Home / รักโบราณ / สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก / บทที่ 2 ไม่แต่งวันนี้วันหน้าก็ต้องแต่ง

Share

บทที่ 2 ไม่แต่งวันนี้วันหน้าก็ต้องแต่ง

last update publish date: 2026-02-11 20:22:57

ขบวนเกี้ยวแปดคนหามกำลังมุ่งหน้าไปยังจวนโหว ดนตรีซึ่งบรรเลงอย่างสนุกสนานกับสินเดิมที่ตามหลังเกี้ยวเจ้าสาวเรียงยาวหลายสิบลี้ [1] ทำให้ผู้คนสองข้างถนนตาโต

“หยุด…”

เกี้ยวที่โคลงเคลงไม่เคลื่อนไหวต่อ เสียงใสลอดออกมาจากด้านใน “ถึงแล้วหรือ”

“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ ทว่าประตูจวนโหวไม่เปิด”

คิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน ฉือหวั่นโหรวลดพัดในมือลง นางชะโงกหน้าออกมามอง แม้แต่ผ้าแพรสีชาดหน้าประตูก็ไม่มีประดับเอาไว้

“ไม่มีคนอยู่หรือ นี่มิใช่ว่าเป็นวันมงคลที่ตกลงกันไว้แล้วหรือ”

“เอ่อ…ข้าเองก็ไม่ทราบ ด้านในเงียบมาก…”

ฉือหวั่นโหรวยกมือปราม นางไม่อยากฟังเสียงแม่สื่อพล่ามอีก ร่างระหงสาวเท้าลงมาจากเกี้ยว

“คุณหนู ท่านลงมาเช่นนี้ผิดธรรมเนียมนะเจ้าคะ”

ฉือหวั่นโหรวปรายตามอง แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความหยิ่งผยองทำให้แม่สื่อต้องรีบหดคอกลับ ชื่อเสียงร้ายกาจเอาแต่ใจของฉือหวั่นโหรวยังคงเป็นที่หวาดกลัวของทุกคน หากพลั้งเผลอทำให้นางโกรธเกรงว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ห้ามมารร้ายเช่นนางไม่อยู่

“ในเมื่อประตูปิดอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเปิด” ฉือหวั่นโหรวหันไปสั่งบ่าวรับใช้นายหนึ่ง

“ขอรับ” บ่าวร่างกำยำมุ่งตรงเข้าไปยังหน้าประตูทางเข้า ทว่าเขายังไม่ทันได้ออกแรงใดประตูบานหนาก็ถูกผลักออก

สาวรับใช้สูงอายุร่างท้วมสาวเท้าออกมา นางยอบกายด้วยความนอบน้อม “ขออภัยที่เสียมารยาทเจ้าค่ะ ข้าน้อยมีนามว่าจี้จินผิงเป็นแม่นมของท่านโหวน้อย บังเอิญว่าวันนี้ท่านโหวน้อยไม่ค่อยสบาย เกรงว่าพิธีแต่งงานคงต้องเลื่อนออกไปก่อน รอจนกว่าอาการท่านโหวจะดีขึ้น หวังว่าคุณหนูใหญ่ฉือจะเข้าใจ”

ฉือหวั่นโหรวเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง นางจำได้ว่าชาติก่อนฉือจิ่งวิ่งร้องไห้กลับไปที่จวนฉือด้วยความอับอายขายขี้หน้าเพราะจวนเจ้าบ่าวไม่เปิดประตูต้อนรับ กว่าจะแต่งเข้าจวนโหวได้ก็ทำเอาเหงื่อตก กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านเสียจนสนุกปาก

แขนเรียวยกขึ้นกอดอก “วันนี้เป็นฤกษ์มงคล ท่านโหวน้อยนึกอยากจะเลื่อนก็เลื่อนได้หรือ แม้จวนสกุลฉือไม่อาจเทียบบรรดาศักดิ์สกุลเฟิงได้ แต่ก็ใช่ว่าท่านโหวน้อยจะมาเหยียบย้ำศักดิ์ศรีของคนสกุลฉือได้ ดังนั้นข้าจะแต่งกับท่านโหวน้อยวันนี้เท่านั้น”

เสียงเล็กที่สะท้อนเข้าไปจนถึงลานด้านในทำให้คิ้วเข้มกระตุกริก ๆ

“ท่านโหวน้อย คุณหนูฉือนางมีนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจ เกรงว่าวันนี้นางต้องไม่ยอมรามือโดยง่ายแน่” โจวซานเอ่ย

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นยกยิ้มหนึ่งฝั่ง “เจ้าเคยบอกว่านางไม่อยากแต่งกับข้ามิใช่หรือ หนำซ้ำนางยังจะส่งน้องสาวมาแต่งงานแทน เหตุใดตอนนี้ถึงได้เป็นนางที่มาโฉ่งฉ่างหน้าจวนของข้า”

“ทีแรกคุณหนูใหญ่ฉือนางลั่นวาจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ ไม่ว่าหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็จะแต่งงานกับคุณชายซ่งหลินให้ได้ หลังจากที่นางประกาศกร้าวไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา นางก็เปลี่ยนใจบอกว่าจะแต่งกับท่าน”

โจวซานเองก็ไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์ผู้หญิงเท่าใดนัก แต่หากให้เทียบคุณหนูฉือหวั่นโหรวกับสตรีทั้งแคว้น ดูเหมือนหญิงสาวน่าจะมีนิสัยประหลาดมากกว่าคนทั่วไป หากเจ้านายของเขาแต่งสตรีร้ายกาจเช่นนี้เข้ามาเป็นภรรยา มิใช่ว่าจวนโหวจะลุกเป็นไฟหรือ

“ท่านโหวน้อย ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ป่วย อ้อ…ขาเดินไม่ได้ก็เรียกป่วยสินะ ถ้าเช่นนั้นมิเท่ากับท่านป่วยมาแล้วสิบกว่าปีหรือ หากรอท่านหายดีเกรงว่าผมของข้าหรือไม่ก็ท่านคงได้เปลี่ยนเป็นสีดอกเลาไปแล้วทั้งหัว ไม่แต่งวันนี้วันหน้าก็ต้องแต่ง ที่ข้ามาเพราะเห็นแก่สัญญาหมั้นหมายของเราจึงไม่ถือสาท่าน แต่ท่านกลับทำเช่นนี้ใช้ได้แล้วหรือ หากวันนี้ท่านไม่ยอมเปิดประตูต้อนรับข้า ข้าก็จะไปฟ้องท่านโหวดูสิว่าท่านจะป่วยไปได้อีกกี่วัน”

เสียงเล็กที่ตะโกนผ่านกำแพงสูงเข้ามาทำให้สีหน้าของชายหนุ่มเคร่งขรึมฉับพลัน พริบตาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก

“ไม่แต่งวันนี้วันหน้าก็ต้องแต่งหรือ?” ปลายนิ้วเรียวเคาะลงตรงที่พักแขน

“ให้ข้าไปไล่นางกลับหรือไม่”

“ไม่ต้อง ในเมื่อนางอยากแต่งกับข้าขนาดนั้น เช่นนั้นก็เอาอย่างนี้”

โจวซานโน้มลงฟังสิ่งที่เจ้านายกระซิบเอ่ย เขาพยักหน้า “ข้าจะไปทำตามที่ท่านสั่ง”

“รีบไป”

เฟิงไป๋หลางไม่สนใจเสียงสตรีที่โหวกเหวกจนรำคาญหูอีก เขาบังคับล้อทั้งสองฝั่งของรถเข็นเพื่อกลับเข้าไปด้านในด้วยความใจเย็น

จี้จินผิงไม่อาจรับมือต่อความร้ายกาจของฉือหวั่นโหรวได้ ไม่ว่าพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไรหญิงสาวก็ไม่ยอมคล้อยตามเลยสักนิด

“แม่นมจี้ ให้คุณหนูใหญ่ฉือเข้ามาเถิด”

จี้จินผิงเหลียวมองด้านหลัง จึงเห็นว่าเป็นโจวซาน “เสี่ยวซาน ท่านโหวน้อยอนุญาตแล้วหรือ”

“ขอรับ แม่นมจี้กลับไปเตรียมตัวเถิด พิธีแต่งงานจะดำเนินไปตามปกติ”

จี้จินผิงตกใจอยู่บ้าง เฟิงไป๋หลางแม้เงียบขรึมไม่ค่อยพูดทว่าเขากลับเป็นประเภทดื้อเงียบแต่เด็ก หากเขาบอกว่าได้นั่นก็คือต้องได้ หากเขาบอกว่าไม่ ใครก็อย่าสอด

ฉือหวั่นโหรวยิ้มอย่างผู้มีชัย ขอแค่วันนี้ไม่ต้องกลับไปให้หน้าแหกเป็นพอ พ่อโหวน้อยผู้นี้จะซื่อบื้อก็ดีหัวรั้นก็ช่าง นางจะแต่งกับเขาให้จงได้ ชะตาชาตินี้อยู่ที่มือของนางแล้ว แม้แต่สวรรค์ก็มิอาจริบคืน

“เชิญคุณหนูใหญ่ฉือขอรับ” โจวซานผายมือเชื้อเชิญ

“ขอบคุณ”

สงครามประสาทเมื่อครู่ทำเอาแม่สื่อแทบตกใจตาย

ฉือหวั่นโหรวกวาดตามองลอดพัดสีชาดที่อยู่ตรงหน้า บรรยากาศภายในก็ใช่ว่าจะไม่มีกลิ่นอายของงานมงคล ฉือจิ่งในชาติก่อนคงขี้ขลาดมากจนรีบเลี้ยวกลับ

แต่ฉือหวั่นโหรวมิได้มีนิสัยขลาดเขลา ดังนั้นคำพูดของนางเมื่อครู่อาจไปสะกิดถูกต่อมบางอย่างของเฟิงไป๋หลางก็เป็นได้

แพรมงคลถูกนำออกมา ปลายผ้าด้านหนึ่งยื่นมาให้นาง ส่วนอีกด้านกลับไม่เห็นแม้เพียงปลายนิ้วของเจ้าบ่าว

“หมายความว่าอย่างไร”

ฉือหวั่นโหรวถามโจวซาน เมื่อเห็นเขาอุ้มโหลแก้วเข้ามา ในนั้นมีปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนกำลังแหวกว่ายเล่นน้ำโดยไม่รู้ชะตาตัวหนึ่ง

“มันคือเป่าเปาสัตว์เลี้ยงของท่านโหวน้อย”

“แล้ว?” คิ้วสวยเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง

“ท่านโหวน้อยบอกว่ามันก็คือตัวแทนของท่าน แต่งงานกับมันก็เท่ากับคุณหนูได้แต่งงานกับท่านโหวน้อยแล้วขอรับ”

ผู้คนด้านในล้วนตกตะลึงจนพูดไม่ออก บ่าวรับใช้ในจวนรีบก้มหน้างุด มิใช่พวกนางหวาดกลัว ทว่าบ่าวรับใช้เหล่านั้นกำลังซ่อนรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดของตนต่างหาก

ว่ากันว่าท่านโหวน้อยก็หัวรั้นเอาแต่ใจไม่แพ้คุณหนูใหญ่ฉือหวั่นโหรว ในเมื่อของแข็งมาบรรจบกัน เรื่องนี้จะมีจุดจบเช่นไร

หลายคนเดาว่าหญิงสาวจะต้องอาละวาดร้องไห้จนตาบวมแล้วหนีกลับจวนสกุลฉือ แม่สื่อจึงรีบออกตัว

“ท่านองครักษ์ ทำเช่นนี้ไม่ถูกธรรมเนียมนะเจ้าคะ”

ร่างระหงสาวเท้าออกมาด้านหน้า นางไม่พูดพร่ำทำเพลงก็แย่งโหลแก้วมาไว้ในอ้อมแขนตน ริมฝีปากสีกุหลาบเผยยิ้มจนตาหยี

“ได้ ในเมื่อเขาอยากเป็นปลา ข้าก็ไม่ขัด”

โจวซานตัวแข็งค้างประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก เจ้าเป่าเปาปลาน้อยตัวนี้เป็นเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากของเฟิงไป๋หลางมาตั้งแต่เด็ก หากนางเลือกทำร้ายมันแม้เพียงปลายเล็บเขาก็มีเรื่องส่งนางกลับจวนสกุลฉือแล้ว นึกไม่ถึงนอกจากสตรีร้ายกาจที่เขาเล่าลือจะไม่โวยวาย นางกลับยิ้มรับอย่างหน้าตาเฉย

สายตาคมกริบที่มองผ่านม่านโปร่งแสงเบื้องหลังจ้องใบหน้าเนียนปลั่งของหญิงสาวตาไม่กะพริบ มือที่กำแน่นจนเห็นเส้นโลหิตค่อย ๆ คลายออก ริมฝีปากได้รูปขยับยกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น

เชิงอรรถ

^ลี้ มาตราวัดระยะทางของจีน 1 ลี้ ยาวประมาณครึ่งกิโลเมตร.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บุตรชายอีกคน ตอนพิเศษ 2

    “ถ้าเช่นนั้นให้ชื่อ… เฟิงซืออิ๋งกับเฟิงซือหมิง เป็นอย่างไร”“โหรวเอ๋อร์ เจ้าชอบหรือไม่” เฟิงไป๋หลางหันไปถามความเห็น“เจ้าค่ะ ไพเราะยิ่งนัก ข้าชอบ”“เช่นนั้นโหรวเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนให้มาก เด็ก ๆ ก็ส่งให้แม่นมดูแลต่อ ข้าเองก็จะช่วยดูด้วย” เฟิงหมิงหว่านรีบเอ่ยฉือหวั่นโหรวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”ตั้งแต่ฉือหวั่นโหรวให้กำเนิดบุตร ไม่ว่าจะสามปีก่อนหรือตอนนี้ชายหนุ่มก็ดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดี ทุกคนต่างเล่าลือว่าไป๋เซี่ยนเฉินอ๋องนั้นรักพระชายามากเพียงใด แม้ในตอนแรกจะให้นางแต่งกับปลาหลีฮื้อก็ตามนักเล่านิทานหยิบเรื่องนี้ไปเล่าคราใด เป็นต้องเรียกเสียงขบขันจากผู้คนอยู่เสมอ และดูเหมือนทุกคนจะชื่นชอบเรื่องของไป๋เซี่ยนเฉินอ๋องกับพระชายาของเขามาก บางคนถึงกับนำความรักของพวกเขาไปเขียนบทละคร ละครที่ถูกใส่สีตีไข่เข้าไปก็ช่างขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าฉือหวั่นโหรวส่ายหน้าพลางดีดขาไปมา “ท่านพี่ ท่านดูสิเจ้าคะ คนพวกนี้ถึงกับเขียนว่าดีที่ข้าไม่ออกลูกเหมือนปลา ไม่เช่นนั้นคงมีลูกจนนับไม่ถ้วน”เฟิงไป๋หลางหัวเราะครืน เขาวางม้วนไม้ไผ่ลงจากนั้นเดินเข้ามาหย่อนกายนั่งลง พลางอุ้มเจ้าของร่างเล็กมานั่งบนตัก“ก็แค่บทละครไม่ใช

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บุตรชายอีกคน ตอนพิเศษ 1

    สามปีผันผ่าน ณ จวนไป๋เซี่ยนเฉินอ๋อง“พระชายาเบ่งเจ้าค่ะ”“อื้อ…เจ็บ…อื้อ…”เจ้าของร่างสูงเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจ คิ้วของเขาแทบจะขมวดเป็นปมหลายชั้น“เจ้าจะเดินให้ปวดหัวไปไย เมื่อก่อนก็ผ่านมาได้ ตอนนี้ก็ต้องได้เหมือนกัน” เฟิงหมิงหว่านรีบปลอบบุตรชาย“ท่านแม่ แต่นางดูทรมานมากเลย ไม่รู้แล้ว ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้นางตั้งท้องอีกแล้ว”“ได้ ๆ แม่ไม่บังคับพวกเจ้าแล้ว เลิกโวยวายเสียที ไปหลานย่าไปหาพ่อของเจ้า” เฟิงหมิงหว่านถอนหายใจ จากนั้นหันไปเอ่ยกับหลานชายวัยสามขวบเด็กน้อยเดินเตาะแตะพลางคว้ามือบิดาเพื่อหวังปลอบโยน “ท่านพ่อ อย่าโมโหเลย”เฟิงไป๋หลางลดตามองอีกฝ่าย ครั้นเห็นดวงตากระจ่างใสไร้เดียงสาจ้องมาที่ตน ความกังวลก็มลายหายไปจนสิ้นสามปีก่อนพวกเขาให้กำเนิดบุตรชายนามว่าเฟิงซูเหมิง แม้อายุเพียงสามขวบทว่าเฟิงซูเหมิงกลับสามารถเขียนอักษรอ่านตำราได้รวดเร็วประหนึ่งอัจฉริยะวัยเยาว์ร่างสูงยอบกายลง จากนั้นอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้บนอ้อมแขน “เด็กดี พ่อไม่ได้โมโห พ่อก็แค่เป็นห่วงแม่ของเจ้าเท่านั้น”เฟิงซูเหมิงเหลียวมองไปยังหน้าประตูที่ปิดสนิท เสียงกรีดร้องของมารดายังดังลอดออกมาไม่หยุด “ท่านพ่อ ท่านแม่เป็นอะไรหรือ

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 19 ก้าวไม่ทันความรู้สึก 2

    เฟิงไป๋หลางคุกเข่าลงทันควัน เขาโคกศีรษะ “ลูกอกตัญญูทำให้ท่านแม่ต้องห่วง…”“เจ้าตัวแสบ ทำอะไร พอเลย ๆ แม่ล้อเจ้าเล่น ไม่โกรธแล้ว” เฟิงหมิงหว่านถลาเข้ามาประคองบุตรชายให้ยืน นางยิ้มออกมาด้วยความอบอุ่น“หากเจ้าไม่กตัญญูใครจะเรียกว่ากตัญญูอีก ลูกของแม่เก่งที่สุด ในเมื่อเรื่องทั้งหมดจบแล้วเช่นนั้นก็…” เฟิงหมิงหว่านคว้ามือฉือหวั่นโหรว จากนั้นนำมาประสานกับมือของบุตรชายตน“เรื่องเดียวที่แม่ต้องการคือรีบมีหลานให้อุ้ม เช่นนี้แล้วทำเพื่อแม่ได้หรือไม่”ฉือหวั่นโหรวเขินหน้าแดงเฟิงไป๋หลางยิ้มตอบมารดา “เรื่องเท่านี้เอง ท่านแม่อยากอุ้มกี่คนก็ได้ทั้งนั้น”เฟิงหมิงหว่านดีใจดั่งลิงโลด “จริงหรือ ในที่สุดเจ้าตัวแสบก็เชื่อฟังแม่แล้ว เช่นนั้นพวกเจ้ารีบไปเถิด เข้าห้องพักผ่อน”“หา…ท่านแม่แต่นี่ยัง…” ฉือหวั่นโหรวกระอักกระอ่วนทว่าเฟิงหมิงหว่านกลับรีบดันหลังให้พวกเขากลับไป “เร็วเข้า หลานข้ารอมาเกิดนานแล้ว ชักช้าจะไม่ทันการณ์ หากฮูหยิน ไม่สิ หากพระชายาไม่ตั้งครรภ์ก็ไม่ต้องออกจากห้อง”บ่าวรับใช้ในจวนต่างก้มหน้างุดลอบอมยิ้มกันอย่างมีความสุขเฟิงไป๋หลางจนปัญญา เขารีบจูงมือฉือหวั่นโหรวออกมา “ไปกันเถอะ”“ท่านพี่ นี่ท

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 19 ก้าวไม่ทันความรู้สึก 1

    เฟิงไป๋หลางใช้เวลารักษาตัวถึงหนึ่งสัปดาห์ เขาไม่ได้บอกความจริงกับมารดาของเขา ทว่าชายหนุ่มเล่าทุกอย่างให้ฉือหวั่นโหรวฟังนับตั้งแต่เขาถูกผลักตกร่องหิมะองค์ชายรองที่เป็นสหายร่วมเรียนของเขาก็ช่วยเฟ้นหาหมอที่ดีที่สุดมารักษา กระทั่งขาทั้งสองหายดี ทว่าเรื่องนี้ยังต้องปิดเป็นความลับยาวนานเพราะเกี่ยวพันกับชีวิตและอนาคตของทั้งเขาและองค์ชายรองในภายภาคหน้าระหว่างนี้เฟิงไป๋หลางก็ทำงานให้องค์ชายรองลับ ๆ มาโดยตลอด ดังนั้นบ่อยครั้งจะมีบาดแผลกลับมาจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอดทนมาจนบัดนี้เฟิงไป๋หลางก็หาตัวคนที่ทำร้ายตนเองเจอเสียที เพราะเขาเก่งทั้งบุ๋นและบู๊แต่ไม่เคยเลือกฝ่ายรัชทายาท ดังนั้นคนมีฝีมืออย่างเขาเมื่อรัชทายาทนำมาใช้งานไม่ได้ก็ต้องกำจัดคนที่ผลักเขาลงไปก็คือซ่งหลิน เพราะซ่งหลินบังเอิญอยู่กับรัชทายาทในตอนนั้น ซ่งหลินคนนี้ละโมบตั้งแต่วัยเด็ก ครั้นถูกผู้สูงศักดิ์เป่าหูเข้าหน่อยก็ยอมพลีกายถวายหัวนี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่า วันร่วมโต๊ะอาหาร ณ จวนสกุลฉือสีหน้าของซ่งหลินร้อนรนจนปิดไม่มิดยามที่ได้เผชิญหน้ากับเฟิงไป๋หลาง เรื่องชั่วช้าแม้จะผ่านนานหลายปีอย่างไรก็มิอาจลบล้างออกได้ ฉือหวั่นโหรวตาแดงก่ำ “คนสารเลว

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 18 ผู้ช่วยชีวิต 2

    ฉือหวั่นโหรวรีบก้มหน้างุด นางพลั้งปากไปแล้ว น้ำที่สาดออกมาเอากลับคืนไม่ได้ “ข้า…”ชายหนุ่มยิ้ม “ขอบคุณที่เจ้าไม่เคยรังเกียจข้า ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ที่ข้าเองก็คิดว่า ข้ารักเจ้า”ฉือหวั่นโหรวประสานสายตากับเขา ทั้งสองจ้องตอบกันดั่งช่วงเวลาหยุดหมุน แต่แล้วหญิงสาวก็สะดุดตากับแพรพกในมือของเขา ฉือหวั่นโหรวถาม“นี่ของท่านหรือ”“ใช่”“ข้าขอดูให้ชัดได้หรือไม่”“ได้สิ หากเจ้าชอบข้าก็มอบให้เจ้าได้”ฉือหวั่นโหรวไม่ได้ตอบ แต่นางพลิกหน้าพลิกหลังด้วยความร้อนรน “เหมือนมาก ท่านเคยมีแพรพกแบบนี้มาก่อนหรือไม่”เฟิงไป๋หลางครุ่นคิด ไม่นานก็พยักหน้า “เคยมีนะ แต่ว่ามันหายไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก นี่เป็นเส้นไหมทองคำที่ท่านแม่ปักให้ข้าเองกับมือ ตอนนั้นข้าทุกข์ใจเพราะมันหายไป ท่านแม่ก็เลยทำแบบเดียวกันให้กับข้าอีกผืน”ฉือหวั่นโหรวตาเบิกโพลง ความรู้สึกสับสนโถมเข้ามาไม่หยุด “ที่แท้เป็นท่าน เป็นท่านเองหรือ”“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”“สิบกว่าปีก่อนท่านเคยช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งหรือไม่ นาง…นางเคยจมน้ำที่ธารดอกท้อ”เรื่องนั้นก็นานมาแล้ว เฟิงไป๋หลางจำไม่ค่อยได้ ธารดอกท้อในตอนนั้นเขาเคยไปก่อนที่ตนจะถูกผลักตกร่องน้ำแข็ง ไตร่ตรองไปม

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 18 ผู้ช่วยชีวิต 1

    คืนนี้เป็นอีกคืนที่ฉือหวั่นโหรวอยู่เพียงลำพัง ทว่าภายในใจกลับรู้สึกร้อนรุ่มเป็นพิเศษ คงเพราะหลายวันที่ผ่านมานางมีเรื่องให้คิดให้ทำจนชิน แต่วันนี้ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว อยู่ ๆ ความกังวลก็โถมเข้ามาอย่างแปลกประหลาดฉือหวั่นโหรวมองลอดบานหน้าต่างไปยังห้องตำรา นางยังเห็นแสงจากเปลวเทียนสว่างไสวเช่นทุกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเฟิงไป๋หลางภารกิจรัดตัวอะไรหนักหนา ทั้งที่เขามีเพียงบรรดาศักดิ์โหวน้อยแต่กำเนิด ทว่ากลับมิได้เป็นขุนนางในราชสำนักด้วยซ้ำอากาศราตรีนี้เย็นยะเยือกกว่าทุกวันนางจึงรู้สึกเป็นห่วงเขา แม้ไม่อยากทำตัวจู้จี้แต่ก็อยากดูแลเฟิงไป๋หลางให้สมกับการเป็นฮูหยินสักครั้ง ฉือหวั่นโหรวคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาห่อร่าง หากแต่ไม่ทันที่นางจะได้ออกไปไหนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาที่หน้าบานประตูก่อนคิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน “ใครกัน หรือจะเป็นท่านพี่”ขาเสลารีบมุ่งหน้าไปปลดสลักลง หญิงสาวถึงกับผงะเมื่อกลิ่นคาวโลหิตโชยปะทะเข้ามาจนแสบจมูก ขาเล็กถอยกรูดไปเบื้องหลัง เพราะความมืดมิดทำให้นางมองผู้มาเยือนไม่ค่อยชัดนัก“เจ้าเป็นใคร?”เจ้าของร่างสูงขยับใกล้เข้ามา กระทั่งแสงจากโคมไฟที่ฉือหวั่นโหรวถือไว้ส่องกระทบห

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 1

    หลังจากยกน้ำชาในเช้าของวันนี้ฉือหวั่นโหรวก็ไม่พบหน้าสามีของตนอีก ดูเหมือนโหวน้อยคนนี้ชอบทำตัวประหนึ่งเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง หรือไม่เขาก็คงรังเกียจนางมากแม้กระทั่งใบหน้าก็ไม่อยากมองเขาไม่ยอมโผล่มาก็ช่างเถิด นางจะได้ครองที่นอนให้สบายใจแต่เพียงผู้เดียว ฉือหวั่นโหรวนอนตีขาพลิกร่างไปมา จากนั้นย้ายสา

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 4 คำอวยพรจากปลาหลีฮื้อ

    “โหรวเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ร่างระหงยอบกายนอบน้อม“เด็กดีไม่ต้องมากพิธี” เฟิงหมิงหว่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้มนางกวาดสายตามองฉือหวั่นโหรวด้วยความเอ็นดู ไม่นานคิ้วงดงามก็เคลื่อนเข้าชิดกัน “เจ้าตัวแสบหายไปที่ใด”แม่นมจี้รีบตอบ “ฮูห

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 3 สามีในห้องหอ

    เจ้าปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนกำลังไหว้ทวนน้ำในโหลแก้วไปมา ฉือหวั่นโหรวนั่งเท้าคางมองมันพลางใช้นิ้วหยอกล้อ“สามี นี่เจ้าเป็นสามีข้าแล้วรู้ตัวหรือไม่” พูดไปแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้วันนี้แม้แต่เจ้าบ่าวตัวจริงก็ไม่ยอมออกมาพบนาง ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ที่ฉือหวั่นโหรวเคยสั่งสมไว้ไม่เลวทีเดียว ทำให้คนเกลียดได้เช่นนี้ม

  • สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก   บทที่ 1 ในวันที่ข้าต้องเลือก

    ฉือหวั่นโหรวเป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมพระคลังฉือเทา ว่ากันว่านางถูกบิดาถือหาง ทำให้นิสัยของนางจองหองร้ายกาจ เที่ยวรังแกน้องสาวต่างมารดาไม่พอ ยังคอยกดขี่ทุบตีบรรดาอนุของบิดาทว่าวันนี้กลับทำให้บุรุษหลายคนอกสั่นขวัญแขวน เนื่องจากคุณหนูใหญ่ฉือหวั่นโหรวกำลังจะออกเรือน แน่นอนว่าภาพเหมือนของเหล่าคุณชาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status