Lahat ng Kabanata ng ชิงรักชิงร้าย : Kabanata 71 - Kabanata 80

คุณสองหันมามองหน้าแยมที่สีหน้าหวาดหวั่น เขากำลังประเมินว่าแยมอาจจะกลัวเขาเอาเรื่องคอนโดไปบอกพี่ใหญ่ แยมมองตามหลังชายหนุ่มที่เดินไปเปิดดูห้องนอนอีกห้อง ในใจของเธอมิได้กลัวคุณสองแต่กำลังคิดเรื่องที่เนยบอกว่าให้เธอรวบตัวชายหนุ่มให้ได้ต่างหาก‘แกต้องรีบยั่วคุณสองให้สำเร็จ ก่อนที่ขาของฉันจะหายไปเข้าใจไหม? ตอนนี้ชีวิตฉันฝากไว้กับแกแล้วนะ’ ระหว่างที่แยมกำลังคิดว่าขั้นต่อไปทำยังไงคุณสองถึงจะอยู่ในกำมือของเธอได้ “ผมเห็นจะต้องใช้สิทธิการเป็นเจ้าของคอนโดกับคุณด้วยเพื่อยืนยันว่าคุณมีสิทธิ์ครอบครองอย่างแท้จริง” “ห้ะ!” “จากนี้ไปผมจะมาอยู่ห้องนี้จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าคุณได้คอนโดนี้มาอย่างถูกต้องตามหลักคุณธรรม” เขาชี้ไปที่ห้องนอนเล็ก “ห้องนี้หลายสิบล้าน ผมชักสงสัยแล้วสิว่าคุณล่อลวงซ้อใหญ่ของผมยังไงถึงได้มันมา? ถ้าหาเหตุผลที่ดีให้ไม่ได้ เห็นทีคุณกับผมคงต้องคุยกันยาว” แยมทั้งตกใจและโล่งอก หากเนยรู้ว่าคุณสองจะเข้ามาพักอยู่คอนโดนี้กับเธอคงจะตื่นเต้นที่แผนก้าวหน้าไปอีกขั้น แต่เธอกลับใจตุ้มๆ ต่อมๆ อย่างบอกไม่ถูก ต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับทายาทมหาเศรษฐีรูป

“ผมไม่เป็นแล้วเรารวยน้อยลงตรงไหนหรือครับคุณแม่? หากคุณแม่ลงมือ ถลำลึกเหมือนแอมมี่ผมคงไม่มีปัญญาจะช่วยเหลือได้”คนเป็นแม่นิ่งอึ้งจะว่าไปก็จริงอย่างที่ลูกชายต่อว่า ข่าวที่แอมมี่จะถูกออกหมายจับทำให้คุณวิราก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา เงินทองในยามนี้ก็มีอยู่มากมายไม่จำเป็นต้องแย่งชิงจนถึงขนาดเป็นนักโทษคดีอาญาหรอกนะ!“ผมหวังว่าคุณแม่จะยอมอยู่นิ่งๆ เสียที ที่สำคัญจัดการกับคนของคุณแม่ให้เด็ดขาดด้วย” รายการข่าวเช้าทางสถานีโทรทัศน์ได้พร้อมกันออกข่าวสาวไฮโซชื่อดังแอมมี่ถูกออกหมายจับคดีวางแผนฆาตกรรมภรรยาของประธานบริษัทมังกรกรุป คฤหาสน์หยกฟ้าเกิดความปั่นป่วนอย่างหนักแอมมี่ปฏิเสธการให้ปากคำในตอนที่ตำรวจออกหมายเรียกครั้งแรกแต่จากหลักฐานที่รัดกุมในเวลาต่อมาจึงกลายเป็นหมายจับ ใบหน้าที่เชิดหยิ่งเสมอดูสลด เธอใส่แว่นดำอำพรางความหมองหม่นบนใบหน้า กว่าตำรวจจะนำตัวมาถึงสถานีตำรวจได้ก็ปวดหูไปหลายตลบ “ฉันไม่ไป! พวกแกจะบ้าหรือไง?” เสียงตะโกนก้องไปทั่วคฤหาสน์ เมื่อขึ้นรถได้ก็จะสะบัดไม้สะบัดมือร้องลั่นราวกับคนเสียสติ! “แอมมี่! แกหยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงเจ้าของคฤหาสน์ตวา

“ผมนึกได้ว่ามีธุระ ต้องรีบไปแล้ว” “ท่าทางแบบนี้คงมีนัดกับหญิง ปล่อยเขาไปเถอะ เรามาคุยเรื่องของเราจะดีกว่า” คุณใหญ่เดินเข้ามาจับมือเนย โน้มหน้าเข้ามาจูบไรผมเธอ “พี่หิวแล้ว พาพี่ไปกินข้าวหน่อยเถอะ”คุณสองหลิ่วตาเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้พี่ชายกับพี่สะใภ้“ผมไปล่ะ!” พี่ชายหันมาโบกมือไล่ก่อนจะจูงมือภรรยาตัวน้อยไปทางห้องอาหาร คุณสองขับรถลิ่วตรงไปยังคอนโดมิเนียมของแยม คดีแอมมี่ทำให้คุณพ่อของเขาโมโหจนตัดความร่วมมือกับหยกฟ้ากรุป ส่วนโครงการที่ทำร่วมกันไปแล้วก็ถือว่าแล้วไป แต่คนของหยกฟ้าไม่อาจเหยียบย่างเข้ามาในตึกของมังกรกรุปได้อีก เขาต้องคอยรับโทรศัพท์เพื่ออธิบายเหตุผลให้กับบรรดาผู้ร่วมหุ้นและนักลงทุนที่เกี่ยวข้องวุ่นวายไปหมด ไหนจะต้องกลับคฤหาสน์มาเพื่อปรึกษาหารือกับพี่ใหญ่ที่ไม่ได้เข้าบริษัทเพราะหนีหน้านักข่าวที่ตามขุดคุ้ยชีวิตส่วนตัว สองสามีภรรยาจึงตั้งโต๊ะทำงานอยู่ในคฤหาสน์ ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! แยมวางแก้วน้ำที่เพิ่งยกขึ้นดื่ม เสียงกดรหัสหน้าประตูทำให้เธอชะงัก เขาหายหน้าไปหลายวันเธอคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว “คุณอยู่ห้

คุณสองรู้สึกว่าเมื่อคืนแยมเองก็คงนอนหลับไม่สนิทนัก หลังจากที่สารภาพความจริงให้เขาฟังแล้วดูเหมือนยายโก๊ะจะเครียดมากกว่าเดิม ใต้ขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าไปแล้วยังจะเกาะเบาะอยู่ด้านหลังเขาคอยมองถนนช่วยอยู่อีก ชายหนุ่มนึกอยากจะจอดรถแล้วจับเธอนอนพร้อมสวมที่ปิดตาให้นัก!สักพักหูเขาก็คล้ายได้ยินเสียงกรนเบาๆ มองผ่านกระจกหลังก็เห็นแยมนอนหลับซบอยู่ด้านหลังเขา “ดูสิ! ยายโก๊ะจอมตะกละทำท่าจะไม่นอนแต่ก็หลับไปแล้ว”คุณสี่หันกลับไปมอง “นอนท่านี้ปวดหลังตาย”คุณสองมองผ่านกระจกหลัง เมื่อเห็นท่าหลับของแยมก็ลดความเร็วเพื่อจอดรถเข้าข้างทาง ก่อนลงรถไปเปิดประตูประคองให้แยมพิงพนัก เขาปรับเบาะนั่งให้เอียงลงก่อนจะหยิบเอาหมอนรองคอมาสวมให้เธอ คุณสี่มองสิ่งที่พี่ชายทำด้วยความประหลาดใจ พี่ชายของเขาใส่ใจแยมถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?คุณสองบอกให้คุณสี่มาขับรถแทน ส่วนเขาเดินขึ้นไปที่นั่งข้างคนขับ คุณสี่หันไปสบตาพี่ชายยิ้มน้อยๆ อย่างมีเลศนัย“ผมไม่ได้พลาดเรื่องดีๆ ไปใช่ไหมพี่?”“เรื่องอะไร?”“เหมือนพี่จะมีความรัก”คุณสี่เห็นพี่ชายทำสีหน้าเก้อเขินก็ยิ้มกว้าง “แน่ะ! จริงซะด้วย แต่ก่อนผมเห็นเขาตามพี่งกๆ พี่ไม่เห็นจะหันไป

เธอก้มลงถอดกางเกงยีนส์ด้วยความทุลักทุเลก่อนจะใช้เท้ายันลงตรงข้างเตียง จากนั้นก็สอดร่างเข้าไปใต้ผ้าห่ม ใกล้จะเช้าอากาศร่างที่มีแต่ชุดชั้นในติดกายก็เริ่มรู้สึกเย็นมากเข้าจนกลายเป็นหนาว เธอซุกร่างเข้าหาซอกที่อุ่นที่สุดของผ้าห่ม อ้อมแขนของคุณสองโอบกอดเอาร่างของเธอเข้ามาแนบอก ‘อุ่นจริงๆ เลยตรงนี้ แต่แคบไปหน่อย’ มือเรียวบางสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตพิมพ์ลายชายหาดลูบไล้อยู่บนหน้าอกขึ้นลอนลูกเล็กๆ เป็นระเบียบ คุณสองก้มหน้าลง ริมฝีปากชิดอยู่หน้าผากของเธอ เขาเริ่มรู้สึกตัวงัวเงียขึ้นมอง โคมไฟข้างหัวเตียงยังไม่ได้ปิดทำให้มองเห็นเสี้ยวใบหน้าเรียวของแยม เขาผละออกเล็กน้อยมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดเต็มตา ‘ไม่ได้ใส่เสื้อผ้านี่?’ ชายหนุ่มสวมกางเกงสั้น ขาของเขาทาบอยู่บนขาเปลือยเปล่าของเธอ คุณสองใช้มือลูบด้านหลังของแยม พบเพียงตะขอเสื้อชั้นในก็ตกใจ เขารีบเปิดผ้าห่มสีขาวออกดู ร่างของเธอมีเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีขาวติดกาย‘อึ๋ย! ผมไม่ได้จับเธอแก้ผ้านะ...’ สายตาเขาพลันเห็นเสื้อของเธอพาดอยู่บนเก้าอี้ด้านหลัง‘ยายโก๊ะนี่ถอดเสื้อผ้าเองชัดๆ’ แย