8 การเปลี่ยนแปลง

-- แกร๊ก –

เสียงประตูเปิดออกท่ามกลางความมืดมิดภายในบ้าน แสงที่สาดจากทางด้านนอกช่วยให้คนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาด้านในปรับโฟกัสสายตาได้ง่ายขึ้น ทำไมมารุตถึงได้ปล่อยให้บ้านมืดได้ขนาดนี้

ทุกอย่างภายในบ้านเงียบเชียบผิดปกติ ทำให้กฤษณะรู้สึกใจไม่ดี เขานึกไปถึงเหตุการณ์วันนั้น วันที่เขาสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ภาพมุมเดิม เวลาเดิม ทำให้ความรู้สึกเดิม ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาทีละนิด อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกร้อนจนเหงื่อแตกเต็มตัวเหมือนจะหายใจไม่ออก

"แอ๊"

เสียงลูกสาวตัวน้อยร้องดังขึ้นทำให้กฤษณะได้สติ เขารีบกดเปิดไฟด้วยความร้อนใจและมองหาต้นเสียง ภาวนาไม่ให้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

ภาพแรกหลังจากที่ไฟสว่างปรากฏร่างของคนสองคนอยู่ในคอกกั้นเด็กตรงห้องรับแขก ลูกสาวตัวน้อยของเขากำลังนั่งส่งเสียงอ้อแอ้ ใช้สองมือเล็ก ๆ นั่นแตะเบา ๆ ที่ใบหน้าของพี่เลี้ยงหนุ่มที่นอนเหมือนคนไม่ได้สติ เห็นดังนั้นกฤษณะก็วิ่งแทบไม่คิดชีวิต

"มารุต!! ...หมอก!!! ตื่นสิ!! "

กฤษณะนั่งคุกเข่า โอบร่างที่นอนแน่นิ่งขึ้นบนหน้าตัก ตบใบหน้าเกลี้ยงเกลานั่นไม่เบามือนัก เขาทั้งเรียกทั้งเขย่าตัวกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไร

"อือออออ"

"หมอก นายเป็นอะไร เจ็บตรงไหน"

"….อะไรของคุณครับ อยู่ดี ๆ ก็มาตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ตบผมเล่นแบบนี้ผมเจ็บนะ ฮ้าววววว"

มารุตยกมือปิดปากหาวหวอด เขาแค่กะจะนอนเล่นเป็นเพื่อนเจ้าตัวเล็กเท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปด้วยตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็มานอนหนุนอยู่บนตักของอีกฝ่ายแล้ว

"นายแค่หลับงั้นเหรอ"

"แอะ แอ๊"

ในขณะที่กฤษณะอยู่ในความสับสน ถุงแป้งก็ค่อย ๆ เกาะและพยายามตะเกียกตะกายปีนป่ายขึ้นมาบนตักเขาด้วยเช่นกัน

"คุณกฤษ ถุงแป้งกำลังปีนตักคุณ อื้อออออ"

"อย่าส่งเสียงสิ เดี๋ยวลูกฉันตกใจ"

กฤษณะยกมือขึ้นปิดปากมารุตในทันทีพลางใช้มืออีกข้างคอยประคองลูกไว้ ใจจริงเขาอยากจะต่อว่ามารุตด้วยซ้ำว่า ทำไมถึงได้กล้ามาหลับทิ้งเด็กไว้ลำพังแบบนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกสาวตัวน้อยพยายามเข้าหาเขาทำให้กฤษณะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม จากที่จะอยากจะผลักไสอีกคนที่เขาอุตส่าห์เป็นห่วงอออกไปให้พ้นตัว กลับกลายเป็นต้องยอมนั่งนิ่งเพราะอยากไม่อยากให้ลูกตกใจร้องไห้งอแงเหมือนที่ผ่านมา

"นายช่วยอยู่นิ่ง ๆ อย่างนี้ไปก่อนนะ"

มารุตค่อย ๆ แกะมือใหญ่ออกพลางเหลือบมองคนที่เขานอนหนุนตักอยู่ ปากก็บอกไม่ชอบ แต่พอเป็นลูกสาวตัวน้อยเข้าหน่อยกฤษณะก็เปลี่ยนน้ำเสียงและสีหน้าทันที

"คุณพ่อปากแข็ง"

"ว่าไงนะ"

"จุ๊ ๆ อย่าเสียงดังสิครับ เดี๋ยวแป้งน้อยจะหนีนะ"

"แล้วฉันต้องทำไงต่อ ฉันอุ้มได้เลยไหม"

กฤษณะถามก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นท่านั่งขัดสมาธิ มีมารุตนอนหนุนตักและมีลูกน้อยยืนขนาบข้าง

"ที่จริงควรช่วยประคองดีกว่า เพราะถุงแป้งอยู่ในช่วงหัดตั้งไข่ ถ้าเธอยืนได้เองเธอจะภูมิใจในตัวเอง และอยากทำอย่างอื่นต่อ"

"ทำไมอยู่ ๆ ถุงแป้งถึงเข้าหาฉัน"

"ทำไมคุณถึงถามอะไรแปลก ๆ แบบนั้น คุณเป็นพ่อเธอนะ"

"แต่ลูกกลัวฉัน เธอจะร้องไห้ทุกครั้งที่อยู่กับฉันหรือไม่ก็ทุกครั้งที่ฉันเสียงดัง ฉันถึงไม่อยากอยู่ใกล้ยัยหนู"

มารุตเริ่มจะเข้าใจอะไรมากขึ้น ที่แท้กฤษณะก็พยายามมาตลอด เขาไม่ได้เกลียดลูกตัวเองเลย เพียงแต่ไม่รู้จะเข้าหาลูกยังไงมากกว่า พอถุงแป้งกำลังสนใจพ่อตัวเอง มารุตก็ค่อย ๆ พลิกตัวเองให้นอนคว่ำ ค่อย ๆ ขยับตัวถอยห่างเล็กน้อย ยกสองมือเท้าคางมองดูสองพ่อลูกเล่นด้วยกันพร้อมกับช่วยให้คำแนะนำไปด้วย

"ลูกสาวคุณน่ารักมากใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวอีกหน่อยแป้งน้อยก็จะเริ่มหัดเดิน หัดพูด เดี๋ยวก็เถียงคุณเป็นแล้ว"

"เถียงเหมือนที่นายชอบทำน่ะเหรอ อย่าสอนลูกสาวฉันแบบนั้นเชียว"

"คุณขึ้นเสียงอีกแล้วนะ เบา ๆ สิครับ"

มารุตกระซิบแกล้ง แต่กฤษณะกลับเป็นจริงเป็นจัง เขาเงียบลงในทันทีและหันไปลูบปลอบลูกยกใหญ่ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีอะไร ส่วนเจ้าตัวเล็กก็ยังคงจดจ่ออยู่ที่พ่อตัวเอง เธอกอดแขนคนเป็นพ่อแล้วสูดดมกลิ่นด้วยความอยากรู้ ดูเหมือนว่ากฤษณะจะตื่นเต้นไม่น้อยที่เห็นลูกทำแบบนี้ เขาหันกลับมามองมารุตราวกับอยากจะให้ช่วยแนะนำต่อ

"คุณก็แค่ต้องมีเวลาให้แป้งน้อยหน่อย ตอนนี้เธอกำลังซึมซับสิ่งรอบตัว ถ้าเธอได้คลุกคลีกับคุณมากขึ้น คุณก็จะเข้าไปอยู่ในวงโคจรของเธอเอง แป้งน้อย ไหนยิ้มหวานซิ"

กฤษณะแทบจะอ้าปากค้าง เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กฉีกยิ้มจนตาหยีให้เห็นฟันกระต่ายคู่ล่างนั่น

"นี่ยัยหนูพูดรู้เรื่องแล้วเหรอ"

"พูดรู้เรื่องแล้วครับ มีแค่คุณนั่นแหละที่พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง โอ๊ย"

กฤษณะบีบแก้มคนพูดราวกับวามันเป็นขนมมาร์ชเมลโล่ ถ้าไม่ได้เถียง ไม่ได้พูดจาหาเรื่องกันก็คงจะนอนไม่หลับสินะ

"คุณกฤษ คุณอย่าทำแบบนี้ต่อหน้าเด็กสิครับ เดี๋ยวถุงแป้งก็เอาไปทำตามหรอก คุณอยากให้ลูกคุณใช้กำลังตัดสินหรือไง"

"นายยั่วโมโหฉัน"

"เปล่าซะหน่อย ผมจะบอกคุณไว้เลยนะ ถ้าคุณโมโหอะไรมาล่ะก็ อย่าทำต่อหน้าลูกเด็ดขาด ไม่งั้นลูกคุณจะจำฝังใจ มันจะกลายเป็นภาพติดตาเขา"

"แล้วจะให้ฉันไประบายที่ตรงไหน เก็บไว้ไประบายกับนายทีหลังหรือไง"

"คุณกฤษ คุณจะเอาอารมณ์ของคุณไปลงที่ตรงไหนก็ได้ แต่ห้ามทำให้ถุงแป้งเห็น คุณเข้าใจใช่ไหมครับ "

มารุตชักสีหน้าเล็กน้อย เมื่อพยายามจะอธิบายเรื่องการแสดงออกต่อหน้าเด็กอ่อนให้ผู้ใหญ่อย่างกฤษณะเข้าใจตรงกัน แต่คำพูดของกฤษณะก็ทำให้เขารู้สึกขัดใจได้ทุกทีสิน่า

"หึหึ ระวังตัวไว้ดีๆ แล้วกัน"

ยิ่งพอได้ยิ่งประโยคนี้มารุตยิ่งมองค้อนเข้าไปใหญ่ แล้วไหนจะเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังแล้วน่าขนลุกนั่นอีกแต่ก็ต้องทำเป็นไม่ใส่ใจเพราะต้องเกรงใจสายตาแป๋ว ๆ ที่กำลังมองมาทางเขาอยู่

"ไหนแป้งน้อยส่งจูบโชว์พ่อจ๋าหน่อยเร็ว"

พอได้ที มารุตก็โชว์ความน่ารักของถุงแป้งให้กฤษณะเห็นยกใหญ่ เขาพูดพลางยกมือขึ้นแตะปากทำท่าส่งจูบ ส่วนเจ้าตัวเล็กก็ทำตามอย่างว่าง่าย จนกฤษณะอดที่จะขำกับท่าทางของมารุตไม่ได้

"เก่งจังเลย ไหนตบมือให้ตัวเองด้วย เย้"

พอมารุตปรบมือ ถุงแป้งก็ส่งเสียงหวีดเล็กแหลม สะบัดมือขยับไปมา แต่ยังทำมือประกบกันได้ไม่ดีนัก ตอนนี้เจ้าตัวเล็กขยับตัวมานั่งเล่นบนตักพ่อของตัวเองเรียบร้อย โดยที่กฤษณะไม่ต้องอุ้มเลยแม้แต่นิดเดียว

"แอะ อื้อออ"

"อะไรนะครับ ไหนพูดไหมซิ พี่หมอกไม่ได้ยินเลย"

กฤษณะยิ่งขมวดคิ้วสงสัยไปใหญ่ เมื่อมารุตยังคงทำท่าทีพูดคุยกับลูกสาวตัวน้อยของเขาประหนึ่งว่าคุยกันรู้เรื่อง

"แอ๊…อ้ำๆๆๆ อืออออ"

"อุ้ย ได้เวลาอ้ำ ๆ แล้วเหรอเนี่ย คุณกฤษ ผมฝากแป้งน้อยไว้สักครู่นะครับ ขอไปชงนมให้ถุงแป้งก่อน"

ว่าเสร็จก็รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นโดยเร็ว เพราะเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเกือบได้เวลากินนมของเจ้าตัวเล็กแล้ว ที่จริงมันก็ถือเป็นเรื่องดีที่วันนี้เขาเผลอหลับ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นภาพน่ารัก ๆ ระหว่างพ่อลูกแน่ ๆ อีกอย่างเหตุการณ์วันนี้ทำให้มารุตเองรู้ว่า กฤษณะเป็นคนปากร้ายไปอย่างนั้นเอง เขาก็รู้จักห่วงคนอื่นเป็นเหมือนกัน

"เดี๋ย…"

ส่วนกฤษณะกำลังจะอ้าปากห้าม พี่เลี้ยงจอมขยันก็หายเข้าครัวไปเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้จะรั้งไม่ให้มารุตไปชงนม แต่เขาไม่อยากให้มารุตทิ้งเขาไว้กับลูกลำพังต่างหาก ถ้าลูกเขานอนแล้วก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยัยหนูยังเล่นซนอยู่

คนเป็นพ่อมองตามเจ้าตัวน้อยที่คลานไปเกาะขอบรั้วกั้นทางฝั่งใกล้ประตูเข้าครัว ดูเหมือนว่าถุงแป้งจะติดพี่เลี้ยงคนนี้ไม่เบาทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่ถึงสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ เธอร้องอ้อแอ้ คล้ายจะพูดอะไรบางอย่างตามหลังมารุตไป

"อ้ามมมมมม อ้ำๆๆๆ "

พอมารุตหลุดจากกรอบสายตา เจ้าตัวเล็กก็เริ่มคลานวนรอบตัวกฤษณะไปมา หยุดบ้างคลานบ้างแต่ยังคงส่งเสียงพูดไม่หยุดปาก แถมยังยกมือขึ้นมาดูดราวกับว่านิ้วมือน้อย ๆ นั่นคือขนมหวาน กฤษณะทำอะไรไม่ได้มากนอกจากนั่งนิ่งเป็นก้อนหิน เฝ้าดูพฤติกรรมลูกสาวตัวเองอย่างไม่วางตาเพียงแค่อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อ ไม่นานนักมารุตก็กลับมาพร้อมกับขวดนมขนาด 4 ออนซ์ ซึ่งไม่มากไม่น้อยเกินไปสำหรับเด็กวัยนี้

"ถุงแป้ง"

"แอะ แอ้"

"ถุงแป้ง"

"อ้ำๆๆ "

"ไหนใครหิวแล้วยกมือขึ้นเร็ว"

พอเห็นมารุตชูมือขึ้นเหนือหัว ถุงแป้งก็ทำบ้าง แม้จะอยู่ในท่านั่ง แต่ด้วยความที่กล้ามเนื้อของเด็กวัยนี้ยังไม่แข็งแรงดี พอขยับตัวไปมาก็เกือบจะหงายหลังคว่ำ ดีที่พ่อเธอนั่งอยู่ใกล้ ๆ จึงคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน

"ระวังหน่อยสิลูก"

กฤษณะพยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาพูดไปตามสัญชาตญาณไม่ได้คิดว่าจะมีการตอบรับที่เขาเองก็คาดไม่ถึง

"แอ้…."

มารุตหลุดขำ เมื่อเห็นว่าจะตัวเล็กเริ่มจะใช้น้ำเสียงที่ฟังดูแข็งกร้าวขึ้น จากแต่ก่อนที่เอาแต่ร้องไห้เพราะกลัว แต่ตอนนี้เจ้าตัวเล็กกลับใช้น้ำเสียงข่มพ่อตัวเองแถมยังบ่นไม่หยุดเสียด้วย

"อั๊ย ๆๆ "

เสียงเล็กแหลมยังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่ต่างอะไรไปจากเสียงหัวเราะของพี่เลี้ยงของเธอ

"นายขำอะไร"

"ฮ่า ๆ ก็ขำคุณน่ะสิ โดนลูกเถียงแล้วคุณรู้ตัวไหม"

"ลูกฉันพูดว่าอะไร"

ต่อให้เอาคนทั้งโลกมานั่งฟัง กฤษณะก็เชื่อว่าพวกเขาไม่เข้าใจแน่นอนว่าลูกสาวเขาพูดอะไร มารุตฉีกยิ้มด้วยความเป็นต่อ ต่อให้กฤษณะจะเก่งเรื่องงาน เก่งเรื่องอื่นมากแค่ไหน แต่เรื่องเกี่ยวกับเด็กกฤษณะต้องยอมให้เขา

"พ่อจ๋าดุเนอะถุงแป้งเนอะ"

"แอะ"

เจ้าตัวเล็กพยักหน้าตามมารุตในทันที บ่งบอกว่าเห็นด้วยชัดเจน

"แต่พี่หมอกไม่ดุเลยเนอะ"

"แอ้"

คราวนี้ถุงแป้งไม่ใช่แค่ส่ายหน้า แต่ส่ายทั้งตัวไปมาโดยยังคงมีมือใหญ่ของคนเป็นพ่อช่วยพยุงหลังให้ กลัวจะล้มไปอีก

"นายสอนอะไรให้ลูกฉัน มารุต"

"สอนอะไรกันคุณ นี่เป็นความเห็นของถุงแป้งคนเดียว ผมไม่ได้ก้าวก่ายความคิดเธอเลยนะ ไม่เชื่อคุณก็ลองถามดูสิ"

"ถุงแป้งว่าพ่อดุเหรอ"

เงียบไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีแม้การพยักหน้า กฤษณะหันไปสบตากับมารุตในทันที เขาอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมลูกเขาถึงไม่ยอมตอบโต้เขา

"คุณต้องเรียกตัวเองว่าพ่อจ๋าสิครับ"

"พ่อจ๋าเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ เพราะว่าผมเรียกคุณว่าพ่อจ๋าจนชินหูเธอแล้ว

"นายนี่มันจริง ๆ เลย…"

"คุณกฤษ คุณห้ามใช้คำพูดรุนแรงกับผมต่อหน้าเด็กด้วย"

มารุตเอ่ยปรามครั้งเพราะกลัวว่ากฤษณะจะเผลอไผลใช้คำพูดต่อว่าเขา กฤษณะได้แต่ส่ายหัว ต้องทำด้วยความจำยอมเพราะอยากจะคุยกับลูกสาวดูบ้างเหมือนกัน ขืนให้ล่ามจำเป็นคนนี้สอนอยู่คนเดียว คงได้ยัดอะไรแปลก ๆ ใส่หัวลูกเขาอีกแน่

"ก็ได้"

"แล้วก็เรียงประโยคให้ง่าย ๆ หน่อย"

"เรียงยังไง ฉันก็ถามคำถามง่ายสุดแล้ว"

"พ่อจ๋าดุไหม"

แม้จะเป็นคำถามที่มารุตต้องการให้คนเป็นพ่อพูด แต่พอมันออกมาจากปากเขา ถุงแป้งก็จำน้ำเสียงได้และตอบเขากลับในทันที

"อั๊ย ๆ ๆ ๆ "

มารุตขำจนตัวงอง นอนกลิ้งลงพื้นด้วยความขบขัน เพราะบางทีเขาเองก็หมั่นไส้พ่อเด็กจนอยากจะบ่นอะไรออกมาอีกร้อยแปดพันประการ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะกลัวเด็กจะจำ แต่คนที่บ่นได้โดยไม่ต้องใส่ใจอะไรใครก็คือเจ้าตัวเล็กเสียเอง ทำเอากฤษณะอึ้งกิมกี่ไปเลย

"ไหนคุณลองถามลูกใหม่สิครับ ตั้งประโยคง่าย ๆ สั้น ๆ ถุงแป้งจะได้เข้าใจ"

"พ่อจ๋าดุเหรอ"

"แอ้ แอ๊"

แม้เสียงตอบกลับจะดูเหมือนเถียง แต่กลับทำให้กฤษณะยิ้มออก ลูกตอบเขาแล้ว แม้จะไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไรก็ตาม แต่ฟังจากน้ำเสียงก็น่าจะเป็นอย่างที่มารุตบอก ลูกสาวตัวน้อยกำลังบ่นเขาอยู่

มารุตนั่งดูสองพ่อลูกคุยกันเงียบ ๆ มันช่างเป็นช่วงเวลาล้ำค่าที่หาได้ยาก แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่สูญเปล่า

"อ้ำ ๆๆ "

"นี่ครับคุณกฤษ ให้นมลูกหน่อย"

กฤษณะลังเลแต่ก็รับขวดนมไปไว้ในมือ เจ้าตัวเล็กมองตามขวดนมด้วยแววตาเป็นประกาย หนูน้อยส่งเสียงพลางตบมือกระเถิบตัวตามด้วยความอยาก

"แอ๊ แอ้"

เมื่อไม่ได้ดั่งใจ เจ้าตัวเล็กก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วให้คนเป็นพ่ออีกครั้งพร้อมกับยื่นมือรอรับขวดนม กฤษณะไม่กล้าขัดใจลูกอีกจึงส่งให้พร้อมกับช่วยถือประคอง แม้ในตอนแรกถุงแป้งจะทั้งซน เขย่าขวดนมไปมาด้วยความสนุก แต่ผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีก็ค่อย ๆ เริ่มเอนตัวลงและนอนพาดตัวลงบนตักของพ่อเธอเอง

"ถ้างั้นถ้าคุณอยากทำ คุณจะมาส่งแป้งน้อยเข้านอนกับผมก็ได้นะครับ"

มารุตพูดขึ้นระหว่างที่เจ้าตัวเล็กกำลังเพลิดเพลินกับการดูดขวดนมและยกแข้งยกขาถีบพ่อเธอไปด้วย แม้จะเล่นมาทั้งวันแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายพลังกายก็ยังคงเหลือเฟืออยู่ดี

กฤษณะไม่ตอบอะไร เขานั่งนิ่งประคองลูกน้อยที่กำลังเล่นซนอยู่บนตักกว้างและยกขวดนมดูดไปด้วย แต่สายตากลับจ้องมารุตไม่วางตา

"คุณจ้องผมทำไม"

อยู่ดี ๆ มารุตก็เกิดอาการพิพักพิพ่วน ปั่นป่วนในท้องขึ้นมา สายตาของเจ้าของบ้านที่มองมาที่เขามันดูเหมือนกำลังซ่อนเร้นอะไรบางอย่างถึงขั้นทำให้เขาต้องหลบหันหน้ามองไปทางอื่น

"เปล่า"

มารุตหันกลับมาก็ยังคงถูกสายตาคู่เดิมจ้องมองอยู่ แถมอีกฝ่ายยังยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

"ยิ้มอะไรของคุณ"

"เปล่า ฉันยิ้มให้ลูกฉันต่างห่าง"

เอาอีกแล้ว แม้จะได้ยินเต็มสองหูว่าไม่มีอะไร แต่มารุตก็ญังคงถูกจ้องไม่เลิก สายตาของคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวไม่ได้มองที่ลูกตัวเองตามที่ว่าเลยสักนิด

"ผมว่าคุณไปอาบน้ำดีกว่า ผมเตรียมกับข้าวไว้ให้แล้วถ้าคุณอยากจะกิน"

"…."

กฤษณะไม่ตอบแต่ก็ยังคงนั่งนิ่งในท่าเดิม เพิ่มเติมคือสายตาเริ่มจะยียวนกวนประสาทมารุตมากขึ้น

"คุณกฤษ!! "

"นายไม่ให้ฉันเสียงดัง นายก็ไม่ควรทำเหมือนกัน"

"…"

มารุตจิ๊ปาก ไม่กล้าพูดอะไรต่อ สิ่งที่เขาพร่ำบอกคนอื่นกลับย้อนมาเล่นงานตัวเองได้ทุกทีสิน่า

"ฉันไปก็ได้...งั้นก็ฝากดูยัยหนูด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันจะมาช่วยนายส่งลูกเข้านอน"

กฤษณะพูดโดยที่สายตาไม่ได้วอกแวกไปไหนเลยแม้แต่น้อย ตอนแรกเขาก็แค่ทึ่งที่มารุตเปลี่ยนแปลงอะไรหลาย ๆ อย่างได้เร็วขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขาเริ่มจะชอบวิธีการเลี้ยงลูกในแบบฉบับของมารุตเข้าแล้ว เพราะสิ่งที่คิดว่าเป็นปัญหามาตลอดมันถูกแก้ไขด้วยเพียงการทำความเข้าใจง่าย ๆ ทำให้ชีวิตที่แสนวุ่นวายของเขากลายเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปเลย สองมือใหญ่ค่อยประคองลูกส่งต่อให้พี่เลี้ยงที่กำลังทำหน้าตาบูดบึ้ง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีมายีหัวอีกฝ่ายเล่นด้วยความรู้สึกเอ็นดู

"หึหึ"

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นกฤษณะก็เดินเข้าห้องตัวเองไป แต่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังทำให้อีกฝ่ายใจเต้นโครมครามจนต้องแอบหยิกเนื้อตัวเอง

-- นี่คุณกฤษเขาไปกินอะไรผิดแปลกมาใช่ไหมเนี่ย --