บททั้งหมดของ เกิดอีกคราเป็นชายาตัวร้าย: บทที่ 51 - บทที่ 60

ผ่านไปเกือบสองชั่วยาม ชิงหลานก็วางพู่กัน เสี่ยวลิ่งรีบเก็บอุปกรณ์วาดภาพที่ต้องทำความสะอาดออกไปนอกอาคาร ท่าทางบีบนวดมือ โยกศีรษะผ่อนคลายนั้นทำให้องค์ชายสิบห้าลุ้นว่านางจะยังเจ็บมืออยู่หรือไม่ ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยปากถามออกไป “เสี่ยวลิ่งไปกันเถอะ ป่านนี้ศิษย์พี่คงรอแล้ว” “เจ้าค่ะ” เสี

องค์ชายทอดพระเนตรปลาเปรี้ยวหวานตัวใหญ่ในจานเปลบนโต๊ะกับหมูผัดผักก็แปลกพระทัย พระเนตรของพระองค์เต็มไปด้วยคำถาม ต้นพระขนงเลิกขึ้นเล็กน้อย ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เจ้าของบ้านก็รีบอธิบาย “วันนี้เหล่าลู่ตกปลาตัวใหญ่ได้มาสองตัวเพคะ หม่อมฉันก็เลยทำปลาเปรี้ยวสำหรับถวายองค์ชายและอีกตัวก็ให้คนตกได้ ส่ว

“คนส่งเจ้าไปนรกอย่างไรเล่า” เหล่าลู่เอ่ยพร้อมชักกระบี่ออกมา คนร้ายมุ่งสังหารเหล่าลู่ให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว แต่เหล่าลู่กลับพยายามล่อให้มันถอยออกจากบริเวณหลังเรือนนอนของฮูหยินไปต่อสู้กันหลังจวน ยามนั้นชิงหลานที่กำลังนอนครุ่นคิดถึงวิธีการกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อแก้แค้นทั้งคนสกุลเผยและคนสกุ

เสี่ยวลิ่งได้ยินก็หน้าสลด นางจำได้ว่าจังฮูหยินจดค่ายาที่หมอฉินสมควรได้ไว้ในบัญชีเป็นเงินตั้งหลายตำลึงคราวก่อนที่ได้เงินค่าวาดภาพฝาผนังจากคุณหนูไป จังฮูหยินก็เอาไปมอบให้ท่านหมอก่อนหนึ่งตำลึงและยังเอาไปจ่ายให้กับพ่อค้าแม่ค้าในตลาดที่ให้ติดเงินเอาไว้ก่อนคนเหล่านั้นรู้ว่าจังฮูหยินลำบาก หลายคราวที่มอบส

“ตอนนี้คุณหนูกับนายหญิงก็จ่ายเบี้ยหวัดให้ข้าแล้วนี่เจ้าค่ะ” เสี่ยวลิ่งยิ้มกว้าง จังฮูหยินคิดเงินที่ค้างเบี้ยหวัดและจ่ายคืนให้นางมาก้อนใหญ่ “เอาเถิด หากว่ามีวิธีหาเงินเพิ่ม เจ้าต้องได้รับส่วนแบ่งได้ จึงจะยุติธรรม” จังฮูหยินสรุป “เจ้าค่ะ” อู๋เสี่ยวลิ่งยิ้มกว้าง นางอายุจะยี่สิบแล้ว ซ้