All Chapters of แพ้รักประธานร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

เด็กชายธนาธิปนั่งหน้าบึ้งกอดอกอยู่ที่โซฟาห้องโถง คุณภัสราเดินมากอดแล้วหอมแก้มอวบย้วย เด็กน้อยก็ยังไม่ยอมยิ้ม “น้องพืช เป็นอะไรไปครับ?” “คุณย่า ทำไมคุณพ่อกับคุณแม่นอนกันสองคน? ผมเองก็อยากนอนกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ” “ไหนน้องพืชบอกย่าว่าอยากได้น้องสาวไงล่ะครับ? ถ้าไม่ให้คุณพ่อกับคุณแม่มีเวลาปั้นน้อง น้องพืชก็จะไม่มีน้องนะครับ” เด็กชายส่ายหน้าเบาๆ “ปั้นตั้งนานแล้วยังไม่ได้ ผมทนไม่ไหวแล้ว” เด็กชายพูดแล้วก็วิ่งตื๋อไปที่หน้าประตูห้องนอนของบุพการี มือป้อมๆ ยกขึ้นทุบประตูเต็มแรง “คุณพ่อครับ! คุณแม่ครับ!” ทักษพรกำลังนั่งแปรงผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ธนายืนก้มลงหอมแก้มภรรยาแล้วดมเลยต่ำลงไปถึงซอกคอ “พี่นาคะ นั่นเสียงลูกนี่คะ?” “อือ น้องพืชต้องไปนอนกับคุณย่าไม่ใช่เหรอ?” เสียงเคาะประตูยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง ทักษพรหันหน้ามาใช้สองมือดันหัวไหล่ของสามี “ไปเปิดประตูให้ลูกก่อนเถอะค่ะ” พอประตูเปิดออก เด็กชายก็วิ่งไปกระโดดขึ้นเตียง “คืนนี้ ผมจะนอนกับคุณพ่อคุณแม่ครับ” ธนาทำ

คุณภัสราหน้าเจื่อนเล็กน้อยเมื่อได้ยินสองสามีภรรยาเจ้าของบ้านยืนยันว่าจะไม่ขอสินสอดทองหมั้นเลยสักบาท ขอเพียงธนาให้สัจจะว่าจะรักและดูแลทักษพรและหลานชายเป็นอย่างดี“ไม่ได้ๆ ดิฉันขอทำตามธรรมเนียมเถอะนะคะ มาครั้งนี้ก็ตั้งใจจะให้ลูกชายมาขอขมา การเริ่มต้นของพวกเขามันผิดปกติไปหน่อย ตอนที่หนูผักกาดมีน้องพืช นาเขาก็ไม่รู้มาก่อน ต้องขอโทษพวกคุณจริงๆ และดิฉันก็ถือโอกาสสู่ขอหนูผักกาดอย่างเป็นทางการด้วยนะคะ”ดนัยหันไปสบตากับภรรยาก่อนจะหันมายิ้มน้อยๆ ให้กับภัสรา “ไม่เป็นไรครับคุณซาร่า ลูกสาวผมเป็นยังไงผมรู้ดี ผักกาดหัวรั้น ในเมื่อเขาไม่ยอมบอกพวกเราเรื่องพ่อของน้องพืช พวกเราก็ไม่รบเร้าเพราะคิดว่าเขาต้องมีเหตุผล เขายืนยันว่าไม่ได้ถูกข่มเหงรังแก ผมก็เลยปล่อย แต่ก็แปลกใจเหมือนกัน ลูกสาวผมไม่เคยคบผู้ชาย ไม่เคยมีแฟน ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ดื่มเหล้า จู่ๆ ก็ตั้งท้อง”คุณภัสราหน้าสลด “ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณค่ะ ตอนนั้นคงจะเป็นทุกข์กันมาก หนูผักกาดก็เลี้ยงลูกคนเดียวมาตั้งหลายปี”ธนาคุกเข่าลงต่อหน้าบิดามารดาของภรรยา หยิบพานเล็กๆ ที่มีธูปเทียนแพสำหรับขอขมาวางตรงหน้าแล้วก้มศีรษะไหว้อย่างนอบน้อม“ผมตามหาเธอห

“นั่นเป็นฝีมือคนของเสี่ยตะวันครับ ไม่เกี่ยวกับผม” ณัฐวุฒิรีบเฉลย เขากลัวธนาจะตกใจว่าเขาไปเกี่ยวข้องกับเหตุฆาตกรรม “คนพวกนั้นไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าพวกเขานะครับ แต่ตอนนั้นรถคันที่ตกน้ำเหมือนจะพยายามพุ่งไปเสียบรถของคุณเนศ” เสี่ยวันหรือตะวันเป็นนักธุรกิจกึ่งมาเฟียมีหุ้นส่วนในกิจการกลางคืนหลายสิบแห่ง มีบอดี้การ์ดในมือนับร้อยคน ระมัดระวังตัวและไม่ค่อยให้คนเข้าพบ มักจะสวมหน้ากากอนามัยมิดชิดอยู่เสมอ โดยอ้างว่าเป็นคนสุขภาพอ่อนแอยังแต่ยังเด็ก ต้องระวังการติดเชื้อโรค จะว่าไปก็ยังไม่เคยมีคนเห็นหน้ามาเฟียคนนี้ชัดๆ เลยสักครั้ง “เนศไม่เคยเล่าเรื่องนี้เลย” “คุณเนศเองก็คงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? อาจจะคิดว่าขับรถปาดหน้ากันตามธรรมดาจึงได้ขับรถหนีครับ?”​ “แกสืบเรื่องคนตายมาแล้วเหรอ?” “ครับ ผมสืบละเอียดแล้ว สองคนนั้นเคยทำงานอยู่กับคุณสายน้ำ”ธนานิ่งไปครู่ใหญ่ “​อีกแล้วเหรอ? เห็นทีคงต้องทำให้ชัดเจน”“บอสคิดจะทำยังไงครับ?”“เอาฉันเป็นเหยื่อล่อ ครั้งนี้ต้องวางแผนจับให้ดีๆ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือของใครกันแน่? คดีโรงงานระเบิดไปถึงไหนแล้ว?”

“สายสืบของแก ทำงานดีมากเลยณัฐ ใครกันที่สืบเรื่องนี้ช่วยแก?” “บอสอย่าเพิ่งรู้เลยครับ ผมขอเก็บไว้เป็นความลับก่อน เอาไว้เราลากตัวการใหญ่ออกมาได้แล้ว ผมบอกบอสแน่นอน” ธนาหรี่ตามองเลขานุการหนุ่มคู่ใจ “ฟังดูเหมือนจะเป็นคนใกล้ๆ ตัวฉันเลยว่าไหม?” ณัฐวุฒิพยายามทำหน้าให้นิ่ง แต่ก็อดจะแก้มร้อนวูบขึ้นมาไม่ได้ เมื่อนึกถึงน้ำฟ้า เขาอุตส่าห์ใช้ค้อมศีรษะเล็กน้อย “ถ้าคิดให้ดีๆ บอสเองก็น่าจะคิดออกครับ” “เอาเถอะๆ ฉันไม่อยากเสียเวลาคิด เดี๋ยวแกก็เฉลยเอง แต่ครั้งนี้นับว่าทำดีมาก หากไม่ได้ข่าวจากสายสืบของแก ผ่านภพคงต้องไปพบพญามัจจุราช”เลขาหนุ่มยกยิ้มมุมปาก “คุณสายน้ำลงมือเร็วกว่าที่ผมคาดเอาไว้ครับ คนของผมเกือบไปช่วยผ่านภพไม่ทัน” “นี่ถ้าหากฆ่าผ่านภพได้ พยานอีกคนก็คงจะกลัวหัวหด วิธีการลงมือของคนพวกนี้คือทำให้เหมือนกับเป็นอุบัติเหตุ ฉลาดเหลือเกินที่ไม่เลือกใช้อาวุธ แต่คิดๆ ไป หากไม่ให้โอกาสพวกเขาได้ลงมือ เราก็คงจะกระชากตัวเขาออกมาจากมุมมืดไม่ได้สักที” สายน้ำดูข่าวแล้วก็ฉุนเฉียวจนแทบจะเก็บอารมณ์ไม่ไหว “บัดซบ! คนของแกทำงานยังไง

ทักษพรเห็นท่าทีผิดปกติของธนาตั้งแต่หลายวันก่อน เธอจึงแอบฟังในตอนที่เขาคุยโทรศัพท์และใช้แอพพลิเคชั่นติดตามความเคลื่อนไหวซ่อนไว้ในโทรศัพท์ของสามี แผนล่อเสือออกจากถ้ำของเขา เธอรู้สึกหวั่นใจจึงได้ปรึกษาแบงก์กับลิลี่ “เราสามคนต้องออกปฏิบัติอีกครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้อันตรายมาก เราต้องเตรียมอาวุธไปด้วย” แบงก์สีหน้าจริงจัง “อาวุธ มีดหรือปืน?” “จะบ้าเหรอผัก? เราสามคนจะไปหาปืนได้ที่ไหน? ฉันยิงปืนเป็นก็จริงแต่ถ้าจะซื้อตอนนี้ก็คงไม่ทัน อีกอย่างไปยิงคนก็จะกลายเป็นคดีเปล่าๆ หนังสะติ๊กก็อาจจะพอหาได้” “ก็ดีนะ อย่างน้อยมันก็ยิงได้อ่ะพี่แบงก์” ลิลี่ยิ้มพยักหน้าหงึกหงัก “เออ ก็ดีนะ” ทักษพรเห็นด้วย “พวกสเปรย์พริกไทยกับเครื่องช็อตไฟฟ้าล่ะ หาซื้อมาพกได้ไหม?” “ของพวกนั้นถ้าพกไปตามที่สาธารณะก็ถือว่าเป็นอาวุธนะ ผิดกฎหมาย ลี่เคยคิดจะซื้อเหมือนกันแต่พอรู้ว่าจะมีปัญหาเลยไม่ได้ซื้อ” “ถ้างั้น เราก็เอาหนังสะติ๊กกับไม้เบสบอลไปด้วยก็แล้วกัน” แบงก์พยักหน้าหงึกหงัก “ไม่ได้ๆ ถ้าพวกเขามีปืนเราก็ตายเปล่ากันพอดี ฉันจะแ