การตัดสินใจ.. 190

เอกสารสำคัญว่าด้วยเรื่องการยื่นถอดถอนประธานบริหารคนปัจจุบันของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ถูกวางเด่นเป็นสง่าบนโต๊ะทำงานรับเช้าวันจันทร์ ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เจ้าของห้องมากนัก ในทางกลับกันกะรัตค่อนข้างผิดหวังกับเนื้อหาสาระที่อีกฝ่ายเลือกใช้เป็นหัวข้อประชุมเพื่อขับไล่เธอลงจากตำแหน่ง

ดวงตากลมหวานกวาดอ่านคำร้องยาวเหยียดที่หารายละเอียดไม่เจออยู่นาน ค่อยจับใจความได้ว่า เธอ ‘บกพร่องในหน้าที่’ เพราะไม่ยอมไล่ช่างประชาออกตามกฎเกณฑ์ของบริษัท? และมันก็ส่งผลให้กะรัตรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเนื้อหาสาระเป็นไปตามคาดไว้โดยไม่มีอะไรแปลกใหม่

แปลก...ที่ไม่หยิบประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและเพทายขึ้นมาร้องเรียน?

ประธานสาวขมวดคิ้วขุ่นพลางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวโปรดคล้ายต้องการเวลาเพื่อทบทวนช่องว่างของคำถามที่ฝุดขึ้นมาในห้วงความคิด แต่ยังไม่ทันได้ใช้สมองอย่างตั้งใจไว้เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน

“ประชุมบอร์ดจะเริ่มในอีกสิบห้านาทีนะคะ” เลขาคนสนิทเอ่ยเตือนตามหน้าที่ ก่อนวางกาแฟและจานขนมอบสีสวยลงบนโต๊ะอย่างเบามือ “วันนี้น่าจะยาว คุณพิงค์กินอะไรรองท้องก่อนสักนิดนะคะ”

“รับทราบค่ะ คุณเลขาคนสวย” กะรัตว่ายิ้มๆ พลางพลิกหน้ากระดาษของเอกสารในมือต่อไปเพื่ออ่านซ้ำอีกหน

“รับปากแต่ไม่ขยับตัวเลยนะคะ...คุณเจ้านาย”

“จ้าๆ ขออ่านต่ออีกนิดจ้า” เจ้านายสาวรับปากแกมขัน ก่อนจะคืนแฟ้มเอกสารให้จันทร์เจ้าแล้วค่อยส่งขนมอบชิ้นเล็กเข้าปากด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ขนมอร่อยจัง ซื้อมาจากไหนคะเนี่ย?”

“อัมพวาค่ะ เมื่อวันก่อนพี่ไปธุระแถวนั้นเห็นน่ากินดี ก็เลยซื้อมาฝาก”

“แล้วพอจะมีเหลือบ้างไหมคะ?” เพราะรู้ดีว่าจันทร์เจ้ามักติดนิสัยซื้อของเผื่อเธอเกินความจำเป็นเสมอ เรียกได้ว่าถ้าสั่งหนึ่งชิ้นต้องมีของแถมมาสักสองชิ้นเป็นอย่างน้อย

“คะ?”

“พิงค์อยากได้ไปฝากคุณแฟนสักหน่อยค่ะ” กะรัตขยายความ

“น่าจะมีเหลืออีกสามสี่ถุงค่ะ” คนชอบเผื่อตอบกลับตามความจริง ค่อยวกกลับมาเรื่องงานอีกหนเมื่อเห็นเวลาล่วงเลยไปหลายนาที “เดี๋ยวพี่เอาขนมไปเก็บให้ที่รถนะคะ แต่ตอนนี้ได้เวลาเข้าประชุมแล้วค่ะ”

คนมีประชุมสำคัญระบายยิ้ม เก็บเอกสารจนเข้าที่ทางพลางจัดเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วค่อยเดินไปยังห้องประชุมที่ห่างไปเพียงไม่กี่สิบเมตรด้วยใบหน้าสงบนิ่งกว่าเมื่อครู่ราวเปลี่ยนเป็นอีกคน

“พี่จันทร์ว่าวันนี้พิงค์จะโดนปลดไหม?”

“ไม่หรอกค่ะ มันก็แค่ปัญหาเล็กๆอีกเรื่องที่ผ่านเข้ามาเท่านั้น” เลขาคนสนิทตอบกลับ แล้วขยายความเพิ่มเติมตามนิสัยชอบให้กำลังใจ “มันก็แค่ผ่านมา แล้วก็จะผ่านออกไปเหมือนทุกครั้งค่ะ”

“ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ” เสียงหวานแลดูเบื่อหน่ายจนเกือบไร้ความรู้สึก 

จันทร์เจ้าเหลือบมองท่าทีเยือกเย็นและใบหน้าไร้อารมณ์ของเจ้านายสาวที่มักได้เห็นจนชินตายามทำงานพลางถอนใจ บางครั้งเมื่อได้เห็นบุคลิกของกะรัต เธอก็สัมผัสได้ว่าภาวะอารมณ์ของผู้เป็นนายดูไม่ต่างจากท้องทะเล 

ภายนอกดูสงบชวนผ่อนคลายจนบางครั้งอาจหลงลืมไป...ว่าท้องทะเลไร้คลื่นไม่เคยมีจริง!  

และนั่นก็เพียงพอสำหรับการคาดเดาว่าการประชุมวันนี้จะต้องสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ และใครอีกหลายคนอย่างแน่นอน!