พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก 

พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก 

บรรยากาศภายในจวนสกุลหวังยามนี้เงียบสงบผิดกับที่บ่าวรับใช้ในจวนคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง เดิมทีพวกบ่าวในจวนคิดว่าฮูหยินของตนจะโวยวายหรือร้องไห้เสียใจที่นายท่านพาสตรีอื่นเข้ามาในจวนเสียอีก แต่นี่มันปกติจนเกินไปราวกับเมื่อวานไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นายท่านที่เอาแต่แสดงความรักกับสตรีแปลกหน้าผู้นั้น โดยไม่แม้แต่จะเข้าไปทักทายฮูหยิน

ส่วนฮูหยินก็ทำราวกับไม่สนใจนายท่าน นางเอาแต่จัดการเอกสารและเรื่องภายในจวน

นับจากวันที่นายท่านกลับมาทั้งสองก็ไม่พบหน้ากันอีกเลย ทั้งทีอยู่ภายในจวนหลังเดียวกันแท้ ๆ

“ฮูหยินนี่เป็นรายการสินเดิมเจ้าค่ะ”

หนิงอันยื่นรายการสินเดิมที่จดรายละเอียดทรัพย์สินมากมายให้นายของตน ตั้งแต่เช้าฮูหยินก็สั่งให้นางรวบรวมรายการสินเดิมที่นำมายังสกุลหวังทั้งหมด แม้นางจะเกิดความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกไปเพราะเชื่อว่าสิ่งที่ฮูหยินทำนั้นต้องมีเหตุผล

“ทั้งหมดนี่คือของข้าหมดเลยหรือ”

“เจ้าค่ะ หลังจากนายท่านฮวาจากไปทรัพย์สินทุกอย่างก็ตกเป็นของฮูหยินที่เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”

ฮวาซือเล่อมองรายการสินเดิมตรงหน้าตาเป็นประกาย แบบนี้หากนางหย่ากับหวังเพ่ยอิงแล้วนางก็จะกลายเป็นเศรษฐีเลยไม่ใช่หรือ

‘ข้าขอฝากร่างของข้าและคนของสกุลฮวาไว้ที่เจ้าด้วย พวกเขาล้วนเป็นคนที่ภัคดีไม่มีทางทรยศเจ้าหากเจ้าหย่ากับหวังเพ่ยอิงแล้วให้พวกเขาติดตามเจ้าไปด้วย อย่าได้ทิ้งพวกเขานี่คือคำขอสุดท้ายของข้า’

เมื่อนึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมฮวาซือเล่อก็รีบหันไปถามหนิงอันที่ยืนอย่ใกล้ ๆ ทันที นางเกือบลืมไปแล้วว่ามีคนของสกุลฮวาที่นางต้องดูแลให้ดีด้วย

“หนิงอันคนสกุลฮวาที่ติดตามข้ามาอยู่ที่จวนสกุลหวังมีเยอะหรือไม่”

“มีเกือบครึ่งหนึ่งของจวนสกุลหวังเจ้าค่ะ เพราะหลังจากที่นายท่านเสียคุณหนูก็สั่งให้บ่าวในจวนย้ายมารับใช้ที่สกุลหวังทั้งหมดเจ้าค่ะ”

“มาทั้งหมด? ...ถ้าเช่นนั้นใครดูแลจวนสกุลฮวาอยู่ตอนนี้”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

อ่า..ฮวาซือเล่อนี่เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่!

หญิงสาวได้แต่ก่นด่าเจ้าของร่างเดิมในใจ จวนที่ไม่มีคนคอยดูแลแน่นอนว่าต้องทรุดโทรมไม่ต่างจากจวนร้างเป็นแน่ แล้วหากนางหย่ากับหวังเพ่ยอิงจะเข้าไปอาศัยอยู่ได้หรือไม่

จวนคงไม่ผุจนทับนางตายหรอกนะ

ไม่ได้ นางต้องไปดูเสียหน่อยแล้ว

“หนิงอันรายการบัญชีภายในจวนที่ข้าตรวจสอบทั้งหมดมีแค่นี้ใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นดีเลย ข้ามีที่หนึ่งต้องไปพอดี”

“เจ้าคะ?”

จวนสกุลฮวา

นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องป้ายด้านหน้าจวนที่เก่าทรุดโทรม มือบางยื่นออกไปผลักประตูขนาดใหญ่ตรงหน้าโดยมีหนิงอันสาวใช้คอยช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ

“ที่นี่....”

ไม่รู้เลยว่านางต้องอธิบายภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างไรดี จวนสกุลฮวาในยามนี้ดูรกร้างและทรุดโทรมอย่าว่าแต่อยู่ที่นี่เลยแค่เดินเข้าไปก็อาจจะโดนอสรพิษที่หลบซ่อนอยู่ตามโพรงหญ้าทำร้ายได้

เดิมทีนางคิดว่าหลังจากหย่ากับหวังเพ่ยอิงแล้วจะมาอยู่ที่นี่ แต่เห็นทีคงต้องให้คนมาปรับปรุงซ่อมแซมก่อน

“ฮูหยินระวังนะเจ้าคะ”

หญิงสาวย่างกายเข้าไปในเรือนพลางกวาดสายตามองรอบกายในหัวคำนวณถึงจำนวนเงินที่ตนเองต้องใช้เพื่อนำมาซ่อมแซมจวน เมื่อคิดคำนวณดูแล้วเป็นจำนวนเงินที่มากพอสมควร

ต้องบอกว่าโชคดีหรือไม่ที่สกุลฮวาเดิมทีมีฐานะ

“หนิงอันพรุ่งนี้ให้เจ้าติดต่อคนมาซ่อมแซมที่นี่ บอกพวกเขาว่าข้าไม่เกี่ยงราคาขอแค่ให้เสร็จโดยเร็วที่สุดก็พอ”

“เจ้าค่ะ”

“กลับจวนกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

ฮวาซือเล่อกวาดสายตามองไปรอบกายอีกครั้งความตั้งใจเดิมของนางคืออยากเดินสำรวจภายในจวน แต่พอเห็นหญ้าที่ขึ้นสูงเกือบถึงหัวนางแล้วเห็นทีวันนี้คงต้องยอมถอยก่อน ร่างบางหมุนกายเดินออกจากจวนขึ้นรถม้าไป

ตอนนี้นางได้วางแผนสำหรับในอนาคตของตนเองและคนสกุลฮวาไว้แล้ว หลังจากซ่อมแซมจวนเรียบร้อยแล้วนางจะส่งคนสกุลฮวากลับมาที่จวนทั้งหมด พอรักษาโจวเยว่เทียนจนเดินได้นางก็จะขอให้เขาช่วยเรื่องการหย่าร้างจากหวังเพ่ยอิง

ในชาติก่อนนางเป็นแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงนางจึงวางแผนว่าเมื่อหย่าแล้วนางจะเปิดโรงหมอหาเลี้ยงชีพ แน่นอนว่าหากข่าวที่นางรักษาโจวเยว่เทียนจนหายแพร่ออกไปผู้คนคงมาให้นางรักษาเยอะเป็นแน่

และหลังจากนั้นนางก็จะหาบุรุษหน้าตาดีแต่งเข้าสกุลสักคนเพื่อสืบทายาท

“หนิงอันหลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพวกเราไปเที่ยวหอชมบุรุษกันไหม”

“หะ..หอชมบุรุษหรือเจ้าคะ!”

“ใช่ ข้าได้ยินมาว่านายโลมอันดับหนึ่งของที่นั่นหากได้นอนกับเขาแล้วจะไม่มีวันลืมจนต้องกลับมาเพื่อขอร่วมเตียงกับเขาอีกครั้ง เจ้าไม่สงสัยหรือว่าลีลาบนเตียงของเขาเร้าร้อนจนทำให้อีกฝ่ายติดใจถึงขนาดร้องอ้อนวอนเป็นเช่นไร”

“ฮะ..ฮูหยิน”

หนิงอันที่ได้ฟังเรื่องหยาบโลนจากปากของผู้เป็นนายก็ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา ใบหน้าและใบหูของนางแดงระเรื่อบ่งบอกว่ากำลังเขินอาย

“อ่าจริงสิ หนิงอันของข้ายังเป็นสตรีไม่ออกเรือนไม่แปลกที่จะเขินอาย”

ฮวาซือเล่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่หนิงอันหญิงสาวบริสุทธิ์ที่แม้จะผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาได้หลายปี แต่เพราะอีกฝ่ายมัวแต่รับใช้อยู่ฮวาซือเล่อทุกวันนางจึงไม่มีโอกาสได้สนใจบุรุษ

น่าเอ็นดูเสียจริง..

“เด็กโง่อย่าเอาแต่รับใช้ข้าจนลืมความสุขของตัวเอง หลังจากข้าหย่าแล้วเจ้าก็ลองมองหาบุรุษที่ตนเองชอบพอแล้วแต่งงานสร้างครอบครัวเสีย”

แน่นอนว่าผู้ชายที่จะแต่งงานกับเจ้าข้าต้องแสกนก่อนว่าดีพอที่ข้าจะฝากเจ้าไว้ให้เขาดูแลหรือไม่..

“ยะ...หย่าหรือ ฮูหยินจะหย่ากับนายท่านหรือเจ้าคะ!”

“ข้ายังไม่ได้บอกหรือว่าจะหย่ากับเพ่ยอิง”

อ่า...ข้ายังไม่ได้บอกนางสินะว่าจะหย่ากับหวังเพ่ยอิง

เพราะมัวแต่วางแผนหาวิธีให้ตนเองหย่าร้างกับสามี ฮวาซือเล่อเลยจมอยู่กับตัวเองไม่ได้บอกกล่าวกับใคร ไม่แปลกเลยที่พอหนิงอันรู้ว่านางจะหย่าแล้วจะตกใจแบบนี้

“บ่าวจำได้ว่าการแต่งงานของฮูหยินและนายท่านเป็นสมรสพระราชทาน ได้ยินมาว่าหากอยากหย่าต้องได้รับราชโองการจากฝ่าบาทก่อนไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ใช่ ตอนนี้ข้าหาทางที่จะขอราชโองการจากฝ่าบาทได้แล้ว”

หนิงอันนิ่งชะงักนัยน์ตาคู่สวยมองผู้เป็นนายแววตาเต็มไปด้วยความกังวล เหตุเพราะราชโอการหย่าร้างไม่ใช่ว่าจะได้มาโดยง่ายอีกทั้งนางรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินมาหลายปีมีหรือจะไม่รู้ว่าฮูหยินรักนายท่านมากเพียงใด

พอได้ยินคำว่าหย่าจากปากของฮูหยินแล้ว...

“เพราะสตรีผู้นั้นหรือเจ้าคะ....”

หากเป็นเพราะนางที่ทำให้ฮูหยินไม่มีความสุขข้าก็ยินดีกำจัดนางออกไปให้เจ้าค่ะ ขอแค่ฮูหยินไม่ต้องทนทุกข์ คนที่ดีเช่นท่านเสียสละมามากพอแล้วเจ้าค่ะ

“เด็กโง่คิดอะไรอยู่เหตุใดทำสีหน้าน่ากลัวเช่นนั้น”

“บ่าวจะจำกัดสตรีผู้นั้นให้เจ้าค่ะ หากไม่มีนางนายท่านก็อาจจะหันมามองฮู....”

“หนิงอันเจ้าห้ามทำเช่นนั้น!”

ฮวาซือเล่อเอ่ยตัดบทสตรีตรงหน้านางรู้สึกตกใจที่หนิงอันมีความคิดเช่นนั้น มือบางจับมือของอีกฝ่ายมากุมไว้ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำผิดเพื่อข้า อีกอย่างข้าในตอนนี้ไม่ได้รักเขาอีกแล้ว เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือข้าเสียสละทำเพื่อเขามามายแต่สุดท้ายสิ่งที่เขาตอบแทนข้ามีแค่การทรยศ”

“ฮะ...ฮูหยิน”

“ข้าคิดทบทวนในสิ่งที่เขาทำกับข้ามาตลอดจนสุดท้ายข้าก็คิดได้ บุรุษเช่นเขาไม่มีอะไรดีพอให้ข้าเสียสละตัวเอง ความรักของข้าที่มอบให้เขามันเสียเปล่า หนิงอันที่ข้าหย่ากับเขาไม่ใช่เพราะทนเห็นเขารักกับสตรีอื่นไม่ได้ แต่ที่ข้าหย่ากับเขาเพราะข้ารังเกียจที่จะอยู่ร่วมจวนกับพวกเขาต่างหาก”

หนิงอันในยามนี้เริ่มเข้าใจทุกอย่าง ฮูหยินที่นางเคารพและเทิลทูลในยามนี้ไม่ได้ลุ่มหลงในรักอีกแล้ว สิ่งที่นายท่านทำมันมากเกินกว่าสตรีผู้หนึ่งจะทนรับไหวจริง ๆ

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แต่หลังจากที่จวนสกุลฮวาซ่อมแซมเสร็จแล้วบ่าวขออยู่รับใช้ฮูหยินที่สกุลหวังต่อได้ไหมเจ้าคะ บ่าวไม่วางใจให้คนพวกนั้นดูแลฮูหยิน”

ฮวาซือเล่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกเอ็นดูหนิงอันมากกว่าบ่าวรับใช้ทั่วไป อาจจะเพราะอีกฝ่ายมีนิสัยคล้ายกับน้องสาวของนางในชาติที่แล้วก็ได้

ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเด็กนั่นเป็นยังไงบ้าง

ข้าหวังว่านางจะมีความสุขกับมรดกที่ข้าทำพินัยกรรมมอบให้...

ยามค่ำคืนที่เงียบสงบด้านหน้าประตูจวนสกุลหวังกลับเกิดความวุ่นวายขึ้น ฮวาซือเล่อยืนกอดอกมองหวังเพ่ยอิงผู้เป็นสามีที่มีสภาพเมาสุราถูกบ่าวรับใช้ประคองเข้ามาในจวน

ที่บอกว่าวุ่นวายนั่นก็เพราะคนเมาเอาแต่โวยวายด่าทอนางอยู่ที่หน้าจวนตลอดหนึ่งก้านธูป ลำบากนางที่กำลังจะเข้านอนต้องออกมาจัดการ

“เจ้ามันสตรีละโมบคิดปีนป่ายเตียงข้าหรืออย่าได้หวัง!”

โอ๊ยพ่อพระเอก อย่าว่าแต่ปีนป่ายเตียงเลยตอนนี้แม้แต่หน้าเจ้าข้าก็ไม่อยากมอง

หญิงสาวยืนกอดอกก่นด่าสามีในใจ นางกวาดสายตามองบ่าวรับใช้ในจวนที่ออกมายืนมุงดูเหตุการณ์ก่อนจะหยุดชะงักสายตาที่หญิงสาวผู้มีใบหน้าคุ้นตา

“หรูเหม่ยสามีของเจ้าเมาแล้วพาเขากลับไปที่เรือนเจ้าเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

บ่าวรับใช้ในจวนต่างมองภาพตรงหน้าแววตาเต็มไปด้วยความมึนงง เหตุใดนายหญิงจึงดูไม่สนใจนายท่านเลย อีกทั้งยังพูดราวกับว่าคนตรงหน้าไม่ใช่สามีของนาง

“หรูเหม่ย คนงามของข้า ข้ารักเจ้า รักเจ้าเพียงคนเดียว”

ฉากสารภาพสุดแสนประทับใจเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาของฮวาซือเล่อและบ่าวในจวนสกุลหวัง หญิงสาวมองภาพชายหญิงโอบกอดกันก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา

ถ้าจะพลอดรักกันก็อย่าสร้างเรื่องจนปลุกคนอื่นออกมาสิ

“พ่อบ้านซุนให้ทุกคนกลับไปนอนพักผ่อนเถอะนี่ก็ดึกมากแล้ว”

“ขอรับ”

“หนิงอันพวกเราก็ไปเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวไม่อยากมองดูฉากรักแสนโรแมนติกนั่นอีกเลยตัดสินใจหมุนกายหันกลับไปยังห้องนอนตนเอง พรุ่งนี้นางจะไปพบท่านอ๋องสามด้วยสภาพที่อิดโรยอดนอนไม่ได้

อ้วกกกก

“กรี๊ดดดท่านพี่!”

หืม?

ฮวาซือเล่อชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียกรีดร้องของหลิวหรู่เหม่ยที่ดังขึ้นจากด้านหลัง เพราะความสงสัยจึงทำให้หญิงสาวหันกลับไปมอง

“อุ๊บ..”

นางแทบกลั่นหัวเราะออกมาไม่อยู่กับภาพที่เห็นตรงหน้า บรรยากาศแสนโรแมนติกเมื่อครู่หายไปในพริบตาหลังจากที่หวังเพ่ยอิงอ้วกใส่หลิวหรูเหม่ยสตรีที่เขาบอกรักไปเมื่อครู่

“ท่านพี่!”

อ้าวนางเอกผู้แสนดีเหตุใดเดินหนีสามีแบบนั้นเล่า...

“ฮูหยินเช่นนั้นนายท่าน....”

“เขาเป็นสามีนางก็พากลับไปให้นางดูแลสิ ข้าขอตัวก่อน ไปกันเถอะหนิงอัน”

พ่อบ้านซุนกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปในลำคอ ชายชรามองแผ่นหลังของสตรีทีกำลังเดินออกไปพร้อมสาวใช้ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสามีที่เมาสลบไปแล้ว

“พ่อบ้านซุนแล้วนายท่านต้องพาไปที่ใดหรือขอรับ”

“นำไปห้องแม่นางหรูเหม่ยตามคำสั่งของฮูหยิน”

“ขอรับ”