All Chapters of แพ้รักประธานร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

เย็นวันนั้น ลิลี่ที่เดินไปดูน้องพืชที่บ้านของธนามาแล้วรอบหนึ่งก็นั่งเล่นคุยกับทักษพรที่หน้าบ้าน “พี่ผัก เห็นทีบ้านนั้นจะเอาจริงนะคะ” หญิงสาวที่แบกความทุกข์ใจใหญ่หลวงไว้เพียงลำพัง ถอนหายใจยาว“คือ พี่ก็ยังไม่แน่ใจ บางทีคุณธนาอาจจะแค่เวทนาพวกเราสองแม่ลูก” “บ้า! ใครเขาจะมาเวทนากันแบบนี้ นี่เรียกว่าตีหัวเข้าบ้านต่างหาก ท่านประธานของพี่ร้ายกาจมากเลย สมรับสมอ้างเป็นพ่อเสร็จก็ให้คุณแม่เข้ามาตีสนิทกับน้องพืช ล้อมไว้หมดทุกทางแบบนี้ พี่ผักยังคิดว่าเขาแค่สงสารอีกเหรอคะ?” “แต่...แต่เขายังไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นกับพี่เลยนะ” หญิงสาวอึกอัก เขายังไม่เคยพูดเรื่องความรู้สึกพิเศษกับเธอเลยสักครั้ง ตอนนี้เธออึดอัดจะตายอยู่แล้ว ถ้าจะไปเปิดฉากพูดปฏิเสธ หากเขาบอกว่าเธอคิดมากเกินไป เธอก็จะต้องกลายเป็นคนหน้าแตก ตอนนี้ที่ทำได้คือรอให้เขาพูดก่อนจะได้ปฏิเสธให้ชัดเจนไป “เขาอาจจะเป็นคนประเภทไม่พูด แต่แสดงความจริงจังให้เห็น พี่ผักลองคิดดู เขาทั้งหล่อ ทั้งรวยขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องมาเกาะแกะกับผู้หญิงที่มีลูกติดให้เสียเวลาหรอกค่ะ คนระดับนี้

ที่พักมีทั้งแบบห้องบนอาคารใหญ่และแบบวิลล่าหลักเล็กๆ พนักงานที่อายุมากหน่อยสมัครใจจะพักบนอาคาร พอทุกคนแยกย้ายเข้าไปเก็บกระเป๋าได้สักพักก็แต่งตัวสบายๆ ออกมาร่วมกิจกรรมกัน วรภัทรยืนมองทักษพรอย่างเหม่อๆ จนน้องสาวเดินมาทัก “ถ้าเขาไม่มีใจ พี่ภัทรก็ตัดใจเถอะค่ะ” “ทำไงได้ ทางนั้นเล่นเอาแม่มาออกหน้า พี่ก็แพ้เต็มประตูสิ” สายตาของวรภัทรเลื่อนลอย เรื่องซุบซิบนินทาในบริษัทคงจะรู้ถึงหูของทักษพรเป็นแน่ ความประสงค์เรื่องลูกสะใภ้ของพ่อแม่ของเขา เธอคงจะเคยได้ยินจึงไม่อยากจะเข้าใกล้เขาตั้งแต่ทีแรก วัลภายกมือตบต้นแขนพี่ชาย “เอาน่า พี่ภัทร พนักงานสาวๆ สวยๆ ของวินเนอร์มีเยอะแยะ ลองเล็งดูสักคนดีไหมคะ?” “ภา” พี่ชายลงเสียงหนัก อารมณ์เขาในตอนนี้ไม่อยากจะมองหน้าใครเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าเป็นงานบริษัทเขาก็คงจะไม่มา “ค่ะๆ ไม่เอาก็ไม่เอา ไปๆ หาอะไรเย็นๆ ดื่มกันเถอะ” สี่สาวจากบริษัทสกายกิฟต์ลากกระเป๋าไปเก็บในห้องพักแล้วก็เรียกกันออกไปร่วมกิจกรรมที่ด้านนอก ทักษพรสวมเสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายการ์ตูน กางเกงวอร์มสีดำมีแถบสีขาวสา

“พวกพี่ๆ อย่างลืมไปโหวตคู่ขวัญนะคะ โน่นค่ะ ใกล้ๆ เวทีมี คิวอาร์โค้ดให้สแกนค่ะ มีโอกาสได้รางวัลทั้งคนชนะที่ได้เป็นคู่ขวัญ และคนที่โหวตด้วยนะคะ” น้องอีกคนในบริษัทเดินมาแจ้งที่โต๊ะ “ผู้การบอกว่าให้พวกเราเข้าไปโหวตทุกคน เดี๋ยวพลาดโอกาสได้ของแจกค่ะ”ผู้การที่เธอพูดถึงก็คือผู้จัดการวรภัทร กิจกรรมคู่ขวัญเพิ่งคิดขึ้นเมื่อตอนเย็นนี้เองเพราะพวกผู้จัดการหลายแผนกมานั่งดื่มด้วยกันแล้วนึกอยากจะแจกรางวัลพนักงานขึ้นมา ปรินดาตาโต “เร็วเข้า! เรื่องได้ของแจกเราต้องไม่พลาดค่ะทุกคน”สาวๆ รีบกวักมือเรียกคนที่เพิ่งเดินมาให้ถึงไปด้วยกัน แต่ละคนเอาโทรศัพท์มือถือไปสแกนภาพสัญลักษณ์สี่เหลี่ยมที่ถูกปริ้นท์ใส่กระดาษติดไว้ใกล้เวทีแล้วกดเข้าไปแสดงตัวเพื่อโหวตผู้ชนะ คู่ขวัญคือคนที่จับคู่แข่งในกิจกรรมเมื่อตอนเช้า ซึ่งมีร่วมยี่สิบคู่ ทุกคนเข้าไปในระบบออนไลน์แล้วกดเลือกคู่ที่ตนเห็นว่าเหมาะจะเป็นคู่ขวัญในงานครั้งนี้ หนึ่งคนมีสิทธิ์ให้คะแนนได้สองคู่ “พี่ผัก ดูคะแนนคู่พี่สิคะ นำโด่งแล้ว” ปรินดาเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น “แต่ก็นะ ดูเหมาะสมกันจริงๆ พี่กับพี่มีนน่ะ ปุ้ยกดให้แล้วนะคะ ได้เพ

ทักษพรนิ่งงันแล้วก็ยิ้มน้อยๆ “คำถามนี้ คุณน่าจะไปถามคนในครอบครัวคุณมากกว่านะคะ” วรภัทรอึ้งไป ในที่สุดเธอก็กล้าพูดสิ่งที่จี้ใจดำของเขาออกมา “ที่ผ่านมา คุณคิดว่าครอบครัวผมรังเกียจคุณ คุณก็เลยไม่ยอมรับความหวังดีจากผมงั้นเหรอ?” ทักษพรส่ายหน้า เลือดที่แล่นพล่านในกายเพราะฤทธิ์ไวน์ทำให้ความกล้าหาญของเธอเพิ่มขึ้นหลายเท่า“ระหว่างเรา ไม่เหมาะสมกับหลายอย่างค่ะ ครอบครัวก็เป็นส่วนหนึ่ง คุณพ่อคุณแม่ของคุณเมตตากับพนักงานทุกคน ท่านเป็นคนดีมากและท่านเองก็หวังให้คุณได้คู่ครองที่ดี ดิฉันอยากเห็นครอบครัวคุณภัทรมีแต่ความสุขค่ะ” “ถ้าผมมีคุณกับน้องพืช ผมก็มีความสุขแล้วนะ” หญิงสาวถอยหลังหนึ่งก้าว “ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าคุณต้องขัดแย้งกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณ คุณก็ต้องเป็นทุกข์ เราไม่ได้มีความผูกพันกัน ทำไมไม่ถอยไปแล้วยืนมองให้ดีๆ อีกครั้งคะ? บางทีคุณอาจจะพบว่ากับดิฉัน คุณก็แค่เมตตาหวังดีในฐานะพนักงานคนหนึ่ง” “แต่ผม.....” วรภัทรกำลังจะเอื้อมมือมาจับแขนทักษพร “เชื่อดิฉันเถอะค่ะ คุณภัทร” น้ำเสียงของเธอหนักแน่น สายตาของเธอจ้องเขาแน่วแน่

ธนาอุ้มคนรักขึ้นเกาะเอวเดินไปถึงเตียงก็ประคองศีรษะเธอแล้ววางร่างอวบอิ่มให้นอนลงไป เขาโน้มหน้าตามและทาบริมฝีปากแนบแน่น มือใหญ่สอดเข้าไปในชายเสื้อกอบกุมเต้าขนาดเต็มฝ่ามือแล้วเคล้นเบาๆ ทักษพรที่ถูกกระพืออารมณ์จนเตลิด กอดรัดลูบไล้ต้นคอของเขาพร้อมกับจูบตอบอย่างเต็มใจ ตะขอเสื้อชั้นในด้านหลังถูกปลดออก ชายเสื้อถูกเลิกขึ้นมาพร้อมกับ บราเซียร์ที่ครอบเต้าสองข้าง เธออายจนต้องยกมือปิดตาของเขาไว้ “คุณอย่าจ้องขนาดนี้สิคะ” “ที่รัก ผมอยากมองคุณนานๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?” เขาไม่ได้ดึงมือเธอออกแต่ก้มลงไปยังตำแหน่งที่คาดว่าจะเป็นเนินเนื้ออวบอิ่ม เธอจำต้องปล่อยมือออกมากุมใบหูของเขาสองข้าง ชายหนุ่มเม้มและจูบส่วนนูนขึ้นนั้นไปรอบๆ “คุณธนา...” เธอครางสะท้าน เสียงเครื่องปรับอากาศดังพอๆ กับเสียงของหอบหายใจของคนทั้งคู่ เขายืดตัวขึ้น ถอดเสื้อนอนโยนลงข้างเตียง แล้วประคองเธอให้ลุกขึ้นก่อนจะช่วยดึงเสื้อยืดและเสื้อชั้นในของเธอโยนหวือลงข้างเตียง เขาก้มลงจูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กๆ ของหญิงสาว เธอใช้สองมือพยายามปิดเอาไว้ เขาอ้าปากงั