جميع فصول : الفصل -الفصل 280

Nakatulugan ko ang paghahanap ng part-time job. Kung saan-saan na siguro nakarating ang application ko.Natulog ako na buhay pa ang laptop ko. Paggising ko, lowbat na. Gabi na rin. Siguro mga alas kuwatro ng hapon ako nakatulog, at ngayon ay alas nuwebe na ng gabi. Kung hindi pa siguro ako nakaramdam ng gutom, hindi na ako magigising.Mabigat ang katawan ko nang bumangon ako. The silence of my condo immediately made me remember my financial burden. Agad na bumigat ang balikat ko.Lumapit ako sa kusina at naghanap ng makakain. But since I didn't have groceries, tanging mga canned food lang ang natitira sa pagkain ko. I don't even have rice!Umungol ako nang kumalam ang tiyan ko. Nakita ko ang box na dala ni Tita nang bumisita siya. Dali-dali kong tiningnan at nakitang pizza ang dala niya.“Oh my God! Thank you, Tita.”Nakita kong bahagyang nanginig ang kamay ko nang kumukuha ako ng slice. Kung wala pa ang pizza na dala ni Tita, wala akong kakainin. Ayaw ko sanang mag-grocery pero mas

Ang una kong narinig nang magising ako ay ang mga huni ng ibon at ang mararahang hampas ng hangin sa mga puno sa paligid. Ilang sandali akong naguluhan kung nasaan ba ako hanggang sa mapagtanto ko na wala ako sa condo ko.Agad na sumilay ang ngiti sa labi ko nang maalala kong nasa favorite place kami ni Zio. Ayaw ko pang dumilat. Gusto ko pang matulog. Pero hindi ko rin kaya dahil gusto kong tingnan ang sinag ng araw sa mga colored panels ng bubong.And just as I thought, different colors scattered all over the place as the sun seeped through the glass canopy.It felt so magical.It took me a few minutes to realize that I was alone on the bed. Humarap ako sa gilid kung saan nakahiga si Zio pero wala siya doon. Pero agad ko rin siyang nahanap nang marinig ko ang malalalim niyang paghinga.Walang partition ang maliit na bahay. Sa kama pa lang, kita ko na ang living area at kusina. Zio was topless in the living area. He was exercising. And his breath was ragged. His muscles flexed every

So far, wala naman akong inaasahan na may makukuha akong pera sa trust fund. Siguro dahil sa naging weekend namin ni Zio na malayo sa problema, medyo tumino ang utak ko at nawala ang pag-iisip na magkakamilagro pa.It was just really out of desperation.Kaya nang ma-send ko ang mga requirements na hinihingi ng banko, nawala na iyon sa isip ko. I have more priorities than to wait for the report.Kinabukasan, pag-open ko ng laptop, nakita ko ang reply sa akin ng banko. I can now download the file and see it myself. Pero ni hindi ko na iyon binuksan at nagpatuloy sa ibang bagay.I checked my other emails before I proceeded to attend my lectures. Nakikinig ako nang mabuti nang i-remind kami ni Sir na malapit na kaming mag-exam.Bigla akong na-pressure. Kung malapit na ang exam, hindi muna ako tutuloy sa paghahanap ng part-time job. I have to study. I felt like I was lagging behind because of my money problem. Kapag na-fail ko ang exams ko, nakakahiya na uulit pa ako.Kaya matapos ang lect

“Zio! Are you hearing yourself?” mataas na boses na tanong ni Rosalie sa anak niya. Nanlilisik ang mata.“You already have Savvy! Anong ginawa ng malanding yan…”“Enough!” mariing putol ni Zio sa mama niya. “I didn't agree to marry Savannah! Ikaw lang ang may gusto niyan.”Umawang ang labi ni Rosalie. Parang hindi siya makapaniwala na kinakalaban siya ng panganay niya. From what I had heard from her during those times na ipinagmamalaki niya si Zio, Zio was her favorite son because he was level-headed and always listened.“And who do you want to marry? This gold digger? She will only…”“I said enough!” Zio snapped irritably. Iritado niyang tinitignan si Rosalie. “Mama, don't make a scene. Go home.”With that, Zio held my hand and dragged me to the elevator. Nararamdaman ko ang iritasyon niya.“Your father will hear about this!” banta ni Rosalie.Zio just sighed heavily.Pagbukas ng elevator ay tahimik kaming pumasok. Hindi ko magawang magsalita. Kung hindi sana ako pumunta, hindi ito m

Isang araw lang matapos ang pagbisita ng attorney sa penthouse, ibinalita niya na nawalan na raw ng access ang mga Garcia sa trust fund ko. Nagpaalala rin na huwag ko silang i-confront para hindi sila maging aware na nagpapa-imbestiga ako.Sa totoo lang din, hindi ko alam kung kaya ko ba silang i-confront. Kaya walang kaso sa akin ang gustong mangyari ng attorney.“Ella, totoo ba?” emosyonal na sabi ni Viviana sa kabilang linya. Hindi siya makapaniwala na sinabi kong kahit hindi na siya magbayad sa akin.“Yes. You don't have to pay me. I know your family is struggling too. Enough na iyong naibayad mo sa akin,” I said, assuring her.“T-Thank you so much. Hindi ko alam kung saan ako hahanap ng ganoon kalaking pera,” her voice broke.Bahagya akong ngumiti. “You don't need to stress yourself.”Hindi ko alam kung bakit ang fulfilling sa damdamin na natulungan ko si Viviana. Maybe because I know how hard it is to come up with money when you don't know where to get it?Matapos ng tawagan nam