All Chapters of Betrayed by the Billionaire, Wedded to the Tycoon: Chapter 101 - Chapter 110

Arabella’s Pov “Good morning, Mrs. Russo,” bati niya sa akin kahit nasa pintuan pa lamang siya. “Pinatawag mo raw ako kaya agad kong tinanggap ang iyong request.” Mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib ko habang diretso lamang ang tingin ko sa kanya. Lahat ba ng sinasabi niya ay isa lamang patibong? Hindi ko akalain na kaya kong baliktarin ang babaeng ito. Umupo siya sa may sofa; tumayo ako upang umupo sa kaharap niyang sofa. She chuckled, “Bakit tila parang kakainin mo ako sa mga tingin mo pa lang?” “I will not repeat myself, Krystal.” Seryoso ang tono ng boses ko habang matalim siyang tumitingin sa akin. “Did you leak my design to Ethan’s company?” Her brows furrowed, and confusion was written all over her face. “Who is that?” Tinimbang ko ang kanyang emosyon. Hinahanap kong nagsasabi ba talaga siya ng katotohanan o gusto niya lang akong linlangin. Ngunit ang makitang wala talaga siyang alam, wala akong nagawa kundi sabihin na sa kanya ang lahat. “Inak

Arabella’s Pov“Nahanap ko na kung sino ang espiya, ma’am.” Mas lalong nagsalubong ang aking mga kilay.Aamin na ba siya sa kasalanang ginawa niya? Na siya nga ang espiya? “S-sino?” Pinigilan ko ang aking sarili na magsalita nang nauutal, pero hindi ko magawa. “Si Josie ng financial department.” Sagot niya, at may ipinakita siyang larawan kung saan makikita sina Criza at Josie na nag-uusap. Naglalakad ako patungo sa aking opisina habang siya naman ay nakasunod lamang sa akin. Pagkarating namin sa opisina, agad akong umupo sa swivel chair upang ipagpatuloy niya ang kanyang sinabi. Sinenyasan ko siya at doon lamang siya sumunod. “Si Josie ay pinsan ni Criza at malapit silang dalawa sa isa’t isa. Madalas din silang mag-usap nang dalawa, kaya hindi malabong siya ang espiya sa iyong kumpanya.” Inireport niya sa akin. So there wasn’t full evidence? Isa lamang itong haka-haka? “Antho

Arabella’s Pov The day of the event, when Montefalco would choose who would design their products, finally arrived. Lahat ay napatingin sa dalawang magkaparehong disenyo ng mga wrapper para sa expensive gift, wedding gift, at jewelry boxes. Kapag na-secure namin ito, gagawa naman kami ng disenyo para sa mga elite events. At sigurado akong mananalo ako—hindi ako nagpunta dito para sa wala lang. Ang mga taong nandoon ay panay ang tingin sa akin at sa banda kung nasaan ang mga regalo namin. Ano kayang magiging reaksiyon ni Ethan kapag nagawa ko siyang linlangin? I’ll make sure you’ll regret challenging me. “Ang kapal naman ng mukha niyang magpakita pa dito sa event,” narinig kong bulong ng matandang babae. Pero alam ko naman na sinadya niya iyon para marinig ko pero hindi ako nagpaapekto. Wala akong pakialam doon. Kahit pa anong sabihin nila, hindi ko ipinakitang apektado ako kasi hindi naman talaga ako. “Talagang nagawa niya pang magpakita sa mga Montefalco?”

Arabella’s Pov Masama ang tingin ng mga matatanda sa amin, kaya hindi ko alam kung paano ito gagawan ng paraan. Kahit na may mga plano na naman ako para sa maaari kong gawin, hindi pa rin maalis sa isipan ko ang katotohanang baka nga ay may mangyayaring hindi maganda. Huminga ako nang malalim. Kinalma ang aking sarili. Naramdaman ko ang kamay ni Giovanni na nakahawak sa akin at mas humigpit ang pagkakahawak niya sa akin. “Everything will be okay,” he whispered, and all I did was nod. Sana ay maging maayos ang lahat dahil hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag nagkamali ako. Criza stood up. “We already posted it on our social media, so basically, it’s Ethan’s company that made it first.” Nakangisi siyang tumingin sa gawi ko. Maaga pa para magsaya, Criza. Maaari pang bumaliktad ang panahon. Pero hinayaan ko na lang muna siyang ma

Arabella’s Pov “Good morning, wife,” paos ang boses na bumungad sa akin. Kinusot ko ang aking mga mata at nang tuluyan nang idilat ang aking mga mata ay natagpuan ko ang mukha ni Giovanni na nakangiti habang nasisinagan siya ng araw. Hinalikan niya ang aking noo. “Bumangon ka na at kakain na tayo,” masuyo niyang sinabi. Sinamaan ko siya ng tingin nang maalala ko ang ginawa niya. Hindi niya ako tinigilan kagabi, kaya hindi ako sigurado kung makakalakad pa ba ako. “What?” He laughed; it was music to my ears. “You fvck me so hard that I couldn’t walk, Giovanni!” I hissed, but his bark of laughter echoed through the whole room. Sinasabi ko na nga ba na ang bakasyon na ito ay hindi niya ako titigilan hangga’t hindi siya mapagod. Mas lalo siyang lumapit sa akin. Kahit sanay na akong ganito, siya ay kalapit sa akin, ay