ซือซือฮองเฮาพันโฉม 의 모든 챕터: 챕터 231 - 챕터 240

“ข้าต้องไปจัดการธุระที่สำนัก เจ้าเองก็ควรจะไปทำความรู้จักกับพวกเขาไว้บ้าง ต่อไปข้าจะให้เขาประสานงานกับพวกเขาแทนข้า” จินวั่งซูระงับความตื่นเต้นด้วยการแสร้งก้มหน้าแล้วกล่าวขอบคุณอู๋กงกง “ขอบพระคุณที่ส่งเสริมขอรับ” “เจ้าออกไปเถอะ ประเดี๋ยวหัวหน้าสาขาจะมาพบข้าแล้ว” อู๋กงกงยืนหันหลังให้ขันทีเซิ่งพลางถอดหน้ากากออกแม้คุณชายจินอยากจะเห็นใบหน้าจริงของอีกฝ่ายเพียงใดก็ไม่กล้าเล่นลูกไม้ เขาจึงอำลาแล้วถอยเท้าออกจากห้องไป ทว่าคนช่างสอดรู้อย่างเขาจะปล่อยให้ฉายาเสียหายไม่ได้ จินวั่งซูจึงมองซ้ายมองขวาแล้วกระโจนเข้าไปในพุ่มไม้ลัดเลาะไปถึงตำแหน่งที่คาดว่าตรงกับห้องที่อู๋กงกงก่อนจะลอบปีนหน้าต่างเข้ามาใหม่ ย่องเข้าไปในตำแหน่งห้องนั้นแล้วหาที่หมอบซ่อนตัวแตะนิ้วที่ปลายลิ้นก่อนจะส่องดูข้างใน ยามนี้เริ่มพลบค่ำเป็นจังหวะการเปลี่ยนเวรยามในวังหลวง ร่างในชุดดำที่ลอบเปิดประตูเข้ามาเอ่ยทักทาย “ข้ามาแล้วขอรับ” “ได้ความว่าอย่างไร” “เซียนเจียวเหม่ยอยู่ในจวนขององครักษ์เสื้อแพรจูจิ้นติ้งขอรับ” “เจ้าตรวจสอบแน่ชัดแล้วหรือ” ร่างในชุด

อู๋กงกงเปลี่ยนรถม้าให้คล้ายพวกพ่อค้าวานิชที่เดินทางเข้าออกจากเมืองเป็นประจำเมื่อรถออกจากด่านตรวจคนเข้าเมืองได้ไม่นานก็จอดที่ข้างทาง พลันชายฉกรรจ์อาวุธครบมือก็ขี่ม้าออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้างร่วมสิบคน “นั่นผู้ใดหรือ ” “ไม่ต้องตกใจคนของข้าเอง พวกเขาจะอารักขาเราไปถึงจุดหมายโดยปลอดภัย ในเมื่อเจ้าสมัครใจจะเป็นคนของข้าแล้วไม่ต้องกลัวสิ่งใด จะนอนหลับไปเลยก็ได้ถึงปลายทางแล้วข้าจะปลุกเจ้าเอง” ใกล้จะถึงชายป่าหางมังกร ผืนป่าใหญ่ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นที่กว้างใหญ่จนถึงเชิงเขามังกรทะยาน ด้วยรูปร่างที่คนบนภูเขามองลงมาแล้วเห็นคล้ายหางมังกรกำลังสะบัดจึงขนาดนามนี้ให้แก่มันเถียนลู่หลินถอดหน้ากากหนังมนุษย์ออกวางไว้ในกล่อง ใกล้จะถึงผืนป่าที่วางค่ายกลไว้แล้ว เขตแดนปลอดภัยเขาไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นอู๋กงกงวัยกลางคนผู้นั้นอีก ชายหนุ่มปรายหางตามองขันทีเซิ่งที่นั่งคอพับอยู่อีกด้านของรถม้าด้วยสายตาพึงพอใจ ‘เจ้าขันทีโลภมากผู้นี้ทำทุกอย่างเพื่อเงินทองและทรัพย์สิน เพียงข้ายัดตั๋วเงินให้อยู่เรื่อยๆ มันก็ยินยอมจะเข้าเป็นคนของสำนักอย่างง่ายดาย วันที่จะได้แก้แค้นให้คนใน

“คนแซ่เซียนงั้นหรือ เจ้ารู้สึกเซียนเจียวเหม่ยหรือไม่” มือที่ถือจอกสุราชะงักไป “เหตุใดเจ้าจึงรู้สึกพี่สาวของข้า” “พี่สาวของเจ้า หรือว่าเจ้าเข้ามาในสำนักมืออสูรเพื่อตามหาเซียนเจียวเหม่ย” เซียนหย่งไฉพยักหน้ารับ เขาบังเอิญได้รับความช่วยเหลือจากจอมยุทธ์ชราผู้หนึ่งที่รู้วิชาค่ายกลจึงทำให้กลายมาเป็นเจ้าของฉายากุญแจนรกในอีกสิบปีต่อมา เขาออกเดินทางจากหุบเขานรกที่จอมยุทธ์ชราผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ ร่อนเร่ตามข่าวพี่สาวตามเส้นทางที่คาดว่านางอาจจะพลัดหลงไปจนกระทั่งได้รู้ว่านางกลายมาเป็นนักฆ่าของสำนักมืออสูรในแคว้นเว่ย แต่พอหาทางเข้าสำนักได้กลับพบว่านางหนีออกไปแล้ว จึงได้อยู่ต่อเพื่อสืบข่าวนาง จินวั่งซูได้ฟังเรื่องราวแล้วก็ถอนหายใจ“ถ้าเช่นนั้นข้าคงไม่ต้องออกแรงหลอกล่อเจ้าอีกแล้ว”คุณชายจอมเสเพลจึงเล่าเรื่องของเซียนเจียวเหม่ยที่ถูกสำนักมืออสูรตามไล่ล่าและกลายเป็นฮูหยินขององครักษ์เสื้อแพรแห่งวังหลวง “เช่นนั้นคนที่ผู้คุมกฎฝ่ายขวาบอกข้าว่าสตรีตั้งครรภ์ที่จับมาเป็นเหยื่อล่อเมื่อวานนี้ก็คือนางงั้นสิ”เซียนหย่งไถตาลุกวาวเพราะเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องก

เซียนหย่งไถคลานนำหน้าทว่าเติ้งเฉินฟู่กลับต้องยังกระเด้งกระดอนไปด้วยการเกร็งแขนและฝ่าเท้าเพื่อทำท่าคล้ายแมงมุม เมื่อพ้นรัศมีลูกธนู องครักษ์หนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงต้นไม้ “เดี๋ยวก่อนๆ ขอข้าจัดการเรื่องนี้สักครู่” เซียนหย่งไถตาเหลือกเมื่อเห็นพี่สาวแหวกสาบเสื้อต่อหน้าในขณะที่เขาถือพู่ไฟอยู่ในมือ“พี่เหม่ยเอ๋อร์ ท่านจะทำอันใด ” ผ้าคาดหน้าอกแถบใหญ่ปรากฏต่อหน้า สตรีมีครรภ์ดึงเอามีดสั้นมาสอดเข้าด้านในก่อนจะปาดผ้าที่รัดหน้าอก แคว่ก! คว่าก! หมอนแบนเล็กที่อยู่ตรงทรวงอกกระเด้งออกมา จากนั้นก็สอดเข้าที่แถบผ้าเล็กที่รัดช่วงท้องจนหมอนกลมกระเด้งออกมาอีกใบ “ทะ ท่าน.....” “ข้าแกล้งท้องต่างหาก เจ้ามิต้องตกใจไป พี่สาวตัวจริงของเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ในที่ปลอดภัยนานแล้ว ข้าเป็นองครักษ์เสื้อแพรสหายของพี่เขยของเจ้ามาที่นี่เพื่อสืบที่ตั้งของสำนักเงาอสูร” ใบหน้าของเซียนหย่งไถยังคงดูตกใจแต่กลับยอมผงกศีรษะรับ “อ้อ...เช่นนั้นเรารีบออกไปกันเถอะ ป่านนี้พวกเขาคงจะวางกำลังอยู่เต็มเส้นทางค่ายกลแล้ว เราเหลือเวลาอีกไม่มาก หากเราไม่รีบออกไปอาจจะตายอยู่ในค่ายกล

แม้ชินอ๋องจะนำไพร่พลเรือนหมื่นมาเพื่อปราบคนหลักพัน ทว่าป่าหางมังกรมิใช่ที่จะผ่านเข้าไปได้ง่ายๆ ต่อให้ทำลายค่ายกลได้สำเร็จก็ตาม ความรกทึบของป่า ทั้งซับซ้อนและคดเคี้ยว สัตว์ป่าที่เป็นอันตรายก็มีมากมาย “ทรงคัดเฉพาะยอดฝีมือเถิดพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันจะชี้แนะ แต่ค่ายกลนี้ห้ามติดอยู่ในเวลาเลยยามจื่อไปจนก่อนรุ่งสาง หากเป็นเช่นนั้นแม้แต่กระหม่อมก็ไม่อาจช่วยได้พ่ะย่ะค่ะ” “เพราะเหตุใด” ชินอ๋องทรงแปลกพระทัยกับข้อห้ามนั้น “อาวุธทุกชนิดที่วางกลไกไว้จะทำงานเองโดยที่หม่อมฉันก็ไม่อาจจะปิดพวกมันได้ หากไม่ตายในตำแหน่งหนึ่งก็อาจจะตายในตำแหน่งถัดไปและอาวุธพวกนั้นก็มีทั้งมีด ดาบ หอก หรือแม้แต่เข็มพิษพ่ะย่ะค่ะ” “แม้แต่คนของพวกเจ้าจะติดอยู่ในค่ายกลหรือ” “ไม่มีข้อยกเว้นพ่ะย่ะค่ะ” “ช่างโหดเหี้ยมสมกับเป็นสำนักมืออสูร” หลวนฮองเฮาทรงเอ่ยขึ้น “ชินอ๋อง หากวางแผนไม่รัดกุม เห็นทีจะเอาชีวิตคนของเราไปทิ้งในค่ายกลเสียเปล่ากระมัง ” “ค่ายกลพิทักษ์แปดทิศของกระหม่อม สร้างขึ้นด้วยความรู้ทั้งหมดที่กระหม่อมมีพ่ะย่ะค่ะ ดังนั้นในยามที่กระหม่อมสร้างจึงไม่ต้องการใ