Alle Kapitel von พันธะคุณหมอเถื่อน: Kapitel 11 – Kapitel 20

2 เดือนผ่านไปชาลิสาเดินทางมาที่สนามบินสุวรรณภูมิ เธอมารับไบรอัน หนุ่มคนสนิทที่เดินทางกลับจากทำงานที่ประเทศอังกฤษ ระหว่างรออยู่ในร้านกาแฟ เธอสั่งอเมริกาโนเย็นไม่ใส่น้ำตาลอย่างที่เคยชอบดื่มเป็นประจำ แต่พอเธอยกขึ้นดื่ม เธอก็อาเจียนพุ่งพรวดออกมาทันที เธอวิ่งไปที่ถังขยะ และอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองด้วยความสงสัย จนหญิงสาวที่อยู่ในร้านกาแฟต้องมาช่วยดูอาการ“ไหวไหมคะ” หล่อนเดินเข้ามาลูบหลังให้อย่างไม่รังเกียจ“ไหว... ไหวค่ะ ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ชาลิสาเดินออกไปทันทีด้วยความอับอาย เธอไม่เคยอ้วกในที่สาธารณะแบบนี้มาก่อน พอเข้าห้องน้ำได้ เธอก็อ้วกอีกรอบจนเหนื่อยหอบ นี่เธอเป็นอะไรกัน... ช่วงหลังมานี้กินไม่ได้ อะไรที่เคยชอบกินก็เหม็นไปหมด ระหว่างที่เธอกำลังบ้วนปาก เสียงโทรศัพท์เธอดังขึ้น“เบบี๋ อยู่ไหน ไอมาถึงแล้ว” ไบรอันส่งเสียงหวานๆ มาหาหญิงสาว ชาลิสาอมยิ้ม แม้จะเวียนหัวไม่น้อยก็ตาม“อยู่ในห้องน้ำ ยูอยู่ตรงไหน”“หน้าประตูทางออกที่ 10 ไอรอยูอยู่ตรงนี้นะคนดี”“โอเคค่ะที่รัก แล้วเจอกัน” เธอกดวางสายโทรศัพท์และหันมาจัดการกับตัวเองต่อ เธอหยิบทิชชูซับน

ชาลิสาถือกระบอกใส่ปัสสาวะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอจ้องมองกระบอกอย่างหวาดระแวง ก่อนจะหลับตาลง ทำใจให้นิ่งๆ เป็นไปไม่ได้ เธอกินยาคุมฉุกเฉินไปแล้ว กินครบ 2 เม็ดตามเวลาด้วย เธอจะท้องไม่ได้ แต่ที่ประจำเดือนเธอไม่มา อาจเป็นเพราะผลข้างเคียงของยาคุมมากกว่า เธอกลั้นใจปัสสาวะใส่ลงไป โดยทำตามที่พยาบาลแนะนำทุกอย่าง ก่อนจะให้พยาบาลนำส่งตรวจช่วงที่รอผล เธอกระวนกระวายใจไม่น้อย จนไบรอันสังเกตได้ เขาจับมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจ เธอหันหน้ามามองเขาและทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่เขาไม่พูดไม่ถามอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่“คุณชาลิสา เชิญพบคุณหมอค่ะ” พยาบาลเรียกเธออีกรอบ แม้ในใจจะไม่อยากให้ไบรอันเข้าไปก็ตาม แต่เขากลับเดินต้อยๆ เข้าไปในห้องตรวจด้วย“ผลตรวจออกมาแล้วนะครับ”“ค่ะ”“ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองคนด้วยนะครับ ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้ว” คุณหมอบอก ชาลิสานั่งอึ้ง เช่นเดียวกับไบรอันที่ทำตัวไม่ถูก“อ่า... ดีใจจนช็อกไปเลยนะครับ คุณจะฝากครรภ์ที่นี่เลยไหมครับ” คุณหมอถามต่อ ชาลิสาพยายามดึงสติกลับคืนมา“อะไรนะคะ...”“คุณจะฝากครรภ์ที่นี่เลยไหมครับ”“ไม่... ไม่ค่ะ คุณหมอคะ ผ

“แต่มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ เพราะยาคุมฉุกเฉินมันคุมได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าแต่... เธอแน่ใจใช่ไหมว่าเธอท้องกับฉัน ไม่ได้ท้องกับคนอื่น” ภัทรดนัยถามไปโต้งๆ คำถามของเขาทำให้ชาลิสาโกรธมาก โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูด“อีตาบ้า! ถามมาอย่างนี้ได้ยังไง ตั้งแต่คืนนั้นฉันก็ยังไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนไหนเลย ฉันจะไปท้องกับคนอื่นได้ยังไง!”“อ้าว... มันก็ไม่แน่...”“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายอย่างที่คุณคิดนะคุณภัทร!” เธอน้ำตาไหลด้วยความโมโห ใช่... เธอโมโหมาก ไม่อยากจะบอกไปว่าเธอกำลังจะไปมีซัมติงกับผู้ชายที่เธอรัก แต่ดันรู้ว่าท้องเสียก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างจึงพังทลายไปในพริบตา“อ่ะ... โอเคๆ ใจเย็นๆ ก่อน” ภัทรดนัยต้องชะงักปากไว้แค่นั้น เพราะเธอพูดด้วยความโมโห เสียงสั่น และร้องไห้ เขากลัวว่าเธอจะโมโหจนช็อกไปเสียก่อน“ฉันต้องการให้คุณรับผิดชอบเด็กในท้อง และรับผิดชอบฉันด้วย” ชาลิสาพูดช้าๆ อีกครั้ง ภัทรดนัยได้ยินแล้วก็ไม่เข้าใจ“ฉันรับผิดชอบเด็กในท้องอยู่แล้ว แต่ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบเธอ เธอก็รู้ว่าเรื่องคืนนั้นมันไม่ได้เกิดจากความรัก”“ถึงมันจะไม่ได้เกิดจากความรัก คุณก็ต้องรับผิดชอบฉัน ฉันจะเอาหน้าไปไว้

1 สัปดาห์ผ่านไป ภัทรดนัยยังไม่ติดต่อกลับมาตามที่ตกลงกันไว้ ทำให้ชาลิสาเครียดหนักยิ่งกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไงกันแน่ โทรไปก็ไม่รับสาย เธอจึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า และขับรถไปที่บ้านของเขา เธอจำบ้านของภัทรดนัยได้ ไม่ไกลจากคอนโดเธอเท่าไหร่นัก พอไปถึงเธอก็ลงไปกดกริ่งหน้าบ้าน ครู่เดียวคนรับใช้เดินมาเปิดประตู“มาหาใครคะ”“มาหาคุณภัทร อยู่ไหมคะ”“อยู่ค่ะ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ” คนรับใช้เปิดประตูบ้านให้กับเธอ ชาลิสาจึงขับรถเข้าไปในตัวบ้าน พอจอดรถปุ๊บ เธอก็ลากกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาทันที ทำให้คนรับใช้ในบ้านงุนงงในเมื่อคุยกันดีๆ แล้วไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้วิธีนี้เนี่ยแหละ!ภัทรดนัยเดินออกมาหาแขกผู้มาเยือน เขาต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชาลิสามาหาเขาถึงบ้านพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ เขามองเธออย่างอึ้งๆ“เธอ...”“โทรหาเป็นร้อยๆ สายไม่รับ ต้องการจะหนีความรับผิดชอบฉันใช่ไหม” เธอถามเสียงเครียด หน้าตาเอาเรื่องพอตัว“มะ... ไม่ใช่อย่างนั้น”“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันเป็นยังไง นี่มันก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วนะ คุณตกลงกับฉันว่าคุณจะติดต่อกลับภายใน 1 อาทิตย์ แต่คุณก็เงียบหายไป แบบนี้หมายความว่ายังไง”“ขอเวลา

“ลิสา! เธอจะทำอย่างนั้นไม่ได้!” เขาย้ำกับเธออีกครั้ง แม้ว่าในใจจะตงิดๆ ไม่รู้แน่ชัดว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขาหรือเป็นลูกของคนอื่น แต่เขาก็ทนเห็นเธอไปเอาเด็กออกไม่ได้ เด็กในท้องเป็นเด็กบริสุทธิ์ เขาเกิดมาโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร มีสิทธิที่จะใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ ไม่ควรจะต้องมาตายเพราะความเห็นแก่ตัวของพ่อกับแม่“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ในเมื่อ...”“โอเค ฉันยอมแล้วลิสา ฉันยอมให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะเมียและแม่ของลูก ฉันจะดูแลรับผิดชอบค่าใช้จ่ายต่างๆ ของเธอและลูกจนกว่าเธอจะคลอด” ภัทรดนัยพูดรัวเร็ว เพราะดูท่าทางแล้วเธอเอาจริงเสียด้วย“ตาภัทร!” มะลิวัลย์เหมือนจะเป็นลมอีกรอบ ชาลิสายิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ“คุยกันดีๆ แบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ”“แต่มีข้อแม้...!” ภัทรดนัยเบรกเธอไว้เสียก่อน“อะไรคะ”“เมื่อไหร่ที่เด็กคลอด เธอจะต้องยินยอมให้มีการตรวจดีเอ็นเอ!” เขาบอก ทำให้มะลิวัลย์เงยหน้าขึ้นมองลูกชายเป็นเชิงถาม ขณะที่ชาลิสายิ้มกริ่ม“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ฉันยินดีให้คุณตรวจทุกอย่างหากคุณไม่เชื่อว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณ”“ป้าสร้อย องุ่น ยกกระเป๋าคุณผู้หญิงขึ้นไปไว้บนห้องนอนฉัน” ภัทรดนัยบอกคนรับใช้ที