All Chapters of รักต่างวัยของเจ้านายจอมเก๊ก: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อขึ้นมาในห้องผมวางเธอลงบนเตียงเบาๆ อย่างทะนุถนอมก่อนจะไปเอากะละมังผสมน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้เธอ ผมถอดนาราออกคงเหลือแต่บรา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงโวยวายและด่าทอผม แต่เวลานี้ดวงตาของเธอเศร้าหม่น มองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ผมค่อยๆ เช็ดตัวให้เธอ ยิ่งเห็นรอยนั่นใจของผมมันยิ่งบีบรัด ผมไม่รังเกียจเธอเลยสักนิด แต่ผมกลับเกลียดตัวเองที่ดูแลและปกป้องเธอให้ดีกว่านี้ไม่ได้ แก้มของเธอมันเริ่มแดงบวมเป่งชัดขึ้น ซอกคอที่เต็มไปด้วยรอยขบกัดนั่น มันเป็นเหมือนแผลที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของผม ผมโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง "นาราไปอาบน้ำนะ ไปอาบน้ำนะคนดี" ผมอาบน้ำสระผมให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ไดร์ผมให้และทายาให้เธออย่างเบามือ เวลานี้ผมทำได้แค่เพียงชำระล้างร่างกายให้กับเธอ แต่จิตใจมันคงเป็นฝันร้ายที่เธอต้องใช้เวลา แต่ผมจะทำให้เธอลืมมันให้ได้ "นอนเถอะนะคนดี ขอโทษนะที่พามาเจอเรื่องเลวร้ายซ้ำๆ ฉันมันไม่ได้เรื่อง แค่เมียคนเดียวยังดูแลไม่ได้" ฉันเอามือปิดที่ปากเขาก่อนจะโน้มตัวไปซบที่อกกว้าง อย่างน้อยเขาก็มาช่วยฉันได้ทันเวลา “ฮึกฮื้อ!...” ฉันร้อง

ขณะที่กำลังเดินออกมา ฉันเหลือบไปเห็นคุณฟ้ามุ่ยกับคุณแอนนี่นั่งคุยกันอย่างกับคนสนิทสนม แต่ฉันก็ไม่ได้เอะใจเขาอาจจะรู้จักกันมาก่อนก็ได้ ฉันกลับมาถึงบ้านเกือบเย็น โดยมีตาลุงนั่นยืนกอดอกมองฉันอย่างคาดโทษ ยังกับเป็นพ่อฉันก็ไม่ปาน ดูท่าทางเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมา “ทำไมกลับค่ำ" "นานๆ ทีจะได้ออกไปเลยซื้อของเพลินไปหน่อยหิวหรือยังเดี๋ยวนาราทำอาหารให้ทานนะคะ" ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปคล้องแขนเขา แล้วซบหน้าลงที่อกกว้าง เขาสูงมากหัวฉันเหลื่อมอกเขามาหน่อยเดียวเอง ฉันชอบเวลาที่ได้ซุกกับอกกว้างนั่น มันรู้สึกอบอุ่นยังไงบอกไม่ถูก "คุณแอนนี่โทรมาเธอบอกว่าอยากเลี้ยงขอบคุณ ที่ช่วยงานวิจัยนาราไปด้วยกันนะ" “ไม่เอานาราไม่ชอบ เดี๋ยวมีเครื่องดื่มนั่นอีก" "ฉันบอกเขาแล้วว่าฉันกับภรรยาไม่ดื่ม เขาบอกดื่มแค่น้ำผล

หลายวันแล้วที่นาราทำตัวเย็นชาใส่ผม แต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่ภรรยาไม่ขาดตกบกพร่อง เธอยังคงทำกับข้าวซักเสื้อผ้ารีดผ้าเตรียมไว้ให้ผม แต่เธอห้ามไม่ให้ผมเข้าใกล้และไม่ให้นอนเตียงเดียวกับเธอ ผมต้องลงมานอนที่พื้นแทน คืนนี้ก็เช่นกันเธอทำราวกับว่าผมเป็นอากาศ ไม่มีตัวตนผมอยากกอดอยากหอม จนจะคลั่งตายอยู่แล้วเมียไม่รัก "นาราจ๋า..บอกแล้วไงเมืองรามเป็นพยานได้ ฉันไม่ได้มีอะไรกับแอนนี่จริงๆ ยานั่นมันแรง ที่เห็นในภาพมันก็แค่นั้นแล้วก็ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นจริงๆ " ความจริงคุณเมืองรามบอกฉันหมดแล้ว ฉันก็แค่อยากให้เขาได้รับบทเรียนในครั้งนี้ เขาไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะไม่รู้มารยาผู้หญิงหรือเขารู้แต่แกล้งโง่กันแน่ "ถ้าคุณยังพูดไม่หยุด คุณจะได้ออกไปนอนนอกห้องแน่!พ่อเลี้ยงตะวัน " เธอพูดพร้อมกับนอนตะแคงข้างหันหลังให้กับผม ผมยอมใจเธอจริงๆ คนก่อเรื่องก็หนีกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะให้

วันถัดมาข่าวประธานบริษัท x x y group จำกัดและเจ้าของไร่นับดาว ซึ่งเป็นไร่องุ่นที่ส่งออกรายใหญ่ ได้ประกาศเปิดตัวภรรยาโด่งดังไปทั่วประเทศ แน่นอนข่าวนี้ก็ต้องออกทีวีทุกช่อง มารดาของนาราก็เริ่มจะสงสัยว่าคนในทีวี ที่เป็นข่าวนั้นใช่นาราลูกสาวของตนหรือไม่ หญิงสาวที่นอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดของชายหนุ่มผู้เป็นสามี เริ่มจะรู้สึกตัวและพลิกกายตื่น เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังถี่ขึ้นหลายครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" "ถ้าแม่ไม่โทรหาหนู หนูก็ไม่คิดที่จะโทรหาแม่เลยใช่ไหมนารา” ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ไม่คิดว่าแม่จะโทรมาแต่เช้าแบบนี้ คงเป็นเรื่องข่าวนั้นอย่างแน่นอน "แม่! ..นาราขอโทษค่ะ นารารักแม่นะคะ พอดีช่วงนี้นารายุ่งๆ นิดหน่อยค่ะแม่" "หนูคงยุ่งมากสินะ ถ้าหนูรักแม่จริงบอกแม่มาซิ ข่าวในทีวีผู้หญิงคนนั้นใช่หนูหรือเปล่า" "แม่คะคือนารา..." ฉันไม่รู้จ

วันนี้ผมอยู่ที่ไร่ของเมืองรามทั้งวัน เพื่อปรึกษาเรื่ององุ่นที่มีสารเคมีตกค้าง แถมลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วยผมไม่ได้วกกลับไปเอา เพราะคิดว่าจะคุยธุระกับเมืองรามไม่นาน แต่แล้วก็คุยกันจนมืดค่ำ พอมาถึงบ้านก็เกือบสองทุ่มแล้ว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่ามีสายเรียกเข้าหลายสาย ซึ่งเป็นเบอร์แปลกที่ผมไม่คุ้นเลย แสดงว่าคนโทรต้องตั้งใจโทรมาผมแน่เลย ผมจึงตัดสินใจโทรกลับไป “ฮัลโหลสวัสดีครับ" "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าเบอร์ใครครับ เห็นโทรมาช่วงเช้าหลายสาย" “ผมบาสครับ แต่วันนี้ผมยังไม่ได้โทรหาใครเลยนะ อ๋อ..รู้แล้วนารา ต้องเป็นนาราแน่ๆ เลย เพราะเธอใช้โทรศัพท์ของผมในตอนเช้า" แค่ผมรู้ว่าเป็นเบอร์ของใครและคนที่โทรมาคือนารา มันยิ่งทำให้ใจผมมันสั่น ทำไมนาราถึงต้องเอาโทรศัพท์ไอ้หมอนี่โทรมาด้วย ผมยกโทรศัพท์ออกจากหู ก่อนจะหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาพูดต่ออีกครั้ง เพื่อลดความฉุนเฉียวที่เกิดขึ้นภายในใจของผมที่มีในเวลานี้