แสร้งรัก 3 [100%]

ควันสีขาวถูกพ่นออกมาจากปาก เจ้าของใบหน้าหล่อที่ตอนนี้เขากำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างสุนทรีย์ กลิ่นกายหอมละมุนยังคงติดเสื้อผ้าเขาอยู่จนหวนคิดถึงใบหน้าหวานของใครบางคนที่แวบเข้ามา ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดโดยคนที่ขัดจังหวะไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือเพื่อนรักอย่างปรเมศที่ตรงมาหาเขาด้วยสีน้ำเคร่งเครียด

“เด็กในร้านบอกกูว่ามึงพาเด็กไปเอาในห้องอาหารเหรอวะ”

มาถึงก็ไม่ได้ทักทาย ชายหนุ่มเข้าประเด็นที่อุตส่าห์ขับรถมาหาเพื่อนรักที่คอนโด

“อืม”

“โอ๊ย ไอ้มาร์ค ร้านกูไม่ใช่โรงแรม ทีหน้าทีหลังจะพาเด็กไปออฟ กรุณาไปโรงแรมนะครับเพื่อน”

ปรเมศพูดบอกพร้อมทิ้งตัวนั่งลงบนข้างๆพิรัฐ

“ยิ้มอย่างนี้เด็ดใช่ไหมวะ”

ปรเมศเอ่ยแซวเพราะเห็นว่าเพื่อนตัวดีที่ไม่คิดจะเปิดใจให้กับใครมานานกลับยิ้มออกมา

“เอ่อ”

พิรัฐตอบก่อนจะกระดกแก้วที่บรรจุสีน้ำอำพันเข้าปากไปด้วย ปรเมศที่เห็นว่าเพื่อนยอมรับแบบตรงๆ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“กูดีใจนะที่เห็นมึงดีขึ้น ไม่ได้จมปลักกับเรื่องของรินแล้วอ่ะ”

ปรเมศพูดบอก ทันทีที่ได้ยินชื่อของรรินดาชายหนุ่มกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม

“ก็รอดูวันที่ผู้หญิงคนนั้นฉิบหาย”

พิรัฐประกาศกร้าว ที่เขาบอกว่ารักมากยิ่งแค้นมาก เพราะผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาเสียทุกอย่างไปจนเกือบหมด โชคดีหน่อยที่เขายังมีชีวิตอยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้ เพื่อรอวันแก้แค้นอย่างสาสม

และคนที่เขาใช้เป็นเครื่องไม่ใช่ใครอื่น ทว่ากลับเป็นเด็กผู้หญิงคนนึงซึ่งมีใจกับเขามาโดยตลอด ใช่...พิรัฐรู้ว่าปานดาวมีใจให้กับเขาตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นแฟนกับรรินดา สายตาของเด็กสาวที่มองมาทางเขาบ่งบอกว่าหญิงสาวชื่นชมเขามากเพียงใด แต่ชายหนุ่มกลับคิดกับเขาเพียงแค่น้องสาวคนนึงแค่เพียงเท่านั้น

“มึงจะไปแค้นเขาทำไมวะ รายนั้นอีกไม่นานก็น่าจะได้รับผลกรรมของตัวเองแล้ว มึงก็เลิกตามจองเวรจองกรรมกับรินเถอะ”

ปรเมศพูดบอกเพื่อนรัก เพราะรู้ว่าอีกไม่นานจุดจบของเสี่ยปราโมทย์ก็มาถึง เส้นสายของเขาที่ตามสืบเรื่องของเสี่ยส่งข่าวมาบอกให้รู้ว่าตอนนี้ตำรวจกำลังจับตามองเสี่ยอยู่ในขณะนี้ และอีกไม่นานก็จะถูกเปิดโปงความเลวที่เสี่ยได้ทำไว้ ไม่ว่าจะธุรกิจสีเทา และการค้ามนุษย์ที่ถ้าโดนจับขึ้นมาคงไม่ได้ออกมาจากคุกอีกนานหลายสิบปี

“มันช้าเกินไป รินมันต้องได้รับผลกรรมที่มันทำไว้กับกู”

ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ ก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันลงไปจนหมดอีกครั้ง หวนนึกถึงใบหน้าของอดีตคนรักที่เขาแสนเกลียดชังอย่างรรินดา

ต้นตอของเรื่องทั้งหมด นอกจากเขาถูกปอกลอกจนหมดตัว ญาติพี่น้องไม่มีใครช่วยเหลือ อีกทั้งยังต้องทำงานหนักเพื่อประคองธุรกิจเอาไว้ พิรัฐตัดสินใจขายบริษัทที่ตัวเองได้สร้างมากับมือแล้วเอาเงินมาชดใช้หนี้สินกองโตจนหมด ในตอนนั้นชายหนุ่มถึงขั้นจะฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้ารุมเร้า โชคดีที่ปรเมศเพื่อนของเขาฉุดดึงชายหนุ่มขึ้นมาจากเหว ชายหนุ่มตั้งหลักสานเจตนาของพ่อที่เสียไป จนบริษัทขยายใหญ่และมั่นคง

ทว่าความรักของพิรัฐที่มีต่อรรินดากลับแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังจนเข้ากระดูกดำ ชายหนุ่มเลือกจะตามสืบเรื่องของรริดาอย่างเงียบๆ และรู้ว่าเสี่ยปราโมทย์กำลังระหองระแหงกับอดีตแฟนสาว พอดีกับน้องสาวแท้ๆ ของรริดาอย่างปานดาวมายื่นใบสมัครที่บริษัทของเขาพอดิบพอดี ชายหนุ่มจึงคิดแผนการแก้แค้นรริดาโดยการใช้ปานดาวเป็นเครื่องมือ

แวบหนึ่งภาพของใบหน้าหวานของอีกคนปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน ใบหน้าตอนที่เขากระแทกรูกลีบอันฉ่ำหวานแสนอวบอิ่มนั้น มันช่างปลุกอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มให้กลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอิ่มแบบนี้มานานหลายปี จนเมื่อคืนเขาได้มีความสัมพันธ์กับปานดาว ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่ดูเหมือนไม่มีอะไรอย่างปานดาว กลับทำให้ความดิบเถื่อนของเขาถูกปลุกขึ้นมา

“ถ้ามึงอยากทำแบบนั้นก็ตามใจ ว่าแต่น้องผู้หญิงคนนั้นที่มึงพามา เด็ดจริงดิ แบบนี้กูขอลองได้เปล่าวะ”

ปรเมศพูดทีเล่นทีจริงพร้อมกับลอบมองเพื่อนหน้าตายของตัวเองไปด้วย

“ก็เอาดิวะ”

“หึ งั้นบอกมาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

ปรเมศเอ่ยถามเพื่อนร่างสูงของเขา

“น้องสาวของรรินดา ที่กูเคยเล่าให้มึงฟังไง”

คำตอบของพิรัฐทำเอาปรเมศถึงกับอ้าปากค้างไปเลย