Lahat ng Kabanata ng One Hot Night to Forever: Kabanata 21 - Kabanata 30

Naiwan si Drew sa sulok. Nanonood siya habang umiipon ang katahimikan sa pamilya Alejado. Kinuskos niya ang kaniyang batok at saka niya napagpasiyahang lumapit. Kahit pa nahihiya ay kailangan niyang sundin ang utos ng pinsan niya. “Mr. and Mrs. Alejado,” bati niya, dahan-dahan.Lumingon si Edwin. “Mr. Revamonte,” aniya, halatang may pagod sa boses. “Pasensya na sa gulo. Hindi dapat kayo naistorbo sa mga problema naming ‘to.”Nakangiting tumango si Elena kay Drew. “Oo, pasensya na talaga. Sigurado kaming hindi na mauulit—”Sarkastikong tumawa si Yvee. “Pamilya namin?” “Yvangeline!” saway ni Edwin, halatang pinipigilan niyang sumabog sa galit. “P’wede bang tumigil ka na? Hindi ka ba nahihiyang may ibang taong makakarinig ng problema ng pamilya natin? Masyado ka ng bastos!”Umirap si Yvee at inayos ang sarili niya. “Hindi ko kayo kapamilya. I made it clear, hindi niyo na ako kapamilya. Do whatever you want, disown me, remove me from the family register. I don’t give a dàmn. Layuan niyo

“Baby,” tawag ni Yvee nang makita niya ang kaniyang anak sa salas. “Aalis muna ako, okay? May pupuntahan lang ako. Magpakabait ka muna kay Rechelle. At huwag na huwag kang lalabas kapag hindi siya kasama. Naiintindihan mo ba ako?”“Yes po, mommy,” sagot ni Atticus, may bahagyang irita sa tono niya na parang palabas na sa kaniyang ilong.“Atticus,” giit ni Yvee, seryoso ang tingin. Kilala niya ang anak niya. Makulit, matigas ang ulo, at siguradong nakuha ito ng anak niya sa kaniya. Kaya kailangan talagang ulit-ulitin ang bilin, kahit alam na niyang narinig na ito ni Atticus.“I know po, mommy!” mabilis na sagot ni Atticus, sabay irap ng bahagya. “I’m smart, mommy. And you know that.” Sumimangot si Yvee. “I know you’re smart pero alam ko ring matigas ang ulo mo, anak.”Ngumiti si Atticus na parang wala siyang kasalanan. “Mag-be-behave po ako, mommy. I’ll just stay here and read my books.”Biglang kumabog ang dibdib ni Yvee. May kung anong hindi niya maipaliwanag na pakiramdam na suming

Kumurap si Atticus, parang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya. Sa harap niya ay isang batang kamukhang-kamukha niya. Sa ilang taon niyang nabubuhay, hindi kailanman naging malinaw sa kaniya kung ano talaga ang hitsura ng kapatid niya. Masyado pa itong bata nang mawalay ito sa kanila at gano’n din siya. Hanggang ngayon ay wala pa ring balita ang ina nila tungkol sa kinaroroonan nito. Kaya nang makita niya ang batang nasa harapan niya ngayon ay parang may biglang humigpit sa dibdib niya. “Brother?” halos pabulong niyang sambit kasabay ng paglaki ng kaniyang mga mata. “Ikaw nga ang kapatid ko.”Hindi na napigilan ni Atticus ang kaniyang sarili. Tumakbo siya palapit sa bata at agad niyang hinawakan ang mukha nito. Maingat pero puno iyon ng pananabik. Pinagmasdan niya ito nang mabuti—ang hugis ng kilay, ang mga mata, pati ang maliit na nunal na pamilyar na pamilyar sa kaniya.“Kamukhang-kamukha kita,” mahinang sabi ni Atticus, halos nanginginig ang kaniyang boses. “Sigurado akong ika

Lugong-lugo si Yvee matapos ang meeting niya sa private investigator. Wala pa ring lead kung nasaan ang anak niya. Hindi naman ito ang unang pagkakataong nabigo siya pero kahit gano’n ay dismayado pa rin siya. ‘Nasaan ka na ba kasi anak? Miss na miss ka na ni mommy at ng kambal mo. Kung alam mo lang kung gaano ka na namin kamiss,’ sa isip-isip ni Yvee. Napapikit na lang si Yvee saglit, pinipigilan niya ang kaniyang sariling maluha. Masakit sa kaniya na blangko na naman ang imbestigasyon patungkol sa kaso ng anak niya. Walang araw na hindi niya iniisip ang nawawalang anak niya. Walang araw na hindi niya sinisisi ang sarili niya sa nangyari. Napahawak si Yvee sa kaniyang dibdib. Kailan kaya darating ang araw na mararamdaman niyang buo ang puso niya? Iyong pakiramdam na wala nang kulang, wala nang masakit.“Alam mo,” sabi ng isang babae. “Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ang layo-layo ng anak ni Mr. Gideon sa kaniya.”Huminto sa paglalakad si Yvee nang marinig niya ang pamilya

“When is mommy not coming back?” tanong ni Atlas sa sarili. Nakaupo siya sa sofa habang tahimik na nakatingin sa may pintuan. Hinihintay niya ang pagbabalik ng ina niya. Matapos silang magpalit ni Atticus ng damit ay pinapasok siya nito sa unit nila. Halos kalahating oras na ang lumipas, pero hindi pa rin bumabalik ang nanay niya.Hindi na mapakali si Atlas. Paulit-ulit siyang lumilingon sa pinto, umaasang anumang oras ay bubukas iyon.“Young master,” tawag ng assistant ng ina niya. “Hindi ka ba nagugutom? Gusto mo bang ibili kita ng pagkain sa baba?”Hindi sumagot si Atlas. Nanatili lang siyang nakaupo sa sofa, tuwid ang likod, at tila ba handang tumalon anumang sandali kapag may narinig siyang yabag mula sa labas. Ang buong atensyon niya ay nasa pintuan.“Young master?” muling tawag ni Rechelle, pero hindi pa rin siya pinansin ng bata. Napabuntong-hininga siya. “Sige, young master, bababa muna ako para bumili ng pagkain sa tapat. Huwag kayong lalabas dito, okay?”Napakurap si Atlas