แสร้งรัก 1 [100%]

สี่ปีต่อมา

ร่างเล็กผมน้ำตาลตัดสั้นเพราะไม่ชอบไว้ผมยาว รูปร่างผอมบาง ผิวขาว นัยน์ตากลมโต ตอนนี้อยู่ในชุด ข้างในเป็นเสื้อสีขาวถูกสวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำกับกางเกงขายาวเข้ากับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน

เธอกำลังมองเอกสารสมัครงานที่อยู่ในมือ ก่อนจะถอนหายใจพรืดพยายามรวบรวมสติ และความกล้า เดินเข้าประตูไป หญิงสาวตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ

“ติดต่อคุณพฤษ์ไว้ค่ะ”

น้ำเสียงหวานเอ่ยก่อนที่พนักงานสาวจะปรายตามองเธออย่างพินิจพิจารณา

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลาย นี่ขนาดยังไม่ได้สัมภาษณ์งานเลยทำไมเธอรู้สึกประหม่าเช่นนี้ได้ หญิงสาวเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนจะหันมองบรรยากาศโดยรอบ ที่นี่ความปลอดภัยค่อนข้างดีมาก พนักงานทุกคนต้องมีบัตรประจำตัวเข้าออกทุกครั้ง มีพี่รปภ.ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ตามจุด สมแล้วที่เป็นบริษัทที่ใครก็อยากเข้าทำงาน นอกจากเงินดี สวัสดิการดี ความปลอดภัยก็สูงอีกด้วย

ปานดาว วิโนทัยแสงศิริ เรียนจบจากมหาวิทยาลัยของรัฐด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 คณะบริหารธุรกิจ ด้วยคะแนนสามจุดแปดเก้า อีกทั้งเธอยังสามารถทำข้อสอบก่อนสัมภาษณ์งานได้เกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ คนเก่งมีความสามารถเช่นนี้ไม่แปลกใจที่บริษัทยักษ์ใหญ่จะรีบคว้าตัวเธอเอาไว้

ครั้งแรกที่เธอได้รับโทรศัพท์จาก HR หญิงสาวอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เรียกสัมภาษณ์งานก็ตาม แต่มันก็เป็นนิมิตหมายอันดีเพราะถือว่ามันคือโอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง

“ขอบัตรประชาชน เสร็จแล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นยี่สิบห้า ถึงแล้วเลี้ยวขวา เดินตรงไปจนสุด แล้วกดกริ่งเรียกคนข้างใน”

พนักงานสาวพูดบอกด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ปานดาวรีบควักบัตรประชาชนส่งให้พนักงาน ก่อนที่เธอจะนำบัตรผ่านเข้าออกยื่นให้ปานดาวกลับ

“ขอบคุณนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนเดินไปขึ้นลิฟต์ที่ลงจอดพอดิบพอดี นิ้วเรียวรีบกดไปยังชั้นยี่สิบห้า โชคดีที่ไม่มีใครเข้ามาด้วย มีเพียงเธอที่ขึ้นลิฟต์อยู่คนเดียว เมื่อประตูลิฟต์ปิดเธอลอบถอนหายใจออกมายาวๆ

เธอทำได้นะปาน เธอเก่งอยู่แล้ว

ปานดาวบอกตัวเองในใจ ดวงตากลมเงยหน้ามองตัวเลขที่เคลื่อนที่ไปจนหยุดที่ชั้นยี่สิบห้า เมื่อประตูลิฟต์เปิด ขาเรียวก้าวเดินออกมาก่อนจะเดินไปตามทางที่พนักงานเคาน์เตอร์ด้านล่างแนะนำ เมื่อมาหยุดที่ประตูกระจกปลายนิ้วเรียวกดกริ่งที่อยู่ประตูด้านหน้า ไม่นานก็มีพนักงานหนุ่มเดินมาเปิดประตูให้กับเธอ

“คุณปานดาวใช่ไหมครับ”

พนักงานหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ”

“ผมพฤกษ์นะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ชายหนุ่มแนะนำตัว ก่อนที่คนอายุน้อยกว่าจะพนมมือไหว้ตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ เรียกปานเฉยๆ ก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวแนะนำตัวเอง ส่งรอยยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มหน้าสวยราวกับผู้หญิงก็ไม่ปาน

“พอดีวันนี้ท่านประธานจะสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้บอกก่อน”

พฤกษ์พูดบอก ที่จริงเขาพึ่งได้รับคำสั่งมาเมื่อเช้านี้ว่าท่านประธานจะเป็นคนสัมภาษณ์ปานดาวด้วยตัวเอง แม้นว่าเขาจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะปกติหน้าที่นี้ต้องเป็นเขาที่เป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล

“คะ ค่ะ”

“ยังไงก็สู้ๆ นะครับ ไม่ต้องเกร็ง ท่านประธานของเราใจดี ยังไงคุณปานก็ผ่านแน่ๆ ครับ”

พฤกษ์เอ่ยให้กำลังใจ เพราะดูจากประวัติปานดาวคร่าวๆแล้ว หญิงสาวก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหาลัยดัง อีกทั้งรูปร่างหน้าตาที่สวยราวกับนางฟ้า มีหรือท่านประธานจะไม่ใจอ่อน

เอาจริงๆ ปานดาวไม่ได้เตรียมตัวที่จะมาเจอประธานบริษัทในวันนี้เลย เธอรู้สึกตื่นเต้นจนมือทั้งสองข้างชุ่มเหงื่อ ตอนนี้เธอรออยู่หน้าห้องขณะที่พฤกษ์เดินเข้าไปในห้องก่อนแล้ว ไม่นานชายหนุ่มก็เดินมาเรียกเธอให้เข้าไป

เมื่อเดินเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวต้องตกใจเมื่อเห็นว่าท่านประธานที่นั่งทำงานแล้วเงยมองเธอไม่ใช่ใครอื่น

“พี่มาร์ค”

หญิงสาวพึมพำเบาๆ ชายหนุ่มปรายตามองเธอก่อนที่เขาจะละสายตาจากเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ

มาร์ค หรือ พิรัฐ เอกชญนันท์ไพศาล อดีตแฟนหนุ่มของรรินดา หรือพี่สาวของปานดาวที่เลิกกันไปเมื่อสี่ปีก่อน และเป็นคนที่ปานดาวแอบหลงรักมาเกือบเจ็ดปีซึ่งตอนนี้เธอก็ยังไม่เปลี่ยนใจไปจากเขา

ปานดาวรู้สึกผิดมาโดยตลอดเพราะรู้อยู่แล้วว่าความรักของเธอคงไม่มีวันได้สมหวังเป็นแน่ แม้ว่าพิรัฐจะเลิกกับรรินดาไปหลายปีก็ตาม หญิงสาวก็ยังไม่กล้าที่เผยความรู้สึกให้กับผู้ชายคนนี้ได้รับรู้

“นั่งก่อนสิ”

เสียงทุ้มพูดบอกก่อนที่ปานดาวจะเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงกันข้าม ขาเรียวแทบไม่มีแรงจะเดิน แต่ต้องกลั้นใจทำตัวให้เป็นปกติ เพราะตอนนี้สถานะของเธอกับชายหนุ่มเป็นเพียงแค่คนรู้จักกันเท่านั้น

“พี่คิดไว้ไม่มีผิดว่าเราต้องทำได้”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มพูดบอกหญิงสาว ดวงตากลมมองพิรัฐก่อนจะเม้มปากสวยเป็นเส้นตรง พิรัฐยังคงเหมือนเดิมเหมือนครั้งแรกที่เธอได้เจอกับชายหนุ่มไม่มีผิด ชายหนุ่มผู้มีจิตใจดีและคอยเป็นที่ปรึกษาแนะนำให้เธอได้เรียนในคณะที่เธอชอบ และผ่านพ้นช่วงเวลาที่แสนสับสนนั้นมาได้

“คือ...”

“ตกลงพี่รับเรามาเป็นเลขาของพี่”

ยังไม่ทันได้สัมภาษณ์ชายหนุ่มก็รับเธอเข้าทำงานเลย จนหญิงสาวรู้สึกตกใจอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

“ท่านประธานค่ะ แต่ท่านประธานยังไม่ได้สัมภาษณ์ปานเลยนะคะ”

ปานดาวพูดบอก เธอคิดว่าทำอย่างนี้มันไม่ถูกต้อง เธอยังไม่ใช้ความสามารถของเธอเลยด้วยซ้ำ แบบนี้มันไม่แตกต่างอะไรกับการเป็นเด็กเส้นเลยสักนิดเดียว

“ไม่จำเป็นหรอกนะครับ พี่รู้ความสามารถของเราดี อีกอย่างที่พี่รับปานมาเป็นเลขาพี่ก็เพราะพี่เห็นว่าปานมีความสามารถไงครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยอธิบาย

“วันจันทร์หน้ามาเริ่มงานได้เลยนะ แต่ว่าวันนี้เราต้องอยู่รอพี่เคลียร์งานก่อนนะครับ ไม่เจอกันนานเลย เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าว ดูซิ...อีกนิดเดียวก็เหมือนเด็กขาดสารอาหารแล้วนะ”

ชายหนุ่มพูดหยอกล้อจนหญิงสาวถึงกับหน้าบึ้งตึง ปานดาวเป็นเด็กตัวเล็กผอมบางมาตั้งไหนแต่ไร ไม่เหมือนกับรรินดารายนั้นหญิงสาวมีรูปร่างสมส่วน ทรวดทรงองเอว ตามแบบฉบับหญิงสาวในฝันของชายหลายๆ คน ทว่าปานดาวผู้เป็นน้องไม่เคยคิดอิจฉาพี่สาวเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเธอคิดว่าเธอมีดีในตัวของเธอเองอยู่แล้ว เธอไม่คิดที่จะน้อยอกน้อยใจที่บ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย ที่เรียนจบมาได้ก็เพราะเธอได้ทุนการศึกษาจากการไปออกรายการตอบคำถามแล้วผู้สนับสนุนในงานช่วยเธอออกค่าเล่าเรียนจนจบมหาลัย

“แต่พี่มาร์ค...”

“ไม่มีแต่ครับ พี่อยากเลี้ยงข้าวที่เราเลี้ยงจบ ห้ามปฏิเสธนะ”

ชายหนุ่มพูดบอก ข้ออ้างของชายหนุ่มแล้วเธอจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน หญิงสาวลอบถอนหายใจ จนคนตรงข้ามหัวเราะออกมาเบาๆ

หญิงสาวไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอได้ตกเป็นหมากในการใช้แก้แค้นพี่สาวของเธอ

รรินดา