All Chapters of แพ้รักประธานร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ภัสราได้ฟังคุณครูประจำชั้นของเด็กชายธนาธิปพูดถึงความอ้างว้างในใจของเด็กชายตัวน้อยแล้วก็ถึงกับต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ธเนศหันไปมองมารดา คราวนี้แม่ของเขาน้ำตารื้นด้วยความสงสารเด็กเข้าแล้วจริงๆ ‘เฮ้อ! การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ดันตรงกับชีวิตคุณแม่ซะด้วย’ “ถ้าผู้ใหญ่ตกลงกันได้ น้องพืชต้องมีความสุขมากขึ้นแน่ค่ะ ดีที่น้องมีพ่อแบงก์ที่ถือเป็นตัวแทนของพ่ออยู่ด้วย แต่พอเด็กโตกว่านี้เขาจะเริ่มแยกแยะเพศได้ เขาจะสงสัยและรู้ในที่สุดว่าพ่อแบงก์ของเขาไม่ใช่ผู้ชายและไม่ใช่พ่อจริงๆ ของเขาค่ะ สุดท้ายเด็กจะโหยหาพ่อ” ธเนศฟังครูประจำชั้นอนุบาลพูดแล้วถอนใจยาว “คุณแม่ครับ เราต้องกลับบ้านไปคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง” “ดิฉันขอบคุณคุณย่าที่เมตตาน้องพืชนะคะ” ปาลิตายิ้มน้อยๆ เธอรู้สึกว่าคุณภัสราเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ มือของคุณภัสรายื่นออกกุมมือของผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลเอาไว้ “ดิฉันฝากหลานชายด้วยนะคะคุณครู” “เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วค่ะ คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง” ภัสรากับธเนศกล่าวลาผู้อำนวยการสาวและคุณครูประจำช

เมื่อกลับถึงบ้านในตอนเย็น ทักษพรพบว่าในกระเป๋ากางเกงของ ลูกชายมีขนมก้อนหนึ่งซ่อนไว้ ขนมปังก้อนขนาดอุ้งมือเด็กที่มีไส้รสนมบู้บี้จนเลอะไปหมด พอซักไซ้น้องพืช เด็กแก้มย้วยก็จำต้องสารภาพ “ขนมผมเองครับ ลุง เอ๊ย! คุณภัทรพาไปซื้อ ผมกินไม่หมด” ทักษพรนึกออกทันทีว่าวรภัทรจะต้องเป็นคนไปรับลูกชายของเธอแล้วก็พาเจ้าแก้มป่องไปกินขนมที่ห้างสรรพสินค้า ด้วยความเสียดายที่กินไม่หมด ลูกชายของเธอจึงแอบซุกของกินใส่กระเป๋ากางเกง “น้องพืชไปที่ห้างมาใช่ไหมครับ?” “ครับ” “แม่บอกแล้วว่าไม่อยากให้กวนคุณภัทร คราวหน้าน้องพืชต้องบอกคุณภัทรว่าไม่อยากไปนะครับ” เด็กชายตัวป้อมเงยหน้าขึ้นทำสายตาอ้อนวอน “แต่ผมอยากไปครับ” “แม่รู้ครับ ถ้าน้องพืชอยากไปก็รอให้พ่อแบงก์ แม่หรือไม่ก็แม่ลี่พาไปนะครับ ถ้าจะไปเที่ยวแบบนั้นต้องให้คนในครอบครัวพาไปเข้าใจไหมครับ? เด็กชายยิ้มกว้างออกมา “เข้าใจครับ” “คราวหน้าอย่าเอาขนมใส่กระเป๋ากางเกงหรือกระเป๋าเสื้อนะครับ ต้องใส่ถุงพลาสติกแล้วหิ้วเอา” “ครับ ผมจะบอกลุงภัทรให้ซ

ทักษพรยิ้มแหยๆ ในใจรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่ได้สนใจเธอกับลูกแค่มาเยี่ยมญาติของเขา อีกส่วนก็รู้สึกโล่งใจว่าเขาไม่ได้สงสัยในตัวน้องพืช “บ้านคุณอยู่แถวนี้เหรอ?” “ลุงนา บ้านผมหลังนั้นครับ” น้องพืชชี้นิ้วไปยังบ้านของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล “อ้อ หลังนี้เอง มิน่าถึงได้เจอกับทิกเกอร์บ่อยๆ” ปกรณ์พยักหน้า “คุณผัก คราวหน้าเชิญคุณกับน้องพืชไปทานข้าวที่บ้านพวกเราบ้างนะครับ”​ “ขอบคุณค่ะ” ทักษพรรีบขอบคุณตามมารยาท แค่ได้ยินว่าเป็นญาติของธนาเธอก็รู้แล้วว่าไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยว “ไหนๆ ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันก็เดินไปตอนนี้เลยสิ” ธนาหอมแก้มเด็กชายในอ้อมกอดอีกที “น้องพืชหิวหรือยังครับ?” เด็กชายไม่อยากจะให้ธนาปล่อยตนลง อย่างน้อยถูกอุ้มไปอีกสักพักก็ยังดี เด็กชายจึงรีบพยักหน้า “หิวแล้วครับ” ทักษพรไม่กล้าทักท้วงเพราะกลัวจะเป็นการหักหน้าธนา ในฐานะที่เขาเป็นนายจ้าง หากเธอทำเช่นนั้นกลัวว่าเขาจะเพ่งเล็งและนึกสงสัย หญิงสาวจึงเดินตามหลังผู้ชายสองคนไปเงียบๆ พร้อมกับพี่เลี้ยงของทิกเกอร์ แพงขวัญ ภรรยาของปกรณ์เป็

ทักษพรลูบใบหน้าเล็กๆ กลมๆ ด้วยความทุกข์ใจ ครูประจำชั้นเข้ามาแจ้งให้ทราบว่าลูกชายของเธอมีอาการท้องเสีย หลังจากถ่ายอุจจาระครั้งแรกแล้ว จากนั้นอุจจาระครั้งที่สองก็เหลวเป็นน้ำ เด็กชายทั้งปวดท้องและอาเจียนคุณครูไม่นิ่งนอนใจรีบนำส่งโรงพยาบาลทันที ผู้อำนวยการโรงเรียนรีบประสานงานกับโรงพยาบาลเพราะพบว่าเด็กมีอาการเดียวกันหลายคน “เรื่องค่ารักษาพยาบาลคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทางโรงเรียนจะรับผิดชอบทั้งหมด ที่ต้องให้นอนห้องรวมไว้ก่อนเพราะคุณครูกับครูผู้ช่วยจะได้ช่วยดูแลเด็กๆ ได้ค่ะ”​ ทักษพรกล่าวขอบคุณครูประจำชั้น เธอมองไปเห็นครูของโรงเรียนอนุบาลสี่คนคอยเดินวนเวียนดูแลเด็กๆ เพราะเวลานี้ผู้ปกครองหลายคนอยู่ที่ทำงาน เมื่อแจ้งว่าเด็กๆ ปลอดภัยและมีครูคอยช่วยดูแลอย่างดี ผู้ปกครองหลายคนจึงยังไม่ออกมาดูอาการ “คุณภัทรคะ ขอบคุณมากที่มาส่งดิฉัน ดิฉันขอลางานครึ่งวันนะคะ” วรภัทรมองไปยังเด็กชายที่นอนหลับในมือป้อมกำนิ้วของมารดาเอาไว้ “ไม่เป็นไรนะ คุณต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกผมได้ จะย้ายเข้าห้องพิเศษเลยไหม? ผมจะไปจัดการให้” “ขอบคุณค่ะ”

ทักษพรได้ยินคำปลอบโยนของคุณภัสราก็น้ำตารื้น “หนูเลี้ยงลูกคนเดียวคงจะลำบากมาก ต่อไปเราก็จะกลายเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว พาน้องพืชไปเล่นกับแม่บ่อยๆ นะ แม่จะอยู่ไทยอีกไม่กี่เดือน ถ้ามีเด็กน้อยให้เล่นด้วยก็คงเพลินดี บ้านนั้นอยู่ใกล้น้องทิกเกอร์ด้วย มีทั้งน้องพืชมีทั้งน้องทิกเกอร์ คงสนุกน่าดู”​ทักษพรยกมือไหว้ขอบคุณภัสรา ในใจก็รู้สึกเต็มตื้น ที่ผ่านมาเธอเคยคิดมาตลอดว่าหากธนารู้ว่าเขามีลูกกับเธอ เขาจะรู้สึกอย่างไร? ครอบครัวเขาจะคิดกับเธอแบบไหน? เธอไม่กล้าบอกกับคนอื่นแม้แต่คนใกล้ชิดว่าน้องพืชเป็นลูกของธนาเพราะหากความลับถูกเปิดเผย ทุกคนต้องคิดว่าเธอหวังในมรดกของตระกูลเขา“ขอบพระคุณท่านมากค่ะ”“อย่าเรียกแบบนั้นเลย ห่างเหินไปหน่อย เรียกคุณแม่เถอะนะ”ลิลี่ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงใบหู นอกจากท่านประธานใหญ่จะเสนอตัวเป็นพ่อแล้ว คุณแม่ของท่านประธานใหญ่ยังเสนอตัวเป็นคุณย่าอีก“คงไม่เหมาะมั้งคะ ดิฉันเป็นแค่พนักงานในบริษัท เรียกท่านแบบนั้นคนอื่นได้ยินเข้าจะเข้าใจผิดกันเปล่าๆ”คุณภัสรายื่นมือจับมือทักษพรไว้ ยิ้มให้เธออย่างเมตตา “ทำไมล่ะ? ทีน้องพืชยังเรียกธนาว่าคุณพ่อได้เลย หนูผักจะเรียกฉันว