แสร้งรัก 4 [100%]

รถยนต์คันหรูกำลังเคลื่อนตัวไปสถานที่แห่งหนึ่ง ส่วนหนึ่งที่เขารีบออกมาก็เพราะสายสืบของชายหนุ่มรายงานว่า เหยื่อที่เขาหมายตาจะมากินข้าวในร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานเขาเท่าไหร่ เมื่อมาถึงร้านอาหาร ชายหนุ่มสาดสายตามองใครคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง โดยที่หญิงสาวก็หันมามองเขาอย่างรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าอดีตแฟนเก่าอย่างพิรัฐบังเอิญมาร้านอาหารนี้ด้วย

ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่เขาจะเลือกโต๊ะที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับรรินดา เธอช่างดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัวที่ดูเซ็กซี่จากเมื่อก่อนมาก ใบหน้าสวยคมกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้าตัวทุ่มทุนไปศัลยกรรมที่ต่างประเทศ จนตอนนี้เรียกได้ว่าความสวยของเธอนั้นประหนึ่งดารา ครั้งหนึ่งมีแมวมองมาทาบทามเธอให้ไปเป็นดาราในช่องโทรทัศน์ช่องหนึ่ง แต่ด้วยความที่เธอไม่ได้อยากทำงานเพราะกลัวเหนื่อย อยู่แบบนี้มีเงินมีใช้ไม่ขาดมือทำให้เธอ เลือกจะปฏิเสธโอกาสนั้นไป

หญิงสาวในชุดเดรสสีดำปรายตามองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งคือคนรักของเธอ ตอนนี้พิรัฐดูเปลี่ยนไปมาก ไม่ว่าจะกล้ามมัดเนื้อสวยที่เจ้าตัวอุตส่าห์เล่นรับกับใบหน้าที่ดูคมเข้มจนทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ต้องเลี้ยวมองกันเป็นตาเดียว

ทว่าตอนนี้รรินดากลับจับจ้องที่นาฬิกาเหลือหรู จำได้ว่าเธอเคยศึกษานาฬิกาแบรนด์นี้อยู่พอสมควร และเรือนที่อยู่บนข้อมือหนานั้น ในประเทศไทยมีเพียงแค่ห้าเรือนเท่านั้น ความโลภทำให้หญิงสาวลืมสิ่งที่ตัวเองได้กระทำกับชายหนุ่มไว้ก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น เธอเลือกเดินเข้าไปทักหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่คนเดียว

“สวัสดีค่ะพี่มาร์ค ไม่ได้เจอกันเลยนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยทักร่างสูง ก่อนที่พิรัฐจะเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ไม่ได้เจอกันนานนะริน”

เสียงทุ้มพูดบอกก่อนจะคลี่ยิ้มให้หญิงสาวเหมือนเช่นแต่ก่อน ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป หากเป็นแต่ก่อนเขาคงดีใจที่ได้เจอเธอ ทว่าตอนนี้มันกลับตรงกันข้าม เขาอยากเจอเธอไม่ใช่เพราะความเสน่ห์หา ทว่าชายหนุ่มวางแผนที่จะแก้แค้นหญิงสาวให้รู้จักกับคำว่านรกที่แท้จริง

“ทำไมทักทายรินห่างเหินละคะพี่มาร์ค เรียกรินเหมือนแต่ก่อนก็ได้นะคะ”

หญิงสาวพูดบอกก่อนที่เธอจะถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามพิรัฐ

“ที่มานี่ เพราะอยากเจอรินใช่ไหมล่ะ รินรู้นะ”

คำพูดออดอ้อนจนชายหนุ่มรู้สึกสะอิดสะเอียนจนเขาอยากจะลุกหนี นี่หรือพี่สาวของปานดาว นิสัยช่างต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เขาหลงรักผู้หญิงที่ละโมบโลภมาก เช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน

“ถ้าพี่บอกว่าใช่ รินจะกลับมาหาพี่อย่างงั้นเหรอ”

ชายหนุ่มส่งคำหวานให้หญิงสาวจนอีกฝ่ายนึกคิดว่าพิรัฐยังมีใจให้กับเธออยู่ เธอคลี่ยิ้มหวานก่อนที่มองนัยน์ตาคมดุคู่นั้นอย่างอ้อยอิ่ง ร่างเล็กจงใจที่จะอวดเนินอกที่ล้นออกมาจากชุดเกาะอกให้ชายหนุ่มได้เห็นเต็มตา รู้แล้วว่าบ้านนี้หน้าอกใหญ่ทั้งพี่ทั้งน้อง แม้แต่ปานดาวผู้เป็นน้องจะมีรูปร่างที่เล็กกว่า แต่ไซซ์หน้าอกกลับสวนทางจนชายหนุ่มเผลอคิดถึงใบหน้าหวานของปานดาวอีกแล้ว

ป่านนี้คงโกรธที่เขาทิ้งออกมากินข้าวข้างนอกแน่ๆ แค่นึกใบหน้าหวานทำท่าทางหงุดหงิดใส่เขา เขาก็อารมณ์ดีแล้ว

“เดี๋ยวเสี่ยปราโมทย์ก็โกรธหรอก รินมีคนของรินอยู่แล้ว พี่ไม่อยากยุ่ง”

ชายหนุ่มพูดบอกตามตรง จนหญิงสาวทำหน้าผิดหวัง

“แต่รินกับเสี่ยกำลังจะเลิกกันแล้วนะคะ รู้ไหมคะว่าทุกวันนี้รินถูกเมียของเสี่ยตามรังควานไม่เลิก จนรินจะเป็นปราสาทอยู่แล้ว”

ที่ผ่านมาหญิงสาวต้องสู้รบตบมือกับภรรยาของเสี่ยปราโมทย์ แม้ว่าเธอจะถูกคนของเสี่ยคุ้มครองจนเธอเองคิดว่าตัวเองเหมือนถูกคุมขังจากผัวเมียคู่นี้ เธอพยายามบอกเลิกอีกฝ่ายหลายต่อหลายครั้ง ทว่าเสี่ยก็ไม่ยอมเลิกกับเธอสักที จนมาพักหลัง เธอได้ข่าวว่าเสี่ยมีปัญหาทางด้านธุรกิจและไม่ได้จ้างบอดี้การ์ดมาคอยดูแลเธออีกแล้ว ซึ่งนั่นก็เป็นโอกาสที่หญิงสาวจะได้มองหาคนใหม่เสียที

และดูเหมือนเธอจนเห็นลู่ทางที่ง่ายกว่านั้น หากเธอได้กลับมาคืนดีกับพิรัฐ เธอจะได้เป็นที่หนึ่ง และที่สำคัญทรัพย์สมบัติของชายหนุ่มก็ต้องตกเป็นของเธออีกครั้ง

“ให้โอกาสรินนะคะพี่มาร์ค รินสัญญาว่าครั้งนี้รินจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น แค่เพียงพี่มาร์คให้โอกาสรินสักครั้ง”

คนหน้าสวยพูดเสียงเบา ปรายตามองอีกคนที่ยังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น

“พี่ขอโทษ แต่พี่มี่คนที่พี่ชอบอยู่แล้ว และคนๆนั้นก็รักพี่มากเช่นกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยปฏิเสธจนหญิงสาวหน้าเจื่อน เธอมั่นใจว่าพิรัฐรักเธอมาก แม้ว่าเธอจะทำผิดขนาดไหน ชายหนุ่มก็ต้องอภัยเธอสิ

“แน่ใจเหรอคะ ว่าพี่ไม่ได้รักรินแล้ว”

หญิงสาวถามย้ำ ใบหน้าสวยทำหน้าสงสัยละคนอยากรู้ว่าใครกันที่ได้ครอบครองหัวใจพิรัฐต่อจากเธอ

“หึ คุณอยากรู้ล่ะสิว่าคนที่ว่าคือใคร ผมใบ้ให้แล้วกันว่าเป็นคนที่คุณรู้จักดีเลยล่ะ”

ตอนนี้หญิงสาวออกมาจากร้านกำลังขับรถเพื่อกลับคอนโด คำพูดปริศนาทำให้รรินดาเกิดความสงสัย ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน และที่สำคัญเป็นคนที่เธอรู้จักดีด้วย นั่นยิ่งทำให้เธอเกิดความสงสัย จนเผลอยกนิ้วโป้งมือขึ้นมากัดตามนิสัยของเธอ

เมื่อคิดได้เธอต้องหยุดรถกลางทาง และนึกถึงใครบางคนที่แอบชอบพิรัฐมาโดยตลอด คิดได้ดังนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรไปหาใครบางคน

“ตอนนี้ปานอยู่ไหน”

หญิงสาวเอ่ยถาม

(อยู่ที่ทำงานค่ะพี่ริน พี่รินหายไปไหนมา รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงพี่ขนาดไหน)

เสียงหวานของปานดาวเอ่ยอย่างดีใจที่รู้ว่าปลายสายของเธอคือพี่สาวที่ไม่ได้เจอกันเกือบปีแล้ว

(ทำอะไรน่ะคนดี แอบคุยโทรศัพท์อย่างนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ)

เสียงทุ้มของใครบางคนดังลอดออกมา ไม่ผิดแน่…เธอจำได้ว่าเป็นคนที่พึ่งเจอกันเมื่อร้านอาหารเมื่อครู่ หญิงสาวกัดฟันกรอดเหมือนคนที่ถูกหักหลัง จนกระทั่งเธอกำลังจะเอ่ยปากพูดปลายสายก็ถูกตัดไป