แสร้งรัก 3 [50%]

“รีบๆ ทำเถอะนะคะ แล้วต่อไปนี้ก็อย่าได้เจอกันอีกเลย”

พิรัฐมองใบหน้าหวานนิ่งคิดชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ดุนดันแก่นกายเข้ามาทีล่ะนิด เมื่อสิ่งแปลกปลอมรุกล้ำเข้าสู่ร่างกาย หญิงสาวกรีดร้องเบิกตากว้าง ก่อนจะเอามือจิกไปยังไหล่กว้างเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

“ทนอีกนิดนะคนดี ซีด แน่นฉิบ”

เสียงซู้ดปากของร่างสูงปลุกเร้าอารมณ์ให้หญิงสาวติดขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาไหลออกมาเมื่อความเจ็บปวดเข้าไปจนหมด

“ไม่ไหว ฮึก ปานไม่ไหวแล้วค่ะพี่มาร์ค”

หญิงสาวร้องไห้อย่างน่าสงสาร เธอไม่เคยถูกชายใดเชยชมมาก่อน พิรัฐเป็นคนแรกของเธอ เมื่อรับรู้ได้ดังนั้น ชายหนุ่มเกิดรู้สึกผิดขึ้นมา ทว่าจะให้เขาหยุดแบบค้างๆ คาๆ อย่างนี้ไม่ได้หรอก

“ชู่วๆๆๆ ผ่อนคลายนะครับคนดี ซีด อย่าตอดพี่แรงอย่างนั้นสิครับ”

ชายหนุ่มพูดบอกให้เธอผ่อนคลาย หญิงสาวพยักหน้าและทำตาม สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

เมื่อทุกอย่างเริ่มผ่อนคลาย ชายหนุ่มค่อยๆ สอบเอวหนาเข้าออกด้วยความช้าเนิบนาบ ทุกครั้งที่แรงเสียดสีครูดบริเวณตุ่มเสียวของปานดาว หญิงสาวที่พยายามกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องครางออกมา ทว่าก็ไม่อาจจะกลั้นเสียงเอาไว้ได้นาน

“ไม่...อย่านะพี่มาร์ค อื้อ”

เมื่อความเสียวถึงจุดสูงสุดหญิงสาวเกร็งกระตุกถี่จนอีกฝ่ายต้องกัดฟันกร่อดๆ เพื่อไม่ให้ปลดปล่อยออกมาเสียก่อน หญิงสาวหอบหายใจแรงอยู่ใต้ร่างหนาก่อนที่จะดันอกแกร่งเอาไว้ไม่ให้สอบเอวเข้ามา

“เสร็จเร็วจังนะหนูปานของพี่”

ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มเป็นการปลอบประโลม ก่อนจะดึงแกนกายที่ยังคงแข็งออกจากร่องสวรรค์ ชายหนุ่มฉุดแขนเล็กให้ลุกขึ้น ก่อนจะพาหญิงสาวไปยังกระจกใสแล้วจับร่างเล็กหันหลังให้เขา

“ไม่เอานะคะ เดี๋ยวมีคนเห็น”

หญิงสาวร้องห้าม แต่เหมือนยิ่งห้ามก็เหมือนจะยิ่งยุ เมื่อชายหนุ่มสอดใส่ความใหญ่โตเข้ามาจากทางด้านหลัง ก่อนจะพ่นลมหายใจจนเกิดเป็นไอ แรงกระแทกจากคนด้านหลังบดเบียดให้อกกลมแนบไปกับกระจก หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มด้วยความอ้อนวอน

“แรงกว่านี้ อึก ปานจะไม่ไหวแล้ว อ๊า พี่มาร์ค”

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวทำให้พิรัฐเร่งเอวกระแทกด้วยความรัวเร็ว จนหญิงสาวเบิกตากว้าง กระตุกแรงจนตัวโยน ชายหนุ่มต้องประคองเอวบางก่อนที่จะจับคนตัวเองหันมาแล้วจับขาข้างหนึ่งยกขึ้นแล้วสอดใส่ความใหญ่โตเข้ามาอีกครั้ง

ปานดาวที่เริ่มยืนไม่อยู่ต้องร้องเหวอออกมาเมื่อถูกพิรัฐจับขาอีกข้างยกขึ้นในท่าลิงอุ้มแตง ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเริ่มสอบเอวเข้าร่างเล็กเร็วรัว สลับกับเดินไปรอบห้องอาหาร จนร่างเล็กต้องดึงอีกฝ่ายมาจูบ ลิ้นทั้งสองพันเกี่ยว จนน้ำลายไหลย้อยออกมาตามมุมปาก ขณะที่ช่วงล่างยังคงทำหน้าที่กระทุ้งกระแทกจนปานดาวกระตุกไปหลายต่อหลายรอบ

เมื่อความเสียวถึงจุดสิ้นสุด ปานดาวเกร็งกระตุกอีกครั้งพร้อมกับชายหนุ่มที่ฉีดน้ำรักของเขาเข้ามาในตัวทุกหยาดหยด ก่อนจะปล่อยให้ร่างเล็กนอนแผ่หายใจหอบอยู่ที่โซฟา โดยมีคราบน้ำรักของเขาไหลย้อนออกมาตามง่ามขา

“ทำไมไม่เปิดไฟนะปาน มานั่งทำอะไรมืดๆ คนเดียว”

เสียงบ่นของผู้เป็นแม่ทำให้ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือก เธอที่นั่งคุกเข่าร้องไห้มาตลอดทั้งคืนต้องรีบเช็ดน้ำตาเพื่อไม่ให้คนเป็นแม่ได้เห็นมัน

“เรากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแม่ไม่เห็น”

หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามลูกสาวคนเล็ก ปานดาวแสร้งยิ้มให้ผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินเข้าไปกอด

“กินเหล้ามาเหรอ ทำไมกลิ่นหึ่งขนาดนี้”

“ปานกินนิดหน่อยน่ะแม่ แล้วนี่แม่กินข้าวยังจ้ะ”

ปานดาวเอ่ยถามแม่ผู้เป็นที่รัก

ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่พอมีพอกินตามประสาครอบครัวชนชั้นแรงงานที่หาเช้ากินค่ำ ภาวิณีย์ที่เป็นเสาหลักเพราะคุณพ่อของเธอจากไปครั้งเมื่อตอนที่เธออายุห้าขวบ ตอนนั้นเธอจำได้แม่นว่าครอบครัวของเธอยากลำบากอย่างไร บางวันต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอด

ปานดาวยอมรับว่าครอบครัวของเธอส่วนหนึ่งที่สามารถลืมตาอ้าปากขึ้นมา ได้ก็เพราะพิรัฐแฟนหนุ่มของรรินดา เธอรู้ว่าฝ่ายนั้นรักพี่สาวของเธอมากเพียงใด เจ้าตัวถึงขนาดเอาเงินมรดกมาให้พี่สาวของเธอได้ใช้อย่างสุขสบาย แม้ว่าปานดาวกับแม่จะไม่รับสินน้ำใจจากชายหนุ่มก็ตามที เพราะรู้ว่ารรินดาไม่ได้รักพิรัฐอย่างแท้จริง แต่ที่เธอรักนั้นก็คือเงินของชายหนุ่มต่างหาก เรื่องนี้แม่กับเธอรู้มานานแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อตอนนั้นหญิงสาวอยู่ในภาวะน้ำท่วมปากไม่อาจที่จะพูดได้ว่าพี่สาวของเธอนั้นคิดกับพิรัฐเป็นแค่ตัวหาเงินก็เท่านั้น

เหตุการณ์วันที่รรินดาเลือกที่จะหนีชายหนุ่มไป ปานดาวจำได้แม่นว่าชายหนุ่มมาบ้านพร้อมกับคุกเข่าขอให้บอกที่อยู่พี่สาวของเธอ แต่ตอนนั้นเธอกับแม่ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่สาวของเธอไปอยู่แห่งหนตำบลใด เพราะรรินดาหนีไปไม่บอกไม่กล่าวกับใครไว้เลย

“แม่กินแล้ว แล้วปานล่ะ กินข้าวแล้วหรือยังลูก”

ภาวิณีย์เอ่ยถามลูกของเธอ หญิงสาวคลี่ยิ้มบางก่อนจะพยักหน้า

“กินแล้วจ้ะแม่ แม่จ๋า...ปานขอนอนตักแม่ได้ไหมจ๊ะ”

หญิงสาวเอ่ยถามผู้เป็นแม่ ทว่ายังไม่ทันที่ภาวิณีย์จะเอ่ยอนุญาต ปานดาวก็ล้มตัวนอนลงบนตักของเธอแล้ว

“มีเรื่องไม่สบายใจ เล่าให้แม่ฟังได้นะปาน แม่ยินดีรับฟังลูกทุกเรื่องนะ”

หญิงวัยกลางคนลูบศีรษะของร่างเล็กอย่างรักใคร่ เวลาที่ปานดาวมีเรื่องไม่สบายใจอะไรจะมาขอนอนตักเธออยู่เป็นประจำ

“ปานแค่เหนื่อยจ้ะแม่ ปานขอนอนตักแม่สักครู่นะจ๊ะ”

หญิงสาวพูดบอกก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

ต่อไปนี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...รักแรกของปานดาว