แสร้งรัก 2 [50%]

ไม่รู้ว่าตัดสินใจผิดหรือตัดสินใจถูกกันแน่ที่ปานดาวเลือกมากับชายหนุ่มเพียงลำพัง ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถคันหรู ขณะที่พิรัฐเป็นคนขับ หญิงสาวลอบมองชายหนุ่มเป็นระยะก่อนจะสะดุ้งเมื่อสายตาคมหันมองเธอกลับ

เมื่อคนรู้ตัวว่าถูกแอบมอง ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเอามือลูบศีรษะเล็กเหมือนครั้งที่เจ้าตัวชอบทำในอดีต หญิงสาวหันไปบุ้ยหน้าใส่ร่างสูง

“พี่มาร์ค ปานไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”

ปานดาวพูดบอกก่อนจะถลึงตาใส่ร่างสูงที่หัวเราะออกมาเบาๆ คนอะไรขี้แกล้งเสียจริงเชียว ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้เขาก็ยังชอบแกล้งเธอเหมือนเดิม

“ทำไมไม่ยอมไว้ผมยาวสักทีล่ะ หืม”

ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำอย่างกับมะเขือเทศ หัวใจเธอเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา จนถึงตอนนี้มันก็ไม่เคยเปลี่ยน ถามว่าทำไมเธอถึงไว้ผมสั้นมาตลอด ส่วนหนึ่งก็เพราะพิรัฐ ครั้งหนึ่งเธอแอบได้ยินชายหนุ่มคุยกับรรินดาว่าอยากให้ตัดผมสั้น แต่หญิงสาวไม่ยอม เขาจึงไม่ได้บังคับแฟนสาวอีกเลย ทว่าคนที่เอาคำพูดเก็บมาคิดนั้นก็คือปานดาวที่ยืนแอบฟังทั้งสองคุยกัน เธอยอมไปตัดผมเพื่อหวังให้ชายหนุ่มพึงพอใจ ทว่าคนที่พิรัฐสนใจก็มีแต่พี่สาวเธอเท่านั้น

“ก็ปานชอบแบบนี้นี่คะ ดูแลไม่ยุ่งยากดี อีกอย่างนะประเทศไทยแดดร้อนจะตายไป”

หญิงสาวพูดบอก ขณะหันไปมองวิวที่นอกหน้าต่าง นัยน์ตาสุกใสดุจทานตะวันผลิบาน เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้มีวันนี้ วันที่เธอได้เจอพิรัฐอีกครั้ง

เมื่อสามปีก่อน เธอรู้ข่าวคราวว่าพี่สาวของเธอเลิกกับพิรัฐและหันไปคบกับเสียปราโมทย์ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นว่าเสี่ยมาส่งพี่สาวเธอครั้งหนึ่ง และเธอได้เตือนรรินดาไปแล้วว่าอาจจะเกิดปัญหาได้เพราะเจ้าหล่อนยังคบอยู่กับพิรัฐ อีกอย่างเสี่ยปราโมทย์ก็มีครอบครัวแล้วด้วย ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่สนับสนุนให้พี่สาวของเธอแย่งของใครมาแน่ๆ กระทั่งวันต่อมา รรินดาตัดสินใจที่จะเก็บข้าวของไปอยู่กับเสี่ยโดยทันทีโดยไม่ฟังคำเตือนเธอกับแม่เลย

“ก็ดีแล้ว แบบนี้แหละน่ารักดี”

คำพูดของชายหนุ่มทำให้เธอเขินอายเข้าไปใหญ่ ใบหน้าสวยแดงซ่าน อีกทั้งหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

แวบหนึ่งชายหนุ่มหันมาส่งสายตาเย็นชาให้หญิงสาว ก่อนที่เขาจะขับรถต่อไปยังร้านอาหารกึ่งผับที่ไปเป็นประจำ เมื่อมาถึงหญิงสาวลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเปิดประตูรถตามประธานหนุ่มเข้าไป

“สวัสดีค่ะคุณมาร์ค พาแฟนมาด้วยเหรอคะ”

พนักงานสาวเอ่ยถาม เพราะปกติเห็นมาร์คจะมาดื่มคนเดียวอยู่ตลอด เดิมทีมาร์คเป็นลูกค้าประจำของที่ร้านอีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของปรเมศเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้อีกด้วย พนักงานจึงคุ้นหน้าเขาดี

“มะ...”

“ใช่ครับ รบกวนขอห้องส่วนตัวด้วยนะครับ”

พิรัฐพูดตัดบทบอกพนักงานไปอย่างผิดๆ แบบนั้น ส่วนปานดาวที่อยู่ด้านหลังก็ได้แต่นิ่งเงียบและส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพนักงานไป ก่อนที่พนักงานสาวจะพยักหน้าและบอกให้แขกเดินตามเธอไป

ในห้องอาหารที่เป็นห้องส่วนตัวของทางร้านเอาไว้ต้อนรับแขกวีไอพีเท่านั้น ในห้องกระจกสามารถมองวิวข้างนอกได้อย่างชัดเจนแต่ถ้ามองเข้ามาจากด้านนอกก็จะไม่เห็นอะไรนอกจากกระจกที่ขุ่นมัว แถมห้องนี้ยังสามารถมองเห็นบ่อน้ำที่ทางร้านขุดไว้เพื่อเป็นจุดขายอีกด้วย

เสียงเพลงจากนักร้องด้านนอกลอยเข้ามาสร้างบรรยากาศให้ความน่าอึดอัดได้ลดลงไปบ้าง ปานดาวรู้สึกประหม่าในช่วงแรก แต่พอเห็นท่าทีของพิรัฐที่ดูเป็นกันเองเธอก็คลายความกังวลได้บ้าง

“เราอยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มหล่อพูดบอกหญิงสาวที่นั่งเกร็ง ปานดาวพยักหน้ารับก่อนจะหยิบเอาเมนูขึ้นมาดู แต่ก็ยังลอบมองใบหน้าหล่อที่มัวแต่ก้มดูรายการอาหารอยู่

ปานดาวถึงกับตาลุกวาวเพราะอาหารที่น้ำมาเสิร์ฟ ทั้งปลากะพงทอดน้ำปลา แกงส้มไข่ปลาริวกิว ยำสาหร่าย ไก่ทอดสมุนไพร น่ากินไปหมด พิรัฐมองดูหญิงสาวตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ๋ยๆ อย่างมีความสุข เมื่อทั้งคู่ต่างกินกันจนอิ่มแปล้

“เห็นตัวเล็กๆ อย่างนี้กินเก่งนะเรา ไม่รู้ว่าเอาไปเก็บไว้ที่ไหนหมด”

ชายหนุ่มเอ่ยแซว ก่อนจะยกน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม โดยไม่ลืมปรายตามองหญิงสาวไปด้วย จนคนที่โดนมองหน้าแดงก่ำ

“อย่ากินจนเมานะคะพี่มาร์ค ปานยิ่งขับรถไม่เป็นด้วย หึหึ”

หญิงสาวพูดขัด เธอขับรถไม่เป็น อีกอย่างก็ไม่รู้ว่าบ้านของพิรัฐอยู่ที่ไหนด้วย ขืนดื่มจนเมาแล้วหาทางกลับไม่ได้แย่แน่ๆ

“หึหึ ดื่มแค่นี้พี่ไม่เมาหรอก ว่าแต่เราล่ะ ดื่มเป็นไหม มาดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ ให้พี่ดื่มอยู่คนเดียว พี่เหงานะ”

ชายหนุ่มพูดบอก ก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวที่อยู่ตรงข้าม

“ไม่เอาดีกว่านะคะ ปานดื่มไม่ค่อยเก่ง”

ปานดาวปฏิเสธ ทว่าชายหนุ่มกลับรินน้ำสีอำพันผสมกับน้ำโค้กให้หญิงสาวเพื่อให้ดื่มได้ง่ายๆ

“งั้นแค่นี้ดื่มได้ใช่ไหมครับ ดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะคนดี”

ชายหนุ่มยังคงคะยั้นคะยอหญิงสาวให้ดื่ม แม้ว่าเธอจะรู้ลิมิตตัวเองพยายามจิบเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ทว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือจะสู้ยาปลุกเซ็กซ์ที่เขาแอบหยอดลงไปในเครื่องดื่ม เพียงแค่หนึ่งหยอด มันก็ออกฤทธิ์ทันที