บททั้งหมดของ FATED TO BE MINE: บทที่ 101 - บทที่ 110

NAGSIMULA nang kumain si Bella habang kausap niya ang kanyang anak. Mamaya kasi ay babalik na namana siya sa loob para magtrabaho. Maya-maya ay muling nagtanong ang kanyang anak. “Kumain na po ba kayo Mommy?” tanong nito sa kaniya.Mabilis na uminom ng tubig si Bella bago pa siya mabulunan. “Oo, kumain na ako.” “Anong inulam mo Mommy?” muling tanong ng kanyang anak at dahil dito ay napasulyap siya sa siomai na baon niya at sa kapirasong fried chicken na tira pa ni Max kanina. “Marami. May karne, may isda at may mga prutas pa.” pagsisinungaling niya.Samantala, naging madilim naman ang ekspresyon ni Xander habang nakatingin sa kinakain ng babae dahil hindi niya akalain na magagawa nitong magsinungaling sa anak nito. Talaga bang may puso ito? Isa pa ay hindi niya maiwasang hindi mapaisip, ganun na ba talaga ito kahirap? Nauubos ba ang pera nito para sa mga anak? Isa pa, hindi ba at normal na kahit na maghiwalay sila ng ama ng mga anak niya e diba ay kailangan na bigyan siya ng susten

HINDi kaagad napansin ni Kyle si Xander dahil nakatuon ito kay Bella at bukod pa doon ay sa likod na pinto kasi si Xander dumaan at hindi sa harapan kaya nang mapansin siya nito ay talagang nagulat ito. “Si-sir, ano pong ginagawa niyo rito?” tanong nito sa kaniya.Sa halip na sagutin ang tanong nito ay mabilis niyang iniikot ang kanyang wheelchair at naghanda ng lumabas. Wala siyang dapat sabihin kay Kyle o ni sagutin man lang ang mga tanong nito dahil hindi naman niya iyong responsibilidad. Ilang sandali pa ay hinabol siya nito. “Uhm sir, sa susunod na linggo ay darating ang ating client galing sa Italy at—” bago pa man nito matapos ang sasabihin ay mabilis niya na itong pinutol.“Hindi mo na kailangan pang isipin ang tungkol doon dahil ako na ang bahala sa kanila.” putol niya sa kung ano pang sasabihin nito bago tuluyang umalis ng hindi na pinapakinggan ang magiging sagot nito. Agad na nagsalubong ang mga kilay ni Kyle habang nakasunod ng tingin dito. Inasahan na niyang siya ang m

PAGKATAPOS kumain ng hapunan ay ginawa ni Bella ang kanyang mga normal na gawain. Pinaliguan niya ang kanyang mga anak at tinanong ang mga natutunan nila sa araw na iyon sa kindergarten at pinasulat niya rin ang mga ito ng ilang beses ng mga pangalan ng mga ito. Nag mag-alas otso na ng gabi ay pinatulog na niya ang mga ito. Dahil wala naman na siyang ibang gagawin pa at maaga pa naman ay muli niyang inilabas ang kanyang sketchbook kung saan ay inumpisahan niyang mag disenyo ng mga damit na pumapasok sa isip niya. Sa totoo lang ay pangatlong sketchbook na niya iyon dahil ang dalawa ay napuno na niya at kung susumahin ay mga nasa isang daan na siguro ang nagawa niyang design ng mga damit. Kapag may naiisip siya at wala naman siyang ginagawa ay palagi niyang hawak ang sketchpad niyang iyon. Pero mas may oras siya sa gabi.Inipon niya ang lahat ng iyon dahil sabi niya sa sarili niya na baka balang araw ay magamit niya rin ang mga ito dahil baka may maka-discover sa kaniya. Baka mas sakal

MULA sa taas, nakatayo si BEatrice sa tabi ng floor to ceiling window ng kanyang opisina kaya kitang-kita niya ang eksena sa baba. Kaagad na nawalan ng kulay ang kanyang mukha at naging malamig ang kanyang mga mata dahil sa galit. Napuno naman ng lungkot ang mga mata ni Kyle habang nakatingin kay Bella. “Wala naman sigurong masama kung aayin lang kita sa pagkain hindi ba? Isa pa, kapatid ka niya kaya kung tutuusin ay pamilya tayo.” sabi nito sa kaniya.Tumaas ang sulok ng mga labi ni Bella. “Kapatid pa rin ba ni Beatrice ang tingin mo sa akin?” puno ng panunuya na tanong niya rito. Alam niyang hindi iyon ang tingin nito sa kaniya at ramdam niya iyon. Nakasulat sa mukha nito ang emosyon. Hindi ito nakasagot sa tanong niya at kahit na hindi pa ito sumagot ay alam na niya kaagad kung ano ang sagot sa tanong niya. Minsan na siya nitong tinalikuran at naniwala ito sa sinabi ni BEatrice kaya wala na siyang balak pa na balikan ito. Idagdag pa na tuluyan nang naglaho ang nararamdaman niya p

RINIG na rinig ng apat na bata ang sagutan mula sa kabilang linya ngunit wala na silang ibang makita pa sa screen kundi tanging black na lamang. Napuno ng galit ang mukha ng batang si Annie at hindi niya na napigilan pang mapasigaw sa galit. “Hoy bakit mo inaaway ang Mommy ko?! Kapag nakita kita sisipain kita!” galit na sigaw niysa cellphone. Nang marinig ni Beatrice ang boses ng bata ay kaagad na nagsalubong ang kanyang mga kilay. Sino ang tinutukoy nitong Mommy? At tama ba ang narinig niya o namali lang siya ng rinig? Bigla niyang inilibot ang kanyang tingin sa paligid at doon nga ay napansin niya ang nakataob na cellphone ni Bella sa sahig dahilan para mapangisi siya, so doon galing ang boses ng bata? Napatingin siya rito na puno ng pang-uuyam ang mga mata. “So nagkaanak ka pala? Kawawang inutil na bata, walang ama.” sabi niya rito.Nagpanting ang mga tenga ni Bella nang marinig niya ang sinabi ni Beatrice. Binitawan niya ang baunan kung saan nakalagay ang kinakain niya at tumayo