جميع فصول : الفصل -الفصل 30

87 فصول

บทที่ 21 เรื่องหนักใจของท่านพี่

สองสามีภรรยากลับถึงจวนแล้ว ท่านหญิงจีสั่งให้จิ่งอี้ไปคอยอารักขา ฟ่านหลี่เจี๋ยที่เรือนสุขสงบของเขา จิ่งอีมองหลินข่ายองครักษ์หน้าหยิ่งจากวังสามพยัคฆ์อย่างไม่ถูกชะตา ‘หึ! เป็นองครักษ์ชินอ๋องแล้วตกกระป๋องมาดูแลคุณชายฟ่านเช่นนี้คงไม่พอใจสินะ’ หลินข่ายรูปร่างสูงกว่าจิ่งอี้ ดูสะโอดสะองกว่า เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในจวนบรรดาสาวใช้น้อยใหญ่ต่างชี้ชวนกันคุยเรื่องขององครักษ์หน้าใหม่ทั้งสองกันอย่างออกรส “เชื่อข้าสิ คนหลังน่ะ รูปหล่อ สูงโปร่ง มาดดีนัก” “อุ๊ย! อย่างเจ้านะ สนใจแต่พวกรูปงามเหมือนพระเอกงิ้ว ต้องพ่อหนุ่มคนแรกสิ ล่ำสันบึกบึน ดูน่าอบอุ่นใจนัก” “โหะ! ป้าหลิว ท่านน่ะ อายุมากเกินกว่าจะมาวิจารณ์ชายหนุ่มแล้วนะ” ป้าหลิวแม่ครัวเก่าแก่แห่งจวนตระกูลใช้มือที่ถือตะหลิวเคาะกระทะอย่างแรง โป๊ก! “ถ้าข้าไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์กินข้าวเย็นนี้แล้ว” เท่านั้นเอง วงวิพากษ์เรื่ององครักษ์คนใหม่ก็เป็นอันสลาย แต่ก็ยังไม่วายไปด้อมๆ มองๆ กันใกล้เรือนของคุณชายใหญ่ จิ่งอี้กับหลินข่ายยึดเก้าอี้คนละฝั่งหน้าประต
اقرأ المزيد

บทที่ 22 ตรวจเมืองเทียนคง

ฟ่านหลี่เจี๋ยกลับจากพระราชวังในบ่ายวันนั้นก็เดินตรงไปยังเรือนของ ท่านหญิงจีเพื่อแจ้งให้นางทราบเรื่องของพี่ชาย “หา! พี่ชายข้าจะได้ไปรบในทะเลทรายหรือ?” “ชินอ๋องบอกข้ามาเช่นนั้น ข้าจึงมาบอกให้เจ้าได้รู้ไว้ ข้าเองก็ต้องออกเดินทางไปตรวจสอบงานที่” จีลี่อิงนึกถึงคำพูดที่ท่านพ่อบอกกล่าวกับพี่ชายของนาง การรบที่ทะเลทรายฝั่งตะวันออกจะทำให้ท่านชายจีหลุนมีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับในแวดวงทหาร นางจึงเขียนจดหมายให้จิ่งอี้นำไปส่งยังวังจี “อีกอย่าง ข้าจะต้องออกไปตรวจราชการที่เมืองเทียนคงสักครึ่งเดือน” ท่านหญิงจีตาโต โอกาสที่นางจะได้ออกไปท่องเที่ยวมาถึงแล้ว “ท่านพี่ ข้าขอไปกับท่านด้วย” “ข้าไปลำบากนัก ที่พักก็ไม่สะดวกสบายเหมือนอย่างที่จวน เจ้าอยากไปแน่หรือ?” ฟ่านหลี่เจี๋ยคิดถึงการลอบสังหารและความฝันที่ตนฝันบ่อยในช่วงนี้ ในฝันทุกครั้งที่มีผู้เข้ามาลอบสังหารล้วนเป็นภรรยาที่เข้ามาช่วยเหลือได้สำเร็จ “ยามนี้ข้าเป็นฮูหยินของท่าน ท่านเองก็อยู่ในช่วงมีภัย ข้ามีวรยุทธ์กล้าแข็งย่อมต้องเดินทางออกไปช่วยดูแลท่าน”
اقرأ المزيد

บทที่ 23 ภรรยาจะดูแลข้าเอง

ตกค่ำมือปราบเสิ่นสั่งทุกคนกางกระโจมสำหรับนอนพักผ่อน จัดเวรยามรักษาการณ์อย่างเข้มงวด ขบวนพวกเขามาร่วมสองร้อยคนจึงยากที่จะมีคนคิดโจมตี ท่านหญิงจีนางกระมิดกระเมี้ยนเข้าไปหาสามี “ท่านพี่ ข้าอยากอาบน้ำ” ฟ่านหลี่เจี๋ยชะงักไปครู่ “เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าเดินออกไปไกลสักหน่อย” “ท่านจะไปเฝ้าข้าด้วยหรือ?” “หากสามีไม่ไปเฝ้า จะให้ผู้ใดไปจึงจะเหมาะสม?” เขาถามด้วยความซื่อ ทว่านางกลับสีหน้าซับสีระเรื่อ ชายหนุ่มกับองครักษ์ทั้งสองไปยืนเฝ้าอยู่ห่างๆ ปล่อยให้ท่านหญิงจีกับปานเหมยกุ้ยอาบน้ำเสร็จเดินกลับมาสมทบ ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟ่านหลี่เจี๋ยหลบลงในขณะเดียวกันหลินข่ายก็ยกด้ามกระบี่ขึ้นปัดป้อง ลูกธนูพุ่งมาราวห่าฝน “หลบเร็ว!” หลินข่ายกับจิ่งอี้ทั้งปัดลูกธนูทั้งกระโดดหลบหาที่กำบัง ชายชุดดำนับสิบคนโผล่พรวดออกจากหลังต้นไม้พร้อมดาบใหญ่ พวกเขาตรงเข้าไปหาฟ่านหลี่เจี๋ย “มีคนร้าย!” ปานเหมยกุ้ยร้องตะโกน “ฮูหยินข้าจะไปเรียกคนมาช่วย” ท่านหญิงจีรับกระบี่จากสาวใช้แล้วกระโจนเข้าไปช่วยสามี จิ่งอี้
اقرأ المزيد

บทที่ 24 สายลับจินวั่งซู

ค่ำวันนั้นท่านหญิงจีบังคับให้สามีนอนด้านใน “เพื่อความปลอดภัยของท่าน หากมีผู้คิดจะลอบฆ่า ข้าจะได้ปกป้องท่านได้สะดวก” “โรงเตี๊ยมนี้ล้วนมีแต่มือปราบ พวกเขาคงจะรอจังหวะที่ข้ามีคนคุ้มกันน้อยๆ มากกว่า คืนนี้เจ้านอนด้านในได้” ดวงตางดงามของเขาสบตานางตรงๆ จนนางอดเคลิ้มคล้อยตามไม่ได้ เขายกยิ้มน้อยๆ มุมปาก ทำเอาจีลี่อิงเผลอพยักหน้า ทำให้นางต้องนอนหันหน้าเข้าผนัง ส่วนเขาก็นอนหันหลังให้นาง ต่างคนต่างอึดอัดใจเพราะเมื่อเรื่องคืนวาน ฟ่านหลี่เจี๋ยลุกขึ้นห่มผ้าให้นาง เขาเหลือตะเกียงไว้หนึ่งดวงที่ยังไม่ดับเช่นเคย ตกดึกเขายังคงฝันว่าตนเองกอดจูบลูบไล้นาง ครั้นพยายามลืมตาตื่น ร่างของนางก็อยู่ในอ้อมแขน ริมฝีปากของเขาแนบอยู่กับแก้มของนาง ชายหนุ่มสะดุ้ง ‘ดีที่นางยังไม่รู้ตัว’ เขาค่อยๆ ผลักร่างนางให้นอนหงาย เก็บแขนของนางให้แนบลำตัวแล้วห่มผ้าให้ ‘ข้าอุตส่าห์ระวังตัวไม่เข้าใกล้นาง เหตุใดจึงยังฝันสกปรกกับนางเช่นนี้อยู่เรื่อย?’ เขาสะบัดหน้าแรงๆ นอนหันหลังตั้งใจหลับตานิ่งๆ ตราบใดที่เขายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของตระกูลจี ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางควรเป็นแ
اقرأ المزيد

บทที่ 25 ข้าคือฮูหยินไร้รอย

จินวั่งซูครางโอดโอยเมื่อมือปราบที่เสิ่นเวยหลงใช้ให้โบยเขาด้วยแส้ออกแรงตามปกติจนเลือดซึมออกมา “ข้าบอกเจ้าว่าเบาๆ เจ้าไม่เข้าใจหรือไงว่าเบาๆ เป็นแบบไหน?” “ขออภัยครับคุณชายจิน ข้าไม่ชินกับการโบยเบาๆ” ผู้โบยทำสีหน้าจืดเจื่อน “หลี่จือเร็วเข้า รีบมาทายานี้ให้ข้า” จินวั่งซูควักขวดยาออกมาแล้วรีบถอดเสื้อ รอยโบยแดงเถือกหลายรอยที่หลังทำให้คนทุกคนที่ยืนล้อมรอบรู้สึกเวทนา อี๋หลี่จือบ่าวของฟ่านหลี่เจี๋ยรีบหยิบขวดยามาทาที่แผลให้จินวั่งซูทุกรอย “นี่คือยาอะไรหรือคุณชายจิน” ท่านหญิงจีที่แต่งกายเป็นชายเพื่อให้สะดวกในการติดตามสามีชะโงกหน้าเข้ามาถาม “ยาเพิ่มความน่ากลัวให้กับรอยแผลน่ะสิ เมื่อทาลงไปจะทำให้บาดแผลดูเหวอะหวะมากกว่าเดิม ข้าซื้อมากะว่าจะเอาไว้แกล้งตายเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน” “ของอุตริเช่นนี้ท่านเอามาจากที่ใด?” จีลี่อิงอุทานด้วยความทึ่ง “ตรอกคนโฉดไงเล่า” เมื่อเห็นรอยแผลที่คล้ายขยายใหญ่กว่าเดิม ซ้ำยาที่ทาลงไปแลคล้ายคราบเลือดเกรอะกรัง ทุกคนยิ่งตื่นตระหนก “แล้วแผลของเจ้าจะไม่เน่าหรือ?” เสิ่นเวยหลงท
اقرأ المزيد

บทที่ 26 ท่านหญิงบุกรังโจร

จินวั่งซูนิ่งอึ้ง “หนังสือของมารใหญ่มี่อี้เล่มหนึ่งเคยเล่าถึงเรื่องเจ้า อ๊ะ! ไม่สิ ป่านนี้อายุของท่านน่าจะพอๆ กับท่านพ่อของข้า”คุณชายจินนึกทบทวนบทบรรยายถึงฮูหยินไร้รอยครึ่งหน้า อดีตบุรุษผู้นี้คือหมอยาเทวดาผู้หนึ่งที่คลั่งไคล้ในการปรุงยาเพื่อการเป็นอมตะ ยาหมอสำคัญที่เขาปรุงครั้งสุดท้ายเมื่อดื่มเข้าไปกลับทำให้ร่างบึกบึนล่ำสันกลายเป็นสาวน้อยวัยใสบอบบางอ่อนเยาว์ ทว่าเสียงและอวัยวะเพศยังคงเดิม แม้ความสามารถในการแก้พิษของนางจะถือเป็นหนึ่งในใต้หล้า แต่การหาตัวนางกับยากเย็นราวงมเข็มในมหาสมุทร “หึ! นับว่าเจ้ายังมีความรู้เกี่ยวกับยุทธภพอยู่บ้าง เอาเถิดบาดแผลของเจ้าข้าไม่รักษายังไงก็ต้องหายในสามวันอยู่แล้ว แต่ว่าการอยู่ที่รังโจรแห่งนี้มิได้ง่ายเท่าใดนัก” จินวั่งซูซักไซ้ไล่เลียงได้ความว่าฮูหยินไร้รอยมาที่นี่เพราะบังเอิญช่วยเหลือชาวบ้านที่บาดเจ็บผู้หนึ่ง หัวหน้าค่ายโจรภูเขาเห็นนางคราแรกก็คิดว่าเป็นสตรีคิดจะข่มเหงนางจึงวางยาเขา นางข่มขู่คนทั้งค่ายด้วยยาพิษแสนร้ายกาจพวกเขาจึงจัดที่พักให้นาง “ข้าอยู่ที่นี่เพราะเป็นแหล่งสมุนไพรที่ข้าตามหา ข้าอยากจะกลับค
اقرأ المزيد

บทที่ 27 แผนชายงามจินวั่งซู

จินวั่งซูกับเฟิ่งหู่ที่ได้ยืนปะปนอยู่กับพวกดูแลเรือนหัวหน้าค่ายโจรเห็นคุณชายแต่งกายดีมาพบหัวหน้าโจรก็จับตามอง พยายามจดจำใบหน้าและท่าทาง หัวหน้าโจรนำชายผู้นั้นเข้าไปในเรือนใหญ่ เรียกให้จินวั่งซูและเฟิ่งหู่นำน้ำชาออกมาต้อนรับ แล้วให้ไปรอหน้าห้อง เสียงพูดคุยของพวกเขาที่อยู่ด้านในกลับมิได้ลดเสียงลง “พวกมือปราบมาอยู่กันเต็มจวนเดิมแล้ว คงจะกันเอาไว้ได้ไม่กี่วัน พวกเจ้ารีบขนอาวุธและดินปืนออกไปก่อน” ชายหนุ่มในอาภรณ์สูงค่าพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “นายท่านจะให้พวกข้าขนไปทั้งหมดหรือไม่ขอรับ?” “ขนไปทั้งหมด ส่วนทรัพย์สินยามนี้คงต้องแบ่งกันให้เรียบร้อย ภายในสองวันนี้หากพวกเจ้าต้องย้ายคนส่วนหนึ่งขึ้นเขาไป ให้คนรอที่นี่ไม่ต้องมากนักพอพวกเขามาก็จัดการเผาเสีย จัดฉากให้ดูว่าค่ายโจรถูกทำลายแล้ว เพื่อให้พวกเขากลับเมืองหลวงไป” “แผนของนายท่านแยบยลนัก” “ดินปืนกับอาวุธครั้งที่แล้วที่ปล้นมาจากทางการยังน้อยมากเมื่อเทียบกับ ครั้งนี้ ข้ารู้มาว่าพวกที่อยู่เมืองเทียนถังส่งดินปืนมากกว่าเราเสียอีก” “พวกเขาปล้นได้มากกว่าเราหรือ?” “ก็เมือ
اقرأ المزيد

บทที่ 28 พลังของฮูหยินจี

จินวั่งซูย้อนกลับเรือนรักษา เมื่อเห็นฮูหยินไร้รอยทำท่าคล้ายข่มใจไม่คล้อยตามตนอีก ก็ใช้ท่าไม้ตายตรงเข้าไปกอดนาง ลูบไล้แขน ปากก็คลอเคลียอยู่แถวแก้มหว่านล้อมนางอีกครั้ง จินวั่งซูข่มใจไม่ฟังเสียงแหบต่ำเยี่ยงบุรุษของนางเพื่อปลอบประโลมใจตนเองให้คิดว่ากำลังกอดสาวงาม “ฮูหยิน! หากเจ้าไม่ช่วยข้า แม้แต่ชีวิตของข้าก็ยังไม่รู้ว่าจะรักษารอดหรือไม่?” “เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” เสียงของชายวัยกลางคนห้วนสั้น ทว่าจินวั่งซูกลับไล้นิ้วมือบนนิ้วเรียวงามของนางแผ่วเบา “เจ้าจะใจร้ายกับข้าลงเทียวหรือ ข้ารู้ว่าเจ้ามีใจให้กับข้า” ฮูหยินไร้รอยระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มรูปงาม “ยานอนหลับข้าหมดแล้ว ข้าเหลือยาพิษใจสลายอีกสองขวด แต่เจ้าต้องสัญญาว่า หากกำจัดโจรได้แล้วต้องยอมมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าหนึ่งคืน” จินวั่งซูหลับหูหลับตารับปากนาง “ได้! ข้าสัญญา” ฮูหยินไร้รอยจึงหยิบเอายาอีกสองขวดมอบให้เขาไป “หากเจ้าจะให้ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนจริงๆ เจ้าช่วยทำเสียงของเจ้าให้เป็นสตรีก่อนได้หรือไม่?” จินวั่งซูทำสีหน้าคล้ายค
اقرأ المزيد

บทที่ 29 จับก่อนฆ่าก่อน

ท่านหญิงจีรีบวางเสาแล้วกระโจนไปหาสามีโดยเร็ว นางตกใจที่ตนเองลืมตัวใช้พลังต่อหน้าจินวั่งซูและเฟิ่งหู่“มือปราบบุกมาแล้ว!” เสียงโจรหน้าค่ายร้องเตือนพวกข้างใน อีกคนขึ้นไปรัวกลองใหญ่เตือนให้รู้ว่ามีผู้บุกรุก แต่สายเกินไปแล้ว แม้พวกเขาจะพยายามระดมคน แต่หัวหน้าของเขากลับนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่ในเรือนที่ถูกไฟเผา รองหัวหน้าโจรนำคนที่เหลือบุกตะลุยต่อสู้กับมือปราบ เสิ่นเวยหลงรู้สึกตกใจเมื่อเห็นค่ายโจรแห่งนี้ เจ้าเมืองเฉินเลวร้ายนักกล้ารายงานเท็จว่าค่ายโจรมีคนเพียงร้อยกว่าทำให้เขานำกำลังมาไม่ถึงสองร้อยนาย ทว่าสภาพที่เขาเห็นกับตาตอนนี้ทั้งค่ายน่าจะมีคนไม่ต่ำกว่าห้าร้อยคน ‘นี่มิใช่! คิดหลอกพวกข้ามาตายหรือไรกัน?’ ยังดีที่เมื่อบุกเข้ามาแล้ว กลับมีโจรออกมาต่อสู้น้อยกว่าที่คาด “เจ้าไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่?” ฟ่านหลี่เจี๋ยตะโกนถามภรรยาขณะมือก็ยังยิงเกาทัณฑ์ไม่หยุด เขาเองก็ตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าค่ายโจรตรงหน้าใหญ่กว่าที่คาดไว้มาก “ข้าไม่เป็นไร!” นางตะโกนตอบพร้อมทั้งช่วยไล่ฟันโจรที่คิดจะบุกเข้ามาใกล้ม้าของสามี มือปราบที่เสิ่นเวยหลงนำมาล้
اقرأ المزيد

บทที่ 30 ตัวประกันหายนะ

ใต้เท้าฟ่านมองเห็นภรรยาตัวน้อยดูเลอะเทอะมอมแมมถึงกับส่ายศีรษะ “น้องหญิงเจ้าไม่มีบาดแผลที่ใดบ้าง?” นางส่ายหน้าแรงๆ “ไม่มีเจ้าค่ะ” “เหมยกุ้ยเจ้าเตรียมน้ำอาบเสร็จหรือยัง?” เขาตะโกนด้วยความหงุดหงิด นึกอยากจะตำหนิที่นางแอบหลบเข้าไปค่ายโจรโดยพลการ ทว่าเมื่อเห็นสภาพของนางจึงกล้ำกลืนคำสั่งสอนไว้ ท่านหญิงจีเงยหน้ามองสามี เขาดูนิ่งและเงียบจนนางรู้สึกเกร็ง “ท่านพี่ข้าจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” จีลี่อิงรีบผลักปานเหมยกุ้ยให้เดินนำหน้านางออกจากห้องโถงนั้น เมื่อนางอาบน้ำเสร็จอี๋ลี่จือกับอี๋โปหลัวก็ตั้งโต๊ะอาหารรอเรียบร้อย “คุณชายใหญ่เล่า?” “ออกไปช่วยมือปราบเสิ่นตามหาคนร้ายแล้ว คุณชายสั่งให้ข้าน้อยดูแลฮูหยินเรื่องอาหารให้เรียบร้อยแล้วก็เข้านอนได้เลยไม่ต้องรอขอรับ” นางทำหน้างอนึกโมโหที่เขาไปตามหาโจร แต่ทิ้งให้นางเฝ้าอยู่จวนเจ้าเมืองเก่ากับบ่าวและสาวใช้อีกสามคน รองหัวหน้าโจรภูเขาเตียวหมินนำกลุ่มคนที่เหลือกลับเข้าไปในเมือง “รองหัวหน้าในเมืองมือปราบเยอะแยะ อันตรายมาก”
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
9
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status