05.แตกต่างแต่เข้ากัน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามากระทบเปลือกตาของหัตถที่นอนอยู่ริมนอกสุด เขายกมือขึ้นมาจับที่หัวตาไว้แล้วบีบน้อย ๆ

“อื้อ หนักหัวฉิบหาย” หัตถกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนจะค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมอง “ห้องวาดรูปนี่” ทว่าตอนที่หัตถกำลังจะลุกจากที่นอน กลับลุกไม่ขึ้น 

ทั้งแขนใหญ่ที่พาดผ่านทับช่วงตัว ไหนจะขายาว ๆ นั่นที่ทับขาเขาไว้อีก “มึง เห็นกูเป็นหมอนข้างหรือไง” เขายกทั้งแขนขาที่แสนหนักนั่นออกจากตัว

ทว่าเจ้าของมันกลับไม่ยอม กระชับกอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม จมูกโด่งนั่นซุกมาอยู่ที่ซอกคอจนขนอ่อนของหัตถลุกเกรียว “ไอ้กร มึงปล่อยกู ฮึบ”

“อื้อออ ชานอ่า ชีกือรอ_{(หนวกหูน่า)}” กรบ่นออกมาเป็นภาษาเกาหลีตามความเคยชิน

“ชานพ่อชานแม่มึงดิ นี่กู หัตถ ปล่อยกูก่อน” เขาฟังไม่ออกก็จริง แต่เดาได้ว่าชานน่าจะเป็นชื่อใครสักคนที่ชอบกวนมันตอนนอน

“ชานอ่า โชโยงีแฮ_{(เงียบหน่อย)}”

“ไม่ใช่ชาน นี่หัตถ” หัตถยังคงเขย่าแขนกร ออกแรงเยอะขึ้นหวังให้เขาตื่น

“ย่าห์ ซอชานวอน” กรชันตัวขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซอชานวอนที่คุ้นเคย “เอ่อ... ขอโทษครับ ผมคิดว่า...”

“เออ ช่างเหอะ” หัตถเอานิ้วจิ้มที่แขนแกร่งพลางจ้องหน้าเจ้าเด็ก “เอาออกได้ยัง”

“ครับ? อ๋อ ขอโทษครับ พอดีผมติดหมอนข้างน่ะครับ” กรรีบคลายอ้อมกอดออกทันที

“กอดแน่นขนาดนี้ กูว่าติดเมียมากกว่า น้องชานมึงไง” หัตถลุกจากที่นอนทันทีที่เป็นอิสระ บิดซ้ายทีขวาทีขับไล่ตัวขี้เกียจออกจากตัว

หัวยุ่ง ๆ ฟู ๆ ปลายเส้นผมตวัดงอชี้ขึ้นเหมือนตูดเป็ดน้อย ของคนตัวเล็กตรงหน้า เรียกรอยยิ้มในยามเช้าจากกรได้ดีทีเดียว “ชานเป็นผู้ชายครับ มันก็เหมือนน้องผม”

“ปกติมึงนอนกอดน้องมึงเหรอ แปลก ๆ นะมึงน่ะ” หัตถเหลือบตาขึ้นมอง เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เปล่าครับ แต่ปกติน้องมันชอบกวนผมตอนเช้า” กรบอก

“มิน่าล่ะ” ตะคอกซะกูตกใจหมด หัตถมองหน้าของเจ้าเด็กที่ตั้งหน้าตั้งตารอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ “ไม่มีไรหรอก กูไปอาบน้ำก่อน ถ้าหิวมึงทำกินเอาก่อนเลย กาแฟมี บะหมี่ก็มี”

เขานึกขึ้นได้ จึงหันกลับมา “แล้ววันนี้มึงจะทำอะไร หรือว่าอยากไปไหนหรือเปล่า”

“ผมอยากซื้อมือถือใหม่ แล้วก็... หมอนข้าง” ตอนท้ายเสียงกรแผ่วลง

“เออ” หัตถยิ้มขำมองเจ้าเด็กตัวโตที่นั่งเกาท้ายทอยตัวเองไปมา “หนักนะมึงอ่ะ”

“ครับ” กรยิ้มเขินส่งคนตัวเล็กเดินออกจากห้องไป

ตั้งแต่เจอกันเมื่อวานจนถึงตอนนี้ กรรู้สึกว่าหัตถเป็นคนที่น่าสนใจมาก จำไม่ได้แล้วว่าเขาสบถคำว่าน่ารักในใจให้พี่คนนี้ไปกี่ครั้งแล้ว

กรเคยพบเจอผู้คนมากมาย แต่คนที่คิดอะไรก็พูด อยากทำอะไรก็ทำ ใช้ชีวิตมีความสุขตามที่ตัวเองต้องการแบบหัตถ กรเองก็เพิ่งเคยเจอ

เมื่อคืนเขากับหัตถคุยกันหลายเรื่องมาก มาคิดดูแล้วเรื่องที่ต่างก็สนใจแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลย

ยิ่งเรื่องศิลปะแขนงที่พี่เขาสนใจเป็นอะไรที่ห่างไกลจากชีวิตเขาสุด ๆ จำได้เลยตอนที่หัตถเล่าให้ฟังถึงแรงบันดาลใจ ที่มาที่ไปหรือพวกนิยามของชิ้นงานต่าง ๆ กรได้แต่นั่งเกาเข่าแกรก ๆ

เขาแสร้งทำเป็นพยักหน้าเข้าใจ ทั้งที่จริงแล้วเขาไม่เข้าใจมันเลยสักนิด แต่ที่เขายังนั่งฟังอยู่ได้ตั้งนมนานนั่นเพราะเสียงที่น่าฟัง แววตาที่เป็นประกายกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ารักนั่นต่างหาก

บางทีการได้มาอยู่ที่นี่ อาจจะดีกว่าที่กรคิดไว้ก็ได้

เขาใช้เวลากับตัวเองมาพักหนึ่ง กรจึงลุกขึ้นมาจัดการถอดเสื้อผ้าออก พันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเอาไว้ที่เอวสอบ เข้าห้องน้ำไป

เมื่อวานกรตั้งใจจะมานอนแช่อ่างอาบน้ำและดูดาวไปพลางแต่เขาดันเมาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

ทว่าพอคิดถึงดาว ดวงตากลมคู่สวยที่วาววับตรงหน้าเมื่อคืนก็ฉายชัดขึ้นมา “แต่ดาวเมื่อคืนก็ไม่ได้แย่”

กรเปิดประตูกระจกเข้าไปในโซนสำหรับอาบน้ำ สายตาเหลือบไปมองดูน้ำที่เกือบจะล้นอ่างแถมยังเต็มไปด้วยฟองอีก จำไม่ได้ว่าเขามาเปิดใส่ไว้ตอนไหน นอกเสียจากคนพี่จะมาใส่ไว้ให้

“ใจดีจังเลยน๊า” กรปลดปมผ้าขนหนูออก พาดผ้าไว้ที่ราว ก้าวขาข้างหนึ่งลงอ่าง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไปเหยียบอะไรเข้า

“โอ้ย!” หัตถร้องเสียงดัง หลังจากโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ เขาลูบหน้าสองสามทีปัดเอาน้ำและฟองออกให้ลืมตาขึ้นมามองชัดขึ้น “มึงมาเหยียบกูทำไมเนี่ย”

“ข่ะ ขอโทษครับผมไม่รู้ว่าพี่อยู่” กรชักเท้ากลับออกมา “ว่าแต่ ทำไมพี่มาอยู่ในห้องน้ำผมล่ะ พี่ออกไปแล้วนี่”

“มึงไม่แหกตาดูล่าาา มันมีสองประตู มันเข้าได้สองทาง” หัตถชี้นิ้วไปที่ประตูห้องทั้งสองฝั่งสลับกัน “สองห้องนี้ใช้ห้องน้ำเดียวกัน ตอนมาทำงานห้องนี้กูขี้เกียจเดินเข้าเดินออกเวลาอยากใช้ห้องน้ำ”

“พี่ก็น่าจะบอกผมก่อนว่าพี่จะใช้ห้องนี้” กรเสียงอ่อนลง

“กูบอกแล้วไง ก่อนออกมากูบอกมึงว่า กูไปอาบน้ำก่อน”

“ก็ใช่ แต่พี่ไม่ได้บอกว่าห้องน้ำมีห้องเดียว”

“แล้วตอนมึงเอาของมาเก็บ มึงไม่สงสัยไม่เปิดดูหน่อยเหรอว่าประตูอีกบานมันเปิดไปไหน”

“ผม ไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีสองประตู”

“มึงนี่น๊า” หัตถส่ายหน้าตัวเองไปมาเบา ๆ พลางลดสายตาลงต่ำ ก็เจอเข้ากับงูยักษ์ ไม่วายก้มลงเปรียบเทียบกับของตัวเอง

หมดกันที่เคยภาคภูมิใจมาแสนนาน “แล้วมึงจะยืนอวดลูกชายมึงอีกนานมั้ย ห๊ะ”

กรรีบหยิบเอาผ้าขนหนูมาพันรอบเอวอีกครั้ง ใบหน้าขาวใสขึ้นริ้วสีแดงอย่างช่วยไม่ได้ ปกติกับเพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่สนิทกัน ตอนพักอยู่ด้วยกันแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันบ่อย ๆ ไม่เห็นเป็นไร ต่างจากครั้งนี้

“มึงจะหน้าแดงทำไม สัด พากูเขินไปด้วย” หัตถว่าพลางก้มหน้างุด

“ขอโทษครับ”

“โว้ยยย มึงเลิกขอโทษแล้วออกไปได้แล้ว หรือไง? หรือมึงจะลงมาอาบกับกูมั้ย” หัตถโพล่งไปอย่างนั้นไม่ได้คิดจริงจัง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเด็กนั่นจะแกล้งเขาคืน

“ได้เหรอครับ”

  หัตถไล่สายตามองสำรวจคนตรงหน้า ทั้งเสื้อฮูดแขนยาว กางเกงวอร์มขายาว ใส่หมวกแก๊บไว้ด้านในก่อนเอาฮูดสวมทับลงมา ไหนจะสวมหน้ากากอนามัยตามด้วยแว่นกันแดดสีดำอีก

ในสายตาของหัตถ สภาพกรไม่ต่างจากที่เจอกันครั้งแรกเท่าไหร่ “มึงเป็นนักโทษหนีคดีเหรอ”

“เอ๊!” กรเผลออุทานตามแบบเกาหลีที่คุ้นเคย

หัตถพยักเพยิดหน้าไปที่กร “ก็ดูมึงแต่งตัวดิ”

“อ๋อ ก็แดดที่ไทยมันร้อนไม่ใช่เหรอครับ”

“ก็ใช่ แต่มึงแต่งขนาดนี้ มันไม่เหมือนมึงแค่ร้อนอะ มันเหมือนมึงกำลังหนีคดีด้วย มึงช่วยแต่งแบบคนปกติทั่วไปเขาแต่งกันได้ปะไม่งั้นก็แต่งเหมือนที่มึงแต่งตอนอยู่นู่นก็ได้”

“คนที่นั่นก็แต่งแบบนี้” กรตอบหน้าตาจริงจัง

“ว้อยยย เออ ๆ กูขี้เกียจเถียงกับมึงแล้ว อย่ามาบ่นว่าร้อนให้กูได้ยินนะ” หัตถเดินนำขึ้นรถไปก่อน กรจึงเดินตามขึ้นไป

เวลาอยู่ที่นี่ นอกจากมอเตอร์ไซค์คันโปรดที่เอาไว้ไปซื้อของแถวนี้ หัตถก็จะมีรถกระบะโฟร์วิลสี่ประตูคันนี้ที่เขามักจะใช้ตอนที่จะต้องเดินทางไกล

ถึงอย่างนั้น สภาพภายในรถกลับดูใหม่มากราวกับไม่เคยใช้ไปไหนมาก่อน

“เพิ่งซื้อใหม่เหรอครับ” กรถามหลังจากไล่มองสำรวจดูคร่าว ๆ แล้ว

“อะไร” หัตถละสายตาจากถนนด้านหน้า มามองคนด้านข้าง กรพยักหน้าไปที่รถ “คันนี้เหรอ ซื้อมาเป็นปีแล้ว”

“พี่ดูแลรถดีจัง คงจะรักรถมากเลยสินะครับ”

“กูก็ดูแลปกติแหละแต่แค่ไม่ค่อยได้ใช้ไปไหน นาน ๆ ขับทีอะ” หัตถตอบ

“ออ มอ” กรทำหน้าตื่นตกใจ ยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเองไว้ “ไม่ใช่ว่าขับ ๆ ไปล้อจะหลุดเอานะครับ”