หลานสะใภ้ ? 186

จังหวัดเชียงใหม่..

จุดหมายปลายทางที่ห่างกันเกือบพันกิโลเมตร สามารถเดินทางถึงได้ภายในระยะเวลาเพียงหกชั่วโมงเศษ ด้วยพัฒนาการของระบบโทรคมนาคมที่รุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดดตามยุคสมัย แม้จะเสียเวลาไปค่อนข้างมากในช่วงสองสามชั่วโมงแรกของการเดินทาง เพราะทั้งคู่อยู่ในเขตพื้นที่ทำงานของโพรเจกต์ซันและโซล่า

ร่างบางระหงในชุดเดรสสีหวานมองจ้องเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกห้องน้ำสาธารณะของสนามบินเชียงใหม่พลางถอนใจอีกหน ก่อนจะเริ่มจัดแต่งทรงผมที่แลดูยุ่งเหยิงเพราะการเดินทางให้ดูเข้าที่เข้าทางอย่างที่ควรจะเป็น เช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่จำต้องแต่งแต้มเครื่องสำอางอีกเล็กน้อย

กะรัตต้องใช้เวลาร่วมสิบห้านาทีในห้องน้ำกับการแต่งตัวให้ถูกกาลเทศะ คิดไปแล้วก็อดเคืองเพทายขึ้นมาอีกระลอกไม่ได้...มีอย่างที่ไหน? จะพาเธอมาพบญาติผู้ใหญ่ของเขาแต่กลับไม่บอกล่วงหน้าสักคำ!

คิดแล้วก็คาดโทษเพทายขึ้นมาอีกหน เพราะกว่าเธอจะรู้ตัวว่า ‘ใครบางคน’ ที่ชายหนุ่มต้องการให้พบคือปู่และย่าของเขา ก็เหลือเวลาก่อนขึ้นเครื่องแค่เพียงชั่วโมงเศษเท่านั้น!

“สวยจัง แฟนใครเนี่ย?” เสียงทุ้มของคนถูกคาดโทษเอ่ยเย้าทันทีที่กะรัตก้าวพ้นประตูห้องน้ำ

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะคะ นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องเข้าไปกราบผู้ใหญ่...พิงค์จะฟ้อนเล็บให้หน้าหล่อๆของพี่พีทเลือดซิบเชียว!” คนอารมณ์เสียแหวเสียงขุ่น แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเมื่อเพทายดึงมือไปกุมไว้หลวมๆ

“ก็บอกแล้วไงครับ ว่าคุณย่าท่านเพิ่งกลับมาจากทัวร์ยุโรปกับเพื่อนๆ แล้วก็เอาแต่เร่งว่าอยากเจอหลานสะใภ้”

คนฟังมองค้อนอีกรอบ แต่ก็จนด้วยคำโต้เถียงจึงทำได้แค่เดินตามแรงจับจูงไปยังลานจอดรถของสนามบิน ก่อนจะถอนใจอีกหน อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม “..แล้วถ้าท่านไม่ชอบพิงค์ล่ะคะ?”

“เราก็จะแต่งงานกัน”

“แล้วถ้าพวกท่านเกลียดพิงค์ล่ะคะ?” เพราะรู้ดีว่าอดีตของสองตระกูลเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่ไม่อาจลบล้างได้ด้วยคำขอโทษ โดยเฉพาะกับคนที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป และกะรัตเองก็รู้ดีอยู่เต็มหัวใจว่าเธอและเพทายไม่ควรเดินหน้าความสัมพันธ์มาไกลขนาดนี้ “พี่พีทรู้ใช่ไหม? ว่าพวกท่านอาจจะเกลียดพิงค์ก็ได้”

“งั้นเราก็จะแต่งงานกัน”

“แต่ถ้า..”

“เราก็จะแต่งงานกัน” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นคงสวนกลับทันควัน ค่อยหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตั้งคำถามพลางระบายยิ้มอ่อนโยน “อย่าหวั่นไหวกับความผิดที่เราสองคนไม่ได้ก่อ แค่อยู่กับปัจจุบันที่เรามีกันและกันก็พอแล้วนะ”

“พิงค์ก็เคยคิดแบบนั้น” เสียงหวานตอบกลับตามความจริง “แต่พอเอาเข้าจริง มันก็อดหวั่นไหวไม่ได้..”

“พี่เข้าใจ” เพทายตอบกลับคล้ายเห็นพ้อง ค่อยจุมพิตมือบางข้างซ้ายตรงตำแหน่งแหวนอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเก่า “ก็เจ้าบ่าวของพิงค์หล่อมากขนาดนี้ จะไม่หวั่นไหวได้ยังไงเนอะ”

คนฟังขำพรืดในทันทีที่จบประโยค รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากกับรูปประโยคเรียบง่ายที่เพทายใช้เย้าแหย่ เสียงหวานค่อยท้วงติงแกมขัน “มุกนี้คิดนานไหมคะ?”

“ก็...นิดนึง” เพทายว่ายิ้มๆ ค่อยคลายใจขึ้นเมื่อรอยยิ้มแรกในรอบหลายชั่วโมงปรากฏบนใบหน้าหวาน แล้วเลือกจุมพิตมือบางอีกครั้งพลางให้ความเห็น “เอาละ! คราวนี้พร้อมไปเจอคุณปู่คุณย่าหรือยังครับ?”

“ค่ะ”