All Chapters of แสร้งรักคุณยาหยี: Chapter 11 - Chapter 20

“วันนี้ไปกินข้าวกับพี่ไหมปาน”พฤกษ์เอ่ยถามหญิงสาวขณะที่ปานดาวกำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต เธอเงยหน้านยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มใบหน้าหวาน พฤกษ์เป็นผู้ชายรูปร่างผอมบาง ใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง เขาอายุแก่กว่าปานดาวเพียงปีเดียวเท่านั้น เรื่องบังเอิญอีกอย่างหนึ่งนั้นก็คือ ปานดาวจบมาจากมหาลัยเดียวกันอีกทั้งยังคณะเดียวกันอีก เพราะแบบนี้ทำให้ทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว“ไปสิพี่พฤกษ์ ขอสักห้านาทีนะ เดี๋ยวปานปิดคอมแป๊บ”หญิงสาวกล่าว ก่อนที่เธอจะรีบปิดคอมถ้าไม่รีบเดี๋ยวโรงอาหารจะคนเยอะ“บอสไม่ได้แกล้งอะไรอีกใช่ไหม”ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ พฤกษ์เอ่ยถามร่างบางด้วยความเป็นห่วง เพราะก่อนหน้านี้เขารู้มาบ้างว่าพิรัฐต้อนรับเลขาใหม่เขาหนักพอควร ครั้นจะเขาจะเข้าไปช่วยก็ถูกขัดขว้างเอาไว้“ไม่แล้วล่ะ แต่ก็สามวันดีสี่วันไข้ วันดีคืนดีเรียกไปสั่งงานตอนห้าโมงเย็น แล้วจะขอภายในเก้าโมงเช้า บ้าไปแล้ว”หญิงสาวบ่นอุบ แค่นึกถึงพิรัฐก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว คนอะไรหาเรื่องแกล้งเธอได้ทุกวี่วันจนเธอประสาทเสียอยู่ร่ำไปส่วนเรื่องที่เธอตอบรับว่าจะแต่งงานกับพิรัฐนั้น เธอยังไม่ได้คุยกับเขาอย่างจริงๆ จังๆ เสียที ช่

หญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายทั้งที่แอร์ในห้องก็เปิดจนอุณหภูมิถึงยี่สิบองศาแล้วก็ตาม ภายในห้องปิดไฟมืดแต่แสงไฟถนนที่สาดส่องเข้ามาทำให้เธอมองเห็นภายในห้องได้อย่างชัดเจน ความเงียบทำให้ปานดาวได้ยินเสียงลมหายใจของอีกคน ก่อนที่เธอจะพลิกตัวหันไปฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่นอนอยู่ด้านล่าง“หนูปานหลับแล้วเหรอ”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามร่างบางที่แสร้งหลับไปแล้ว ก่อนที่เธอจะต้องสะดุ้งรับรู้ถึงยวบของเตียง โดยที่มีพิรัฐกำลังนอนคร่อมตัวเธออยู่“คุณจะทำอะไรน่ะ”หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตากลมมองอีกฝ่ายในความมืดในใจวูบไหวอย่างประหลาด เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนคนตรงข้ามได้ยินอย่างชัดเจน พิรัฐหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะฉุดให้ร่างบางลุกขึ้นนั่ง“ก็บอกแล้วไงว่าคืนนี้พี่อยากกอดเมีย”ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอ่อน พอมองเห็นว่าหญิงสาวกำลังคิ้วขมวดจนจะเป็นปมอยู่รอมร่อ ก่อนที่ปากบางจะเม้มจนเป็นเส้นตรง“ประสาทหรือเปล่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ปานไม่เข้าใจคุณเลย”หญิงสาวพูดบอกเสียงเบา ตอนนี้เธอกำลังสับสนที่ชายหนุ่มกำลังทำดีกับเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มมีเจตนารมณ์อย่างชัดเจนว่าจะแก้แค้นพี่สาวของเธอ ซึ่งเธอปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได

ปานดาวแทบจะฟังใครไม่รู้เรื่องเลย ใบหน้าสวยเห่อร้อนพร้อมกับหุบขาเรียวเอาไว้ไม่ให้น้ำของพิรัฐที่อยู่ข้างในไหลออกมาหลังจากเสร็จภารกิจหญิงสาวกำลังจะรีบวิ่งออกไปเข้าห้องน้ำ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาออกไปกลุ่มลูกค้าที่อยู่อีกบริษัทก็เดินสวนเข้ามาพอดิบพอดี เพราะกลัวว่าจะเสียมารยาทหญิงสาวเลยจำเป็นต้องตามน้ำไปก่อน“ขอบคุณ คุณมากนะครับ ที่สนใจรับแบรนด์ของเราไปขายนะครับ”ธนาตัวแทนของบริษัทอีกฝ่ายพูดขึ้นพร้อมกับยืนมือ พิรัฐยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนที่เขาจะยื่นมือไปจับ เป็นการดิวงานครั้งสุดท้ายก่อนที่แบรนด์ใหม่จะถูกขายในตลาดในเดือนหน้า“ยินดีครับ ผมได้ลองเทสรถด้วยตัวเองแล้ว แบรนด์ของคุณตีตลาดได้อย่างสบายเลยครับ”ชายหนุ่มพูดบอกก่อนที่เขาจะละความสนใจพลางมองหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของธนา“คุณปาน ผมรบกวนคุณเอาถุงกระดาษที่อยู่บนโต๊ะทำงานไปไว้ในรถก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เอง”พิรัฐพูดบอกใจนึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาเลยบอกให้เธอออกไปก่อน ปานดาวมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะพยักหน้ารับ รีบลุกออกจากที่นั่งโดยไว ทันทีที่ออกจากห้อง เธอตรงไปยังห้องน้ำทันทีโดยไม่ต้องคิด พลันคิดว่าครั้งหน้าเธอจะไม่ยอมให้พิรัฐทำกับเธอในที่ทำงา

“แต่พี่จะขอยกเลิกสัญญาที่เคยพูดก่อนหน้านี้ พี่อยากให้เรามาเป็นแม่ของลูกจริงๆ สัญญานี้จะมีผลไปตลอดทั้งชีวิตของหนูปาน หนูปานจะว่ายังไงคะ”หญิงสาวเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าพิรัฐจะเอ่ยคำนี้กับเธอชายหนุ่มคิดมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่เขามีความสัมพันธ์กับปานดาวว่าเขารู้สึกกับเธอยังไงกันแน่ พอมาคิดทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว หญิงสาวไม่ได้ผิดอะไร ความแค้นที่มีต่อรรินดามันเบาบางลงตั้งแต่ที่เขาได้รู้จักกับปานดาวเพราะความดีของเธอทำให้เขายอมที่จะใจอ่อน เขาไม่สามารถจะทำตัวใจร้ายกับเด็กคนนี้ได้ลง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทำร้ายเธอสารพัด แต่เธอก็ยังรักเขาเหมือนเดิม สายตาของหญิงสาวไม่เคยแปรเปลี่ยนตั้งแต่วันที่เจอกันครั้งแรกหรือแม้กระทั่งตอนนี้“ปาน”หญิงสาวเกิดความลังเล ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง มองชายหนุ่มผู้เป็นที่รักด้วยแววตาสั่นเครือ“อีกสองวันจะถึงวันแต่ง พี่ให้โอกาสเราเลือกแล้วกัน ถ้าหนูเลือกจะปฏิเสธก็แค่ไม่ต้องมางานนี้ และพี่จะไม่โกรธหนูด้วยถ้าหนูไม่เลือกพี่ แต่พี่อยากให้เรารู้ว่าตั้งแต่หนูเข้ามาในชีวิตพี่ ทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิม แม้ว่ามันจะเป็นระยะสั้นๆ แต่พี่อยากบอกว่าพี่ชอบหนูมาก และถ้าเราจะมาเป็นเมีย

ข่าวการถูกจับของเสี่ยปราโมทย์เป็นข่าวใหญ่ของวัน ปานดาวที่ได้ข่าวตอนนี้หญิงสาวกับไม่สามารถที่จะอยู่เฉยได้อีกต่อไป เพราะเธอเป็นห่วงพี่สาวของเธอจะอยู่อย่างไร ตอนนี้เธอแต่งงานมาได้เกือบสามเดือน ตั้งแต่ที่ปานดาวเจอกับรรินดาที่ร้านตัดชุดเจ้าสาว เธอก็ไม่ได้เจอพี่สาวของเธออีกเลย เธอรู้สึกเป็นห่วงแต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปตามที่ไหน ที่พึ่งของเธอตอนนี้ก็คงเป็นสามีของเธอ เธอจะไปขอร้องเขายังไงดีให้ช่วยตามหารรินดา หญิงสาวลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน“ขอโทษนะคะที่รบกวน”ปานดาวเอ่ยขอโทษสามีที่เธอเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยพลการ ชายหนุ่มละสายตาจากคอมพิวเตอร์ก่อนที่เขาจะหันมามองภรรยาคนสวยที่ตอนนี้ผมของหญิงสาวเริ่มยาวประบ่า อีกทั้งผิวพรรณยังผุดผ่องกว่าแต่ก่อน ตั้งแต่แต่งงานมา เขาเองก็มีความคิดที่เปลี่ยนไป จากคนที่เป็นคนอารมณ์ร้อน แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับเย็นราวกับสายน้ำ เหมือนว่าปานดาวนั้นเป็นคนที่ทำให้เขาจิตใจสงบลง และรู้คำว่าครอบครัวที่แท้จริงเป็นเช่นไร“หนูยังไม่นอนอีกเหรอคะ”ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาตัวเล็กพร้อมส่งยิ้มหล่อให้หญิงสาว เขาพอจะรู้สาเหตุที่ปานดาวยังไม่นอน ทั้งที่ปกติเวลานี้