ตอนที่ 15: สัตวฆาตหิมพานต์ และมายาแห่งพระจันทร์เต็มดวง

ท้องน้ำสีครามเข้มสงบนิ่งดุจกระจกเงา สะท้อนภาพดวงจันทร์สีเงินดวงมหึมาที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหลัง พระนางจันทราพิลาส บัดนี้นางยืนตระหง่านอยู่บนผิวน้ำอย่างสง่างาม เครื่องทรงนางพญาสีน้ำเงินเข้มขยับไหวตามกระแสลมที่ไม่มีที่มา ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยกลับส่องประกายด้วยมนตราจันทราอันลุ่มลึก นางไม่ได้มองสิงขรด้วยความสมเพชเหมือนพายัพ แต่นางมองเขาดุจผู้บุกรุกที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยนิรันดร์กาล

“ความจริงที่เจ้าใฝ่หา... มันช่างหนาวเหน็บนัก นักรบเอ๋ย” นางเอ่ยเสียงกังวาน “จงมาเป็นส่วนหนึ่งของตำนานที่ข้าเขียนขึ้นเถิด”

นางวาดมือเป็นวงกลมกลางอากาศ ทันใดนั้น ผิวน้ำรอบตัวสิงขรเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว แสงสีน้ำเงินจางๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของอสุรกายจากป่าหิมพานต์ในตำนาน แต่มันมิใช่สัตว์ที่มีเนื้อหนัง หากแต่เป็น “สัตว์หิมพานต์จำลอง” (Spirit Summons) ที่ถูกสร้างขึ้นจากมวลสารของดวงดาวและมนตราจันทรา

ตัวแรกที่ปรากฏกายคือ “พยัคฆ์ไกรสร” สิงโตที่มีหัวเป็นเสือ ร่างกายของมันสูงใหญ่กว่าม้าศึก มันคำรามก้องจนผิวน้ำสั่นสะเทือน พุ่งเข้าหาพยัคฆ์หนุ่มด้วยความเร็วที่เหนือคณา สิงขรยกดาบเหล็กน้ำพี้ขึ้นรับแรงตะปบจากกรงเล็บอาคม แรงปะทะนั้