Todos los capítulos de แสร้งรักคุณยาหยี: Capítulo 1 - Capítulo 10

สี่ปีต่อมาร่างเล็กผมน้ำตาลตัดสั้นเพราะไม่ชอบไว้ผมยาว รูปร่างผอมบาง ผิวขาว นัยน์ตากลมโต ตอนนี้อยู่ในชุด ข้างในเป็นเสื้อสีขาวถูกสวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำกับกางเกงขายาวเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกันเธอกำลังมองเอกสารสมัครงานที่อยู่ในมือ ก่อนจะถอนหายใจพรืดพยายามรวบรวมสติ และความกล้า เดินเข้าประตูไป หญิงสาวตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ“ติดต่อคุณพฤษ์ไว้ค่ะ”น้ำเสียงหวานเอ่ยก่อนที่พนักงานสาวจะปรายตามองเธออย่างพินิจพิจารณาหญิงสาวลอบกลืนน้ำลาย นี่ขนาดยังไม่ได้สัมภาษณ์งานเลยทำไมเธอรู้สึกประหม่าเช่นนี้ได้ หญิงสาวเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนจะหันมองบรรยากาศโดยรอบ ที่นี่ความปลอดภัยค่อนข้างดีมาก พนักงานทุกคนต้องมีบัตรประจำตัวเข้าออกทุกครั้ง มีพี่รปภ.ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ตามจุด สมแล้วที่เป็นบริษัทที่ใครก็อยากเข้าทำงาน นอกจากเงินดี สวัสดิการดี ความปลอดภัยก็สูงอีกด้วยปานดาว วิโนทัยแสงศิริ เรียนจบจากมหาวิทยาลัยของรัฐด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 คณะบริหารธุรกิจ ด้วยคะแนนสามจุดแปดเก้า อีกทั้งเธอยังสามารถทำข้อสอบก่อนสัมภาษณ์งานได้เกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ คนเก่งมีความสามารถเช่นนี้ไม่แปลกใจที่บริษัทยักษ์ใหญ่จะรีบคว้าต

“แอร์เสียหรือเปล่าคะพี่มาร์ค ทำไมมันร้อนจัง”หญิงสาวพูดบอก ใบหน้าสวยเริ่มเหงื่อออกราวกับคนออกกำลังกายมา เมื่อเห็นว่ายาออกฤทธิ์แล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินตรงมาหาหญิงสาวที่กำลังส่ายหัวเรียกสติของตัวเอง“ยาคงออกฤทธิ์แล้วล่ะน้องปาน”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาปานดาวถึงกับอ้าปากค้าง เธอพยายามรวบรวมสติของตัวเองลุกขึ้นยืนทว่าขาเรียวเจ้ากรรมกลับสั่นเหมือนเธอกำลังยืนอยู่บนเชือกเส้นเดียว“ทำไมพี่ทำอย่างนี้ อึก ปานไปทำอะไรให้พี่ค่ะ”หญิงสาวเอ่ยถามน้ำตาคลอ ก่อนจะล้มนั่งลงกับพื้นปูนซีเมนต์หายใจหอบถี่ ตอนนี้เธอกำลังมีอารมณ์ ตรงขาหนีบเริ่มมีน้ำเอ่อออกมาจนหญิงสาวต้องเอาขาหนีบช่วยบรรเทา ใบหน้าสาวเงยหน้ามองคนใจร้ายที่กำลังยืนดูเธอทุกทรมานอยู่ตอนนี้“ให้พี่ช่วยไหม”ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย็น ทว่าใบหน้าสวยกลับหันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับเขา หญิงสาวค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะมองชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ“ปานไม่ต้องการให้พี่มาร์คช่วย หลบไปปานจะกลับบ้าน ฮึก”หญิงสาวพูดบอก ต่อให้เธอทรมานตายอยู่ตรงนี้เธอก็ไม่ต้องการให้ชายหนุ่มช่วยเด็ดขาด ทว่าเมื่อหญิงสาวกำลังจะเดินไปที่หน้าประตูกลับถูกมือหนาฉุดรั้งเอา

ควันสีขาวถูกพ่นออกมาจากปาก เจ้าของใบหน้าหล่อที่ตอนนี้เขากำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างสุนทรีย์ กลิ่นกายหอมละมุนยังคงติดเสื้อผ้าเขาอยู่จนหวนคิดถึงใบหน้าหวานของใครบางคนที่แวบเข้ามา ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดโดยคนที่ขัดจังหวะไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือเพื่อนรักอย่างปรเมศที่ตรงมาหาเขาด้วยสีน้ำเคร่งเครียด“เด็กในร้านบอกกูว่ามึงพาเด็กไปเอาในห้องอาหารเหรอวะ”มาถึงก็ไม่ได้ทักทาย ชายหนุ่มเข้าประเด็นที่อุตส่าห์ขับรถมาหาเพื่อนรักที่คอนโด“อืม”“โอ๊ย ไอ้มาร์ค ร้านกูไม่ใช่โรงแรม ทีหน้าทีหลังจะพาเด็กไปออฟ กรุณาไปโรงแรมนะครับเพื่อน”ปรเมศพูดบอกพร้อมทิ้งตัวนั่งลงบนข้างๆพิรัฐ“ยิ้มอย่างนี้เด็ดใช่ไหมวะ”ปรเมศเอ่ยแซวเพราะเห็นว่าเพื่อนตัวดีที่ไม่คิดจะเปิดใจให้กับใครมานานกลับยิ้มออกมา“เอ่อ”พิรัฐตอบก่อนจะกระดกแก้วที่บรรจุสีน้ำอำพันเข้าปากไปด้วย ปรเมศที่เห็นว่าเพื่อนยอมรับแบบตรงๆ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ“กูดีใจนะที่เห็นมึงดีขึ้น ไม่ได้จมปลักกับเรื่องของรินแล้วอ่ะ”ปรเมศพูดบอก ทันทีที่ได้ยินชื่อของรรินดาชายหนุ่มกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม“ก็รอดูวันที่ผู้หญิงคนนั้นฉิบหาย”พิรัฐประกาศกร้าว ที่เขาบอกว่ารักมากยิ่งแค้นมาก เพร

รถยนต์คันหรูกำลังเคลื่อนตัวไปสถานที่แห่งหนึ่ง ส่วนหนึ่งที่เขารีบออกมาก็เพราะสายสืบของชายหนุ่มรายงานว่า เหยื่อที่เขาหมายตาจะมากินข้าวในร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานเขาเท่าไหร่ เมื่อมาถึงร้านอาหาร ชายหนุ่มสาดสายตามองใครคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง โดยที่หญิงสาวก็หันมามองเขาอย่างรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าอดีตแฟนเก่าอย่างพิรัฐบังเอิญมาร้านอาหารนี้ด้วยชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่เขาจะเลือกโต๊ะที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับรรินดา เธอช่างดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัวที่ดูเซ็กซี่จากเมื่อก่อนมาก ใบหน้าสวยคมกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้าตัวทุ่มทุนไปศัลยกรรมที่ต่างประเทศ จนตอนนี้เรียกได้ว่าความสวยของเธอนั้นประหนึ่งดารา ครั้งหนึ่งมีแมวมองมาทาบทามเธอให้ไปเป็นดาราในช่องโทรทัศน์ช่องหนึ่ง แต่ด้วยความที่เธอไม่ได้อยากทำงานเพราะกลัวเหนื่อย อยู่แบบนี้มีเงินมีใช้ไม่ขาดมือทำให้เธอ เลือกจะปฏิเสธโอกาสนั้นไปหญิงสาวในชุดเดรสสีดำปรายตามองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งคือคนรักของเธอ ตอนนี้พิรัฐดูเปลี่ยนไปมาก ไม่ว่าจะกล้ามมัดเนื้อสวยที่เจ้าตัวอุตส่าห์เล่นรับกับใบหน้าที่ดูคมเข้มจนทำ

“กลับซะมืดค่ำเลยนะปาน”ภาวิณีย์เอ่ยถามขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดสำรับกับข้าว“งานเยอะนิดหน่อยค่ะแม่ โห…วันนี้ทำกับข้าวเยอะขนาดนี้เชียว”ปานดาวที่เข้ามาเมื่อเห็นว่าวันนี้แม่ของเธอทำอะไรอาหารเต็มโต๊ะก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย พอสังเกตดูดีๆ อาหารพวกนี้มันคือของโปรดของรรินดายังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยถามหญิงสาวก็เดินลงมาด้วยสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด ปานดาวสบตากับรรินดาก่อนที่เธอจะหลบสายตาคู่นั้นแล้วหันมาสนใจอาหารที่อยู่บนโต๊ะต่อ“ไม่เห็นจะทักทายพี่เลยนะปาน”รรินดาเอ่ยก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับปานดาว“ก็นึกว่าจะลืมว่ามีแม่กับปานแล้ว”ปานดาวพูดบอกก่อนที่ภาวิณีย์จิ๊ปากใส่เธอ“เรานะนี่มันยังไงกัน พี่อุตส่าห์กลับมาบ้านก็หาเรื่องทะเลาะเลยนะ”หญิงวัยกลางคนพูดบอกกับลูกสาวคนเล็กของเธอ ปานดาวกลอกตาบนก่อนจะหยิบโถข้าวแล้วตักข้าวหอมมะลิใส่จานตัวเองแล้วยื่นโถข้าวส่งต่อให้รรินดา“ก็เรื่องจริงนิแม่ ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะกลับบ้าน”ปานดาวพอจะเดาออกได้ว่าที่รรินดามาหาเธอในวันนี้เพราะอะไร เธอกินอาหารอย่างเงียบๆ ก่อนจะมองภาวิณีย์ที่กำลังชวนรรินดาคุยตามประสาคนแก่คิดถึงลูกสาว“อยู่ที่นั่นเขาดูแลเราดีไหมริน