All Chapters of ระวังโดนผมตกนะ: Chapter 11 - Chapter 20

รถสีขาวคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเข้ามาจอดไว้ที่เดิมที่เคยจอด ร่างสูงลงจากรถมาเปิดท้ายหยิบเอาของที่เพื่อนฝากซื้อออกมา“ไอ้หัตถ มึงมาช่วยกูถือเลยไอ้สัดสั่งเชี่ยไรเยอะแยะ” เนตรบ่นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้“หัตถเข้าห้องน้ำครับเดี๋ยวผมช่วยเอง” กรเดินมาอยู่หลังกระโปรงรถที่เปิดอยู่ เห็นคนตัวขาวกำลังก้มหยิบของในรถจึงยื่นมือไปรอรับเนตรส่งของในมือให้คนที่มายืนรอ เขาเห็นแค่ช่วงลำตัวลงมาเท่านั้น “อ๋อ เราที่ชื่อกรปะคนที่เป็นน้องของเพื่อนไอ้หัตถอะ”“ใช่ครับ” กรตอบปัง! ประตูรถถูกปิดลง เนตรเลื่อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้า ตาตี่ ๆ ของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที “เชี่ยยย” ถุงที่อยู่ในมือร่วงไปกองที่พื้นเมื่อเนตรได้เห็นหน้าชัด ๆ “น้องเค”“เอ่อ...” กรอึกอักขึ้นมาทันที ไม่คิดว่ารอบตัวคนพี่จะมีคนที่รู้จักเขาด้วย“งั้น ที่ไลว์เมื่อกี้คือไลว์อยู่ที่นี่เหรอ” เนตรยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ “แปลว่าช่องติ๊กต๊อกนั่นก็ช่องของไอ้หัตถจริง ๆ อะดิ”“คือ...” กรยังไม่ทันตอบเนตรเห็นท่าทางอึกอักของเคยิ่งแน่ใจ “พี่ว่าแล้วว่าชื่อช่องมันคุ้น ๆ แล้วนี่น้องเครู้จักกับไอ้หัตถมันได้ไงครับ แล้ว มาอยู่ที่นี่นานหรือย

จากที่ฟัง เขาพอจะเดาได้ว่าเป็นเรื่องของแฟนเก่าหัตถ แต่กรกยังอยากรู้เรื่องของคนพี่มากขึ้นจากที่นัยน์ฮยองบอกอยู่ดี“ไม่มีอะไรหรอกครับลูก ป๊าแค่เบื่อความคิดดีคิดบวกของไอ้หัตถมันก็แค่นั้น” เนตรยังคงหน้ายุ่งอยู่ แม้จะปรับช่องเสียงเป็นช่องสำหรับไอดอลที่รักแล้วก็เถอะแม้ว่าเนตรจะตอบมาเพียงเท่านั้น แต่กรก็ยังไม่หมดความพยายาม “คนชื่อน๊อตที่พูดถึงนั่น แฟนใหม่ของแฟนเก่าหัตถเหรอครับ”“ก็ใช่ แถมยังเป็นเพื่อนสนิทมันตอนเรียนด้วยนะ” เนตรตอบ“แล้วทำไมถึง?” กรเว้นไว้ สถานการณ์แบบนี้เขาไม่แน่ใจว่าควรใช้คำไหนถามดีเนตรมองดูกรที่พยายามจะพูด แต่ดูเหมือนคงจะไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนอย่างเอ็นดู “แย่งแฟนเพื่อนอะเหรอ”“ครับ ใช่ครับ” กรพยักหน้ารัว ๆ“พวกมันโทษว่าเป็นความผิดไอ้หัตถที่ไม่สนใจแก้มเหมือนที่เคย” เนตรหันมาจ้องหน้ากรชี้นิ้วเป็นเชิงบอกให้จำท่อนนี้ไว้ “ภายในวงเล็บนะ ทั้งที่ยัยนั่นน่ะทิ้งไอ้หัตถไปสองครั้งแล้ว”“ชินจ๊า? หมายความว่ากับคนชื่อน็อตนี่เท่ากับเธอทิ้งหัตถไปครั้งที่สามเหรอครับ”“ใช่ ยัยแก้มมันยังบอกอีกนะว่าทุกครั้งที่ต้องไปก็เป็นเพราะไอ้หัตถทำให้มันต้องทำแบบนั้น มันบอกว่าไอ้หัตถโลกส่วนตัวสูงเกิน เวลาทำ

“ไม่รู้สิครับปกติผมไม่ค่อยได้ดื่ม” ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ กรดื่มมากกว่าตลอดทั้ง 25 ปีที่ผ่านมาเลยก็ว่าได้“ดีแล้วล่ะ มึงเมาแล้วรับมือยากไปที่อื่นก็อย่าดื่มเลย” หัตถบอก เรื่องนี้แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีเพราะตามเก็บเจ้าเด็กนี่มาตลอด“แต่อยู่กับพี่ดื่มได้ใช่ปะ” กรถาม“เออ อย่างน้อยกูก็ดูแลมึงได้”มื้ออาหารดำเนินไป พอปากเปิดใจก็เริ่มเปิดพวกเขากลับมาพูดคุยกันได้ปกติเช่นเคยจนดึก ปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายมากขึ้นตามเข็มนาฬิกาตอนนี้มันมากเกินกว่าที่กรจะควบคุมตัวเองไหวแล้วหัตถเองก็เริ่มตึง หากแต่เขายังไหวอยู่เขารู้ตัวดีว่าต้องเป็นคนแบกเจ้าเด็กนี่กลับห้องเหมือนทุกครั้งที่ดื่มครั้งนี้ก็เช่นกัน หัตถแบกร่างหนาที่สูงกว่าเอาไว้ ค่อย ๆ ประคองน้องเดินออกจากระเบียงตรงมายังห้องนอนอย่างทุลักทุเลกรที่เมาจนแทบไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่แบกเขาแก้มนุ่มฟูตรงหน้าจากที่เคยขาวใสทว่าตอนนี้กลับแดงจัดราวกับลูกสตรอเบอรี่ พอคนพี่กัดริมฝีปากตัวเองไว้ ร่องแก้มบุ๋มก็โผล่ขึ้นมาจนเขาอดใจไม่ไหวงับ!“โอ๊ย! ไอ้กรมึงทำไรเนี่ย” หัตถยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองหลังจากที่กรละออกไปแล้ว“โมจิสตรอเบอรี่น่ากิน” ตอบ

หัตถเดินตามไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ “ไม่ใช่ไม่ชอบแต่กูคอยจะขับเลยมั่งหลงมั่งแล้วมันหงุดหงิด ก็เลยไม่ค่อยอยากขับ”“พี่รับคนขับรถไหมล่ะผมกำลังอยากได้งานอยู่พอดี” กรพูดหยอก พลางเอื้อมมือไปหยิบเข็มขัดคนพี่มาคาดให้ “ขึ้นรถแล้วก็ต้องคาดเข็มขัดเลย เดี๋ยวพี่ก็ลืมอีก”ใบหน้าหล่อของกรหยุดอยู่ตรงหน้าหัตถ ดวงตาเรียวรีจดจ้องอยู่ที่ดวงตาคู่หวาน ปลายจมูกพวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกันเอาอีกแล้ว หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว กลับบ้านไปวันนี้ไปหาหมอดีมั้ยนะหัตถกระแอมเบา ๆ ขัดบรรยากาศชวนเขิน “กูลืมครั้งเดียวเองปะ”กรเองก็เหมือนจะรู้ตัวเขาดึงเข็มขัดติดมือมาใส่ล็อกให้แล้วค่อย ๆ ถอยตัวเองพอกลับมาอยู่ในระยะปกติแล้ว หัตถจึงหยอกเขากลับเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ “ก่อนจะมาขับให้กูน่ะออกจากบ้านแบบไม่ต้องปิดหน้าให้ได้ก่อนมั้ย”กรตวัดหางตาไปมองทันทีเมื่อถูกคนพี่แหย่กลับ ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายส่งกล่องแซนด์วิชกับนมสตรอเบอรี่ที่คนพี่ชอบให้ “นั่งเงียบ ๆ แล้วกินแซนด์วิชกับนมไป”“เอ้า กูพูดไรผิดเนี่ย” หัตถเปิดกล่องหยิบแซนด์วิชในกล่องกับนมที่กรเตรียมไว้ให้มากิน “อื้มมอร่อย มึงก็ทำอะไรแบบนี้เป็นอีกด้วยเหร

ร่างโปร่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้าบ้านทันทีหลังจากที่เสียเวลาปีนป่ายประตูรั้วหน้าบ้านอยู่นาน เขานึกโมโหตัวเองที่ไม่เอากุญแจสำรองประตูรั้วติดตัวไปด้วย ดีแค่ไหนแล้วที่เขายังเอากุญแจบ้านไป“ไอ้เด็กบ้านี่ แฮ่ก ๆ อย่าให้เจอตัวนะมึง”หัตถตรงไปเคาะประตูหน้าห้องกรอยู่นานก็ไม่มีใครเปิด ความกังวลใจของเขาตอนนี้เกินจุดสูงสุดไปแล้ว สองเท้ารีบวิ่งกลับไปห้องตัวเอง ตรงไปยังห้องน้ำเพื่อมาโผล่ที่ห้องของกรภาพตรงหน้าทำเอาหัตถถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อออ มึงน๊ามึง” ตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะไปงานเลี้ยงแล้ว หลังจากนั้นกรก็ไม่อ่านและไม่ตอบข้อความเขาเลยตอนกลับจากงานเลี้ยงหัตถก็ส่งมาบอกแต่ก็เงียบ ตอนนั้นเขาเข้าใจว่ากรคงหลับไปแล้ว แต่พอตอนเช้าเขาก็ส่งข้อความมาบอกอีกว่าจะกลับพรุ่งนี้บ่ายกรก็เงียบอีกพอโทรหาก็ปิดเครื่องทำเอาหัตถต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมดแล้วเดินทางกลับไฟล์ทเช้าที่สุด ทั้งที่เขารีบแทบตาย ร้อนใจแทบตาย แต่ตัวต้นเหตุกลับนอนหลับสบายคามือถือเนี่ยนะ“ไอ้กร มึงตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ” หัตถเดินมาเขย่าตัวกรแรง ๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น “กูบอกให้ลุก” เขาหยิบหมอนอีกใบที่ว่างฟาดลงบนตัวคนขี้เซาซ้ำ ๆ“อื้อ