บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 311 - บทที่ 320

เช้าวันต่อมา หลังจากเมื่อคืนกัลยาและชยุตม์นอนอยู่ในห้องของเด็ก ๆ พอฟ้ารุ่งตื่นขึ้นมา เธอก็ตกใจเมื่อเห็นพ่อของตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับกอดเธอไว้แน่น ๆ"พ่อคะ..." ฟ้ารุ่งเบิกตาทั้งสองข้างกว้าง แล้วรีบลุกขึ้นมานั่งทันที "พ่ออยู่ตรงนี้เหรอคะ?"มือน้อย ๆ ของเธอขยี้ตาทั้งสองข้างที่ยังงัวเงีย ก่อนจะเบิกตากว้าง เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่า พ่อของเธออยู่ในห้องจริง ๆชยุตม์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เห็นนางฟ้าตัวน้อยกำลังจิ้มจมูกโด่งของเขาซ้ำ ๆ หลายครั้ง"พ่ออยู่ตรงนี้เหรอคะ? พ่อมานอนกับหนูเหรอ?" ฟ้ารุ่งถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนชยุตม์พยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับยิ้มหวาน "ใช่จ้ะลูกรัก พ่อนอนกับหนูแล้วก็พี่มนัสด้วย" เขาหันไปมองข้าง ๆ เห็นลูกชายยังคงหลับสนิทอยู่เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ฟ้ารุ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เสียงสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยรบกวนการนอนหลับของมนัสลูกชายของชยุตม์ลืมตาขึ้นมา เห็นน้องสาวกำลังหัวเราะอย่างมีความสุข จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปมองยังพ่อที่เพิ่งตื่นแล้วลุกขึ้นนั่ง"อรุณสวัสดิ์ครับ ลูกชายสุดหล่อของพ่อ" ชยุตม์อ้าแขนทั้งสองข้างออกมา รอรับอ้อมกอดจากลูกชายมนัสไม่พูดอะไรเ

"พ่อหมายความว่า ชยุตม์เข้าไปเกี่ยวข้องกับคดีฆ่าตัวตายนั่นเหรอครับ?" เฉลิมถาม สายตาของเขาไม่ละไปจากภรรยาที่เงียบราวกับถูกแช่แข็งอยู่ตรงหน้าเลยใบหน้าของรัชนีดูช็อกอย่างหนัก ไม่ต่างจากเขาตอนที่ได้ยินข่าวการตายของผู้หญิงคนหนึ่ง และชยุตม์ก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาไปทำอะไรที่นั่นกัน?ตลอดที่ผ่านมา ชยุตม์เป็นที่รู้กันดีว่าไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาของคนอื่น เขามักจะเลือกอยู่ห่างจากปัญหามากกว่า แต่ตอนนี้... อะไรทำให้สูตินรีแพทย์คนนั้นเข้าไปพัวพันกับเรื่องใหญ่แบบนี้ได้?ความคิดคาดเดามากมายอัดแน่นอยู่ในหัวของเฉลิม แต่ไม่นานเขาก็รีบปัดทุกอย่างทิ้ง พยายามคิดในแง่ดี"จริง ๆ แล้วพ่อก็ยังอธิบายรายละเอียดไม่ได้ เพราะคนที่รู้มีแค่ชยุตม์ แต่พ่อติดต่อเขาไม่ได้เลย" กฤษณ์ตอบ "ชยุตม์ควรจะมาที่สถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำแล้ว เพราะเขาเป็นหนึ่งในพยานที่อยู่ในที่เกิดเหตุ"เฉลิมถอนหายใจยาว "แล้วผมต้องทำยังไงครับพ่อ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง"ช่วยไปที่บ้านชยุตม์ แล้วบอกเขาให้รีบมาที่สถานีตำรวจให้เร็วที่สุด แต่อย่าให้กัลยาได้ยินเรื่องนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะชัดเจน พ่อกลัวว่าเธอจะช็อกและเข้าใจชยุตม์ผิด พ่อมั่นใจว่า

ชยุตม์จ้องมองใบหน้าของเฉลิมที่ดูจริงจัง จากแววตาของศัลยแพทย์คนนั้น เขาก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายอยากคุยเรื่องอะไรเขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ แล้วนั่งลง สายตาของเขามองไปทางประตู เห็นภรรยากำลังคุยอยู่กับรัชนีหัวใจของเขาเริ่มไม่สงบ เขากลัวว่าทุกคนจะรู้เรื่องของเขา รวมถึงภรรยาของเขาด้วยท่ามกลางความกระวนกระวาย เขาพยายามทำสีหน้าให้สงบที่สุดต่อหน้าภรรยาเมื่อผู้หญิงทั้งสองคนเดินไปทางห้อง ชยุตม์กับเฉลิมก็ยิ้มออกมา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกัลยาเบือนหน้าหนีไป ยังคงไม่อยากจะสบตากับสามีของเธอส่วนรัชนีพยักหน้าเบา ๆ เมื่อเห็นเฉลิมขยับสายตา เป็นสัญญาณที่พวกเขาวางแผนกันมาตั้งแต่ที่บ้านก่อนหน้านี้ เฉลิมขอให้รัชนีพากัลยาออกห่างจากชยุตม์ เพื่อไม่ให้หญิงสาวได้ยินบทสนทนาของพวกเขาหลังจากนี้หลังจากผู้หญิงทั้งสองคนเข้าไปในห้องเด็ก ๆ แล้ว เฉลิมก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า "ฉันอยากคุยเรื่อง...""ฉันรู้แล้ว นายอยากคุยเรื่องการฆ่าตัวตายของผู้หญิงที่ชื่อลลิตาใช่ไหม?" ชยุตม์พูดแทรกขึ้นมาอย่างเดาออก และเฉลิมก็พยักหน้ารับคำเดานั้น"ใช่ เรื่องนั่นแหละ" เฉลิมมองชยุตม์อย่างจับผิด เขาอยากขุดคุ้ยให้ลึกกว่านี้ว่าชยุตม

"เธอจะคุยอะไรกับพี่เหรอ?" กัลยามองลูกพี่ลูกน้องที่นั่งอยู่ข้างกันตรงข้างเตียงรัชนีได้แต่นิ่งเงียบ มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเล เพราะสามีของเธอกำชับไว้ว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องรูปนั้นกับกัลยา ก่อนที่ทุกอย่างจะชัดเจนแต่ในฐานะลูกพี่ลูกน้องที่ค่อนข้างสนิทกัน รัชนีรู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกสิ่งที่เธอรู้ เพราะกัลยาคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย"ทำไมเงียบล่ะ?" กัลยาจับแขนรัชนีไว้ "พูดสิ พี่รอมาตั้งนานแล้วนะ เธอจะคุยอะไร? เรื่องพี่ชยุตม์ใช่ไหม?"รัชนียังคงเงียบ สายตาของเธอไม่ละไปจากใบหน้าเศร้าหมองของกัลยาที่ดูเหมือนกำลังถูกกดดันอย่างหนักหรือว่าพี่กัลยาจะรู้พฤติกรรมของพี่ชยุตม์แล้วเหรอ? เธอคิดในใจถ้าเมื่อกี้สามีของเธออนุญาต เธอคงเปิดโปงพฤติกรรมทั้งหมดของชยุตม์ไปแล้ว และเอารูปนั้นให้ดูด้วยมีบางอย่างติดค้างอยู่ในใจของเธอ อยากระบายออกมาเหลือเกินเพื่อให้รู้สึกโล่ง แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังต้องคิดให้รอบคอบ"น้อง!" เสียงของกัลยาเริ่มดังขึ้น ใบหน้าของเธอดูหงุดหงิด เพราะรัชนีเอาแต่นั่งเงียบเหมือนรูปปั้นนานเข้า รัชนีก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ?"ขอโทษนะพี่ ฉัน... ฉันเล่าไม่

ตอนที่ลูกกำลังเล่นอยู่ในห้อง กัลยาก็ค่อย ๆ ย่องออกมา แล้วเดินไปทางห้องครัวส่วนรัชนีอยู่ในอีกห้องหนึ่ง กำลังให้นมลูกที่เพิ่งอายุหนึ่งขวบกัลยาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร ใบหน้าของเธอดูหงุดหงิดเมื่อนึกถึงรัชนีที่ยังดื้อดึงปิดบังเรื่องของชยุตม์เธอมั่นใจว่าญาติของเธอต้องปิดบังอะไรบางอย่างไว้ ทำไมรัชนีถึงเลือกเงียบ?ไม่มีใครสักคนเข้าใจว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง หัวใจของเธอแตกสลายเมื่อนึกถึงการทรยศของสามีราวกับว่าทุกคนเข้าข้างชยุตม์ จนเธอไม่ได้รับโอกาสให้รู้เลยว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่กัลยาเช็ดน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลลงมาเปียกใบหน้า เธอถอนหายใจเข้าลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแผ่วเบา พยายามกลั้นความเศร้าที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกท่ามกลางความเงียบของห้องอาหาร จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเมื่อรู้ว่าใครกำลังมา เธอก็รีบหยุดร้องไห้ แล้วหันกลับไปมองด้านหลังแต่คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่รัชนี กลับเป็นยามของบ้านเธอ"คุณกัลยา มีพัสดุถึงคุณชยุตม์ครับ" ชายวัยกลางคนที่ทำงานอยู่ในบ้านหรูหลังนั้นยื่นกล่องเล็ก ๆ ให้กัลยา"เอาไปให้สามีฉันเลยค่ะ" กัลยาหันกลับไปมองด้านหน้า ไม่สนใจของชิ้นนั้น