All Chapters of Sweetest lies สัญญารักลวงตา: Chapter 11 - Chapter 20

"ชา หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ พักก่อนดีไหม" คิมเอ่ยทักพร้อมยื่นแก้วกาแฟมาทางเธอด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง จากนั้นเขาขยับเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงที่โต๊ะด้านข้าง นี่ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว แต่น้ำชาก็ยังคงหมกมุ่นอยู่กับโปรเจคงานอยู่ดี ซึ่งในด้านการทำงานมันคือเรื่องที่ดีนะ ถึงอย่างนั้นการที่คนคนหนึ่งจะไม่ทานอะไรแล้วพักเลยมันก็อาจมีปัญหาด้านสุขภาพตามมาไม่ขาดสายก็ได้ "ง- งั้นเหรอ? ไม่เป็นอะไรหรอกคิม สบายมาก ฉันอยากให้งานออกมาดูดีที่สุดน่ะ" "งานออกมาดูดีแต่คนออกแต่สภาพดูไม่ได้แบบนี้ก็ไม่ไหวนะ พักก่อนเถอะ" คิมพยายามโน้มน้าวอย่างเต็มที่ สายตาของเขาแฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่มากล้นจนน้ำชาสัมผัสได้ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้ววางกรรไกรตัดผ้าลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ร่างกายที่ตอนนี้ดูซีดเซียวผิดกับช่วงที่เข้ามาทำงานใหม่ ๆ เอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟที่เพื่อนร่วมงานอย่างคิมนำมาให้อย่างสั่นเครือ "ขอบคุณนะคิม..""ไม่เป็นไรหรอกน่า อ่อใช่ อีกครึ่งชั่วโมงจะหมดเวลาพักแล้วนะ แต่เรายังพอมีเวลาอยู่ ไปกินข้าวด้วยกันไหมชา""ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย..อื้ม ก็ได้ ไปกินข้าวกัน-"จู่ๆ โลกทั้งใบของน้ำชาก็ดูเหมือนจะหมุนเคว้ง เสียงคุยงานรอบตัวค่อ

แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านช่องว่างระหว่างม่านลูกไม้สีขาวนวลทาบลงบนใบหน้าที่ยังคงอิดโรยของน้ำชา บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่วันนี้ดูจะนิ่งสงบผิดปกติ มีเพียงเสียงนกร้องแผ่วเบามาจากสวนหลังบ้านที่เพิ่งผ่านพ้นการชะล้างของหยาดฝนมาเมื่อคืน กลิ่นของดินเปียกชื้นยังคงอบอวลเจืออยู่ในอากาศยามเช้า กลิ่นที่เตือนให้เธอนึกถึงอ้อมกอดที่รุนแรงและคำสารภาพที่บิดเบี้ยวของทั้งสอง ความทรงจำที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำทุกครั้งที่เผลอไผลไปนึกถึงน้ำชาขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้า ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกไม่ได้จางหายไปพร้อมกับไข้ที่ลดลง เธอเดินไปที่กระจกบานยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง จ้องมองเงาสะท้อนของหญิงสาวที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าใต้ดวงตา มือเรียวยกขึ้นแตะลำคอขาวที่ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากของเมษ ความรู้สึกที่ควรจะเป็นความหวาดกลัวกลับถูกเจือปนด้วยความวูบไหวที่น่าละอาย เธอเกลียดตัวเองที่ไม่ได้ผลักเขาออกไปในทันทีที่เขาล่วงเกิน เกลียดที่ลึก ๆ แล้ว เธอกลับโหยหาการถูกพันธนาการไว้ด้วยความรักอันตรายแบบนั้นเสียงก๊อกแก๊กจากการทำอาหารที่ชั้นล่างบอกให้รู้ว่าเมษตื่นนานแล้ว น้ำชาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล

เสียงเพลงประกอบแฟชั่นโชว์เริ่มบรรเลงด้วยท่วงทำนองหนักหน่วง เร้าอารมณ์ และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ลึกลับ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีน้ำเงินเข้มสาดส่องลงมาบนทางเดินรันเวย์สีขาวบริสุทธิ์ สร้างภาพจำลองของมหาสมุทรที่ลึกลับและเยือกเย็น บรรยากาศภายในโถงจัดแสดงอาบไล้ไปด้วยความตึงเครียดที่สวยงาม ทุกสายตาจับจ้องไปยังจุดกำเนิดของแสงที่ซึ่งผลงานชิ้นเอกของน้ำชากำลังจะปรากฏสู่สายตาโลกเป็นครั้งแรกภายในโซนวีไอพีอันมืดสลัว เมษนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ถูกสกัดจากความเงียบงัน เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาตามลำคอและแผ่นหลัง ทุกถ้อยคำของสิงห์เหมือนเข็มพิษที่ปักลึกเข้าไปในจิตใจ ตอกย้ำความจริงที่เขามักจะพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นผู้ปกครองที่ดี มือหนาที่วางอยู่บนหน้าขาบีบเข้าหากันจนข้อนิ้วสั่นเทา กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้ำชาที่เขาสัมผัสเมื่อเช้ายังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก และความอบอุ่นของเธอที่เขากลัวว่าจะสูญเสียไปกำลังถูกผู้ชายตรงหน้าเอามาใช้เป็นเครื่องมือทำลายเขา"แกคงจะคิดว่าตัวเองซ่อนมันไว้ได้แนบเนียนสินะเมษ" สิงห์ขยับกายเข้าหาเมษอีกเพียงนิด กลิ่นเหล้าเกรดพรีเมียมจากลมหายใจของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดภายในโรงรถของบ้านที่เงียบสงัด น้ำชาดับเครื่องยนต์แต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด แสงไฟอัตโนมัติหน้าบ้านส่องเข้ามาจางๆ ทำให้เห็นคราบเลือดที่แห้งกรังบนใบหน้าของเขา น้ำชาเปิดประตูลงจากรถและเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เมษนั่งอยู่ เธอประคองเมษให้ลงจากรถและพาเขาเดินเข้าบ้านอย่างระมัดระวังกลิ่นสบู่และน้ำหอมจาง ๆ จากตัวน้ำชาที่อบอวลอยู่ในบ้านที่คุ้นเคยทำให้เมษรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในกรงขังที่สวยงาม เขาถูกพานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น น้ำชาวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มลงมือทำแผลให้เขาด้วยความชำนาญ มือเรียวที่หยิบจับสำลีชุบแอลกอฮอล์สัมผัสลงบนบาดแผลของเขาอย่างแผ่วเบาจนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ"เจ็บหน่อยนะคะป๊า" น้ำชาพูดพลางเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นเมษขมวดคิ้วด้วยความแสบ"ป๊าเจ็บที่ใจมากกว่าชา" เมษคว้าข้อมือของน้ำชาไว้ขณะที่เธอจะผละออกไปทิ้งสำลี เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาในตอนนี้ไม่ได้มีความเกรงใจในฐานะพ่อลูกเหลืออยู่อีกต่อไป "สิงห์มันจะทำลายชา มันจะแฉทุกอย่าง ป๊าควรจะทำยังไงดี"น้ำชาวางกล่องปฐมพยาบาลลงแล้วขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ

สิงห์ขยับเข้ามาใกล้เมษทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขามองดูเพื่อนเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยสง่างามและเป็นที่ยอมรับของสังคม บัดนี้กลับดูแตกสลายและยอมสยบต่อข้อเสนอที่ไร้มนุษยธรรมที่สุด“ถ้านายตกลงตามนี้ ฉันจะลบคลิปนั่นทิ้ง และชีวิตของน้ำชาก็จะราบรื่นอย่างที่นายต้องการ” สิงห์พูดพลางพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นนิโคตินใส่หน้าเมษ “แต่นายต้องเล่นบทบาทนี้ให้สมบูรณ์แบบนะเมษ นายต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่านายคือปีศาจที่กักขังและครอบงำเด็กสาวคนหนึ่งไว้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง”เมษขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เขารู้ดีว่าข้อเสนอของสิงห์คือการฆ่าตัวตายทางสังคม แต่นี่คือทางเดียวที่น้ำชาของเขาจะยังคงเบ่งบานได้อย่างงดงามในโลกภายนอก เขาไม่อาจปล่อยให้น้ำชาต้องมาจมปลักอยู่ในนรกที่เขาสร้างขึ้น หากความลับเรื่องความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวถูกเปิดเผยออกไป น้ำชาจะถูกตราหน้าและหมดอนาคตทันที ซึ่งเขาไม่อยากเห็นภาพนั้นมากที่สุด ภาพที่อนาคตของคนที่เขารักพังทลายไปเพราะตัวเขา “ฉันจะทำ” เมษเค้นเสียงพูดออกมา น้ำเสียงของเขามั่นคงอย่า