อ

               พบธรรมมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนปนผ่อนคลายกว่าเก่า เลือกใช้มือข้างเดียวประคองถาดอาหารไว้ชั่วคราว ค่อยเช็ดคราบเขม่าที่ติดบนข้างแก้มใสของจันทร์เจ้าออกอย่างเบามือ ก่อนจะเดินเคียงคู่กันไปยังท่าน้ำตรงชานเรือนที่ห่างไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเพื่อรอตักบาตรริมน้ำ

นึกถึงสมัยยังเด็ก ที่เคยช่วยแม่เตรียมของใส่บาตรในวันเกิด

               บ้านสวนขนาดไร่เศษติดริมแม่น้ำแม่กลองแห่งนี้ เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่มารดาของพบธรรมเหลือทิ้งไว้ให้ แต่เด็กคนเดียวที่ปราศจากญาติพี่น้องไม่อาจใช้ชีวิตเพียงลำพังได้ เขาจึงถูกส่งเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อเติบโตและได้กลับมายังสถานที่แห่งความทรงจำอีกครั้ง ความรู้สึกปวดร้าวระคนคะนึงหาก็เกิดขึ้นภายในจิตใจอย่างยากจะควบคุม

               ถ้าวันนั้นตึกไม่ถล่มลงมา วันนี้เขาคงยังมีแม่อยู่ข้างๆ

               คิดได้เพียงเท่านั้นดวงตาอ่อนแสงก็วาวโรจน์ขึ้นอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับความรู้สึกโกรธเกลียดที่ฝังรากลึกลงกลางใจนับตั้งแต่วัยเยาว์

‘อายุ วณฺโณ สุขํ พลํ..’        

               เสียงสวดให้พรที่ดังขึ้นในตอนท้ายคล้ายช่วยเรียกสติ พบธรรมค่อยหลุดจากภวังค์ความคิดมากมายในชั่วขณะแสนสั้นของความรู้สึก มองจ้องดวงตาสงบเยือกเย็นของบุคคลผู้อยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์เบื้องหน้าคล้ายสับสน เมื่อเห็นรอยยิ้มในดวงตาของหลวงพ่อค่อยกราบนมัสการอีกหน

“ความทุกข์ดับได้ด้วยการอภัย ไม่ใช่ความโกรธเกลียดหรอกนะโยม..” น้ำเสียงเปี่ยมเมตตาให้ความเห็นสั้นๆ

“ถ้าคนที่เรารักถูกฆ่าตาย เป็นหลวงพ่อจะให้อภัยเหรอครับ?” พบธรรมตอบกลับเสียงกระด้าง ทำท่าจะลุกหนีเพราะไม่อยากรับฟังคำเทศนาที่มาจากทฤษฏีทางพุทธศาสนา

“ไม่ได้หรอกโยม” คำตอบของหลวงพ่อ ทำให้คนตั้งใจจะลุกหนีชะงักไป “หากเขาเจตนามาเพื่อฆ่าคนที่อาตมารัก โดยไม่มีเหตุผลอะไรเลย”

คนฟังขมวดคิ้วขุ่น ไม่เข้าใจในความหมายของคำตอบแม้สักนิด

“หากไม่มีเจตนาย่อมให้อภัยได้ เพราะอย่างไรความรู้สึกผิดก็ติดตัวเขาไปจนตายอยู่แล้ว...หากมีเจตนาและเหตุผลก็ย่อมให้อภัยได้ เพราะเราทำร้ายเขา เขาจึงกลับมาทำร้ายเราเพื่อเอาคืน” น้ำเสียงสงบเยือกเย็นของหลวงพ่ออธิบายเนิบนาบอย่างคนผ่านโลกมาจนถึงบั้นปลายชีวิต “แต่หากเขาทำร้ายเราอย่างไร้เหตุผล เขาก็เป็นเพียงสัตว์นรกในคราบมนุษย์เท่านั้น...อาตมาจึงให้อภัยไม่ได้ แต่ก็เลือกปล่อยวางเพื่อตัดกรรมได้”

“หลวงพ่อว่าผมควรให้อภัย?” เสียงของพบธรรมอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“สุดแต่ใจโยมจะไขว่คว้าหาคำตอบเถอะนะ” หลวงพ่อตอบกลับด้วยรอยยิ้มและความเมตตา “แต่จงจำไว้เสมอ ว่าทุกการกระทำ...ย่อมหมายถึงกรรมที่ตามมา”

“...”

เรือพายของหลวงพ่อห่างออกไปทุกขณะ แต่ยังคงอยู่ในสายตาของพบธรรม จวบจนภาพเบื้องหน้าเหลือเพียงความว่างเปล่าก็ยังคงไร้วี่แววว่าเขาจะละสายตา..

จันทร์เจ้าเหลือบมองคนข้างกายโดยไม่คิดจะเอ่ยอะไร เลือกปล่อยพบธรรมไว้กับความสงบเงียบที่เกิดจากบทสนทนาทางธรรมเมื่อครู่ด้วยความคาดหวัง เพราะรู้ดีว่าพี่ชายที่เธอแอบรักมาเนินนานค่อนชีวิต คงต้องการเวลาเพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆอีกครั้ง  

‘คุณต้องการอะไร? เพื่อแลกกับความลับทั้งหมดของสินธร’

‘ความปลอดภัยของใครคนนึงค่ะ และถ้าคุณเพทายรับปาก...ฉันจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ’

‘ใคร?’

‘พบธรรม...เลขาคนสนิทของคุณสินธรค่ะ’

‘...’

ข้อตกลงระหว่างเธอและเพทายเมื่อเดือนก่อนฟุ้งกระจายขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง ราวกับต้องการย้ำเตือนว่าการเดิมพันครั้งใหญ่ที่ตัวเองแลกไปเพื่อความปลอดภัยของพบธรรมนั้นเสี่ยงอันตรายแค่ไหน? เพราะหากสินธรจับได้ว่าทรยศ ชีวิตของเธออาจต้องจบลงด้วยความตายก็ได้ ใครจะรู้?

แต่ถึงต้องแลก...เธอก็จะไม่ยอมให้คนที่รักตกเป็นเครื่องมือของคนจิตใจมืดดำอย่างสินธรอีกต่อไปแล้ว!