All Chapters of For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ: Chapter 11 - Chapter 20

"หึ" เมื่อปิดปากฉันจนพอใจเขาก็ผละออกไปพร้อมกับเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ ขอบตาฉันร้อนผ่าวตอนที่ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง เพี้ยะ~ พร้อมกับหลังมืออีกที เพี้ยะ~ ฉันง้างฝ่ามือจะฟาดหน้าเขาเป็นรอบที่สามแต่เขากลับจับข้อมือฉันไว้แน่นพลางใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเองข้างที่โดนตบ "ไอ้เหี้ย!" ฉันด่าเขาเสียงดังลั่นพลางกระชากมือกลับแต่เขาบีบข้อมือฉันแน่นมาก ที่แท้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรมากมายเหมือนที่คนอื่นพูดสักนิด! "เออ ฉันก็สันดานผู้ชายธรรมดานี่แหละ" เขาตอบรับคำด่าของฉัน "มีดี มีเหี้ย แต่ฉันก็รู้ว่าจะดีหรือจะเหี้ยกับใคร" เขาพูดพลางปล่อยข้อมือฉันเอง ฉันกำมือแน่นพลางกัดฟันกรอด "อย่าทำให้ฉันของขึ้น ยาหยี" น้ำเสียงของเขาทำให้ฉันคิดว่าเขากำลังกดให้ฉันกลัว "งั้นก็เอาเลย เหี้ยมา จะได้รู้ว่าใครจะเหี้ยกว่ากัน!" ฉันกัดฟันพูดคำสุดท้าย เราจ้องหน้ากันก่อนที่ฉันจะหันหลังเดินออกมา "ดูแลแม่นายให้ดีด้วยแล้วกัน สักวันฉันจะเอาคืนให้ดู จะเอาให้เจ็บกว่าแม่ฉันเป็นสิบเท่าเลย สัส!" ฉันด่าเขาทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่หันหลังไปอีก ใครๆก็ว่าฉันแรง เคยเจอกันมาขนาดไหนล่ะ แต่เชื่อมั้ยว่า

ฉันไม่รู้ว่าเขามองฉันอยู่ไหม เพราะฉันไม่ได้เงยหน้ามองเขา ฉันไม่อยากสบตาเขา ตอนนี้ฉันพอรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ปกติ ฉันต้องพลาดไปกินอะไรสักอย่างหรืออาจจะโดนป้ายยา สมองฉันสั่งการให้ปกป้องตัวเอง สั่งให้ออกห่างจากเขา ออกห่างจากผู้ชายทุกคน แต่มันยากที่จะบังคับร่างกายในตอนนี้... "ฉะ ฉันจะกลับ ปล่อย!" ฉันพยายามสะบัดมือออกจากเขา ยิ่งฝืนอยู่ตรงนี้ฉันก็ยิ่งทรมาน ความปั่นป่วนในร่างกายฉันมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "จะกลับยังไง ฉันเห็นไอ้เสือมันหิ้วผู้หญิงออกไปแล้ว" "อะ อื้อ" "งั้นก็...เอ้า ยืนดีๆ" ฟลุ่บ~ เขาพูดเสียงเข้มพลางตวัดเรียวแขนรั้งเอวฉันไว้เพราะฉันขาอ่อนจนเกือบจะล้มลงอีกครั้ง ผิวบริเวณช่วงเอวใต้เนื้อผ้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมา ฝ่ามือของเขาโอบผ่านเอวมาวางนาบกับหน้าท้องฉันและมันก็ร้อนผ่าวตรงส่วนนั้นด้วย "อะ ฉะ ฉัน จะกลับเอง" "กลับกับฉัน" มะ ไม่... ซ่าาา~ เมื่อโดนนายนั่นลากออกมาจากผับ ฉันก็เห็นว่าตอนนี้ฝนตก ธันวาพยายามจะยัดฉันเข้าไปในรถแต่ฉันก็ขืนไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ฟลุ่บ~ จนกระทั่งเขาดันฉันเข้าไปในรถจนได้ จากนั้นก็รีบเดินไปที่ฝั่งคนขับแต่ฉันก็อาศัยจังหวะนั้นเปิดประ

เพี้ย~ นั่นไงล่ะ ผลจากการเล่นไม่เลิก ผมโดนฝ่ามือเรียวฟาดเข้าหน้าเต็มๆจนหน้าหัน ผมใช้ลิ้นดุนกระพรุ้งแก้มพลางหันไปมองหน้าเธอ ตอนนี้หน้าเธอแดงคงเพราะโกรธจัดแล้วล่ะ "ถ้าไม่ให้ กูก็ไม่เอา!" พูดจบเธอก็เดินกระแทกไหล่ผมออกไปทันที ผมหันไปมองเธอจากประตูห้องนอนที่เปิดค้างไว้ ก็เห็นว่าเธอเดินตรงไปที่ประตูใหญ่หน้าห้องและกำลังจะเปิดออก คือจะออกไปทั้งแบบนั้นเหรอวะ! "ยาหยี" ผมเรียกเธอแต่เธอไม่ฟัง เธอกำลังเปิดประตูห้องแต่ผมตามไปคว้าตัวเธอไว้ได้ก่อนพลางกระชากแขนเธอกลับเข้ามา ฟลุ่บ~ "อ๊ะ!" และผมคงกระชากแรงไปหน่อยหรือไม่เธอก็อาจจะไม่มีแรง เธอถึงได้เซถลาเข้าหาผม และไม่รู้ว่าเซอีท่าไหนเธอถึงเหมือนกับสะดุดอะไรบางอย่างจนทิ้งตัวเข้ามาหาผม ผมรวบร่างเธอไว้พลางเซถอยหลังไปก่อนที่เราจะขาพันกันหรือขาผมอาจจะพันกับอะไรสักอย่าง จากนั้นเราก็ล้มลงบนพื้นทั้งคู่ ตุ้บ~ "อะ โอ้ย!" ยาหยีอุทานออกมา ผมหงายหลังลงกึ่งนั่นกึ่งนอนอยู่บนพื้น ส่วนยาหยีล้มลงมานั่งซ้อนผมอีกที มือทั้งสองข้างเลื่อนมาดันอกผมไว้โดยอัตโนมัติ "..." เราสองคนตกอยู่ในความเงียบทันทีที่มองหน้ากัน เพิ่งรู้สึกว่าหน้าใกล้กันมากก็ตอนที่ปลา

วันต่อมา... วันนี้แองจี้ชวนฉันมาเดินตากแอร์ที่ห้าง ซึ่งฉันก็ยอมมาเพราะยังไงฉันก็ว่าง วันนี้ไม่มีเรียนและตอนเย็นฉันก็ไม่ได้ไปทำงานเพราะโดนพักงานอยู่ไง? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในร้านจิวเวอรี่และเครื่องประดับราคาสูงลิบ ถามว่าฉันเข้ามาทำไมน่ะเหรอ "เนี่ย เสี่ยให้บัตรเครดิตฉันมา วงเงินไม่จำกัดด้วยนะ อยากได้อะไรบอกเจ๊ เดี๋ยวเจ๊เปย์ให้" นี่ไง แองจี้มันมีเสี่ยเลี้ยง มันเพิ่งอ้อนเอาบัตรเครดิตใบใหม่จากเสี่ยของมันมา มันก็เลยร้อน อยากใช้เงินจนตัวสั่น ก็เลยลากฉันเข้ามาเนี่ยแหละ "ไม่เอาอ่ะ" ฉันส่ายหัว "โห ฉันซื้อให้แก แกเพื่อนรักฉันนะ" "ไม่อ่ะ แกซื้อเหอะ เสี่ยเค้าให้แกไม่ได้ให้ฉัน" "มันก็เหมือนกันมั้ย เค้าให้ฉันมันก็เป็นของฉันและฉันจะให้ใครก็ได้ โตแล้ว" มันยิ้มกว้างจนฉันจะเดินออกจากร้าน "ถ้าแกซื้อให้ ฉันกลับ" "เห้ย ไม่เอาดิ อีนี่ ไม่ซื้อให้ก็ได้อ่ะ งั้นมาช่วยฉันเลือกดีกว่าเนอะ" "เออ" หลังจากตกลงกันได้ฉันก็เดินเข้าไปในร้านกับมัน แองจี้มันก็เดินเลือกด้วยแววตาเป็นประกายสุดๆ เรายืนอยู่กันที่มุมของกำไลข้อมือ ฉันก็หลุบตาลงมองเครื่องประดับที่แวววับเรียงรายอยู่ในตู้โชว์กระจกใส ก่อนจ

"สวยนะ แพงมากด้วย แต่ไม่เป็นไรเนอะ แม่จะได้มีของสวยๆใส่ไง" ฉันพูดพลางยิ้มให้รูปแม่อีกครั้ง ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลที่ฉันพูดถึง ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากให้แม่กอดฉัน ลูบหัวฉัน ยิ้มให้ฉัน และขอบใจฉันสำหรับของขวัญวันเกิดเหมือนที่เคยผ่านมา "ต่อไปนี้หนูจะทำทุกอย่างให้ตัวเองมีความสุขนะ แม่ไม่ต้องห่วงหนูกับยี่หวานะ หนูสัญญาว่าหนูจะดูแลพี่ให้ดีที่สุดด้วย" จากนั้นฉันใช้เวลานอนอยู่บนเตียงของแม่กับฉันเงียบๆไม่นานนัก น่าจะประมาณยี่สิบนาทีได้ล่ะมั้ง ฟึ่บ~ "หนูต้องไปแล้ว...ไปก่อนนะแม่ ไว้หนูจะมาหาใหม่นะ" ฉันกลั้นก้อนสะอื้นไว้ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้อง ปิดไฟและปิดประตูล็อกกลอนดังเดิมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา หลังจากนั้นฉันก็เช็ดน้ำตาออก และเดินลงมาด้านล่างเห็นน้ากับน้ำหวานยืนมองอะไรอยู่ที่ประตูบ้านด้วย "มองอะไรกัน" ฉันถาม สองคนนั้นหันมาหาฉัน "ผู้ชายคนนั้นไงพี่" คำพูดของน้ำหวานทำให้ฉันเสมองออกไปบ้าง ก็เห็นผู้ชายร่างสูงยืนพิงฝากระโปรงรถพลางคุยโทรศัพท์อยู่ "อย่างหล่อ โครตเท่ โครตดูดี อะ โอ้ย" ฉันเขกหัวน้องสาวตัวเองก่อนจะพูดขึ้น "ตั้งใจเรียกให้ดีน้ำหวาน" "โถ่