Lahat ng Kabanata ng คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ: Kabanata 11 - Kabanata 17

เช้าวันถัดมา ขันทีประจำตำหนักมารายงานว่า "ทูลองค์ชาย ข้างนอกมีข่าวว่าท่าน ลำเอียงเข้าข้างว่าที่ชายา" เซียวจิ่งอันวางพู่กันลงอย่างไม่รีบร้อน "ปล่อยไป" "แต่ข่าวลือนั้นกระทบพระเกียรติพ่ะย่ะค่ะ" เขาไม่ตอบ สายตาคมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "ใครปล่อยข่าว" ขันทีลังเล ก่อนตอบ "ต้นทางมาจากตำหนักองค์หญิงซูเหยา" เขาเพียงพยักหน้าราวกับไม่ใส่ใจนัก "อืม" อีกด้านหนึ่ง หลี่ซินหรานได้รับเชิญไปเข้าเฝ้าฮองเฮา ในท้องพระโรงฝ่ายในฮองเฮานั่งนิ่งสายตาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า "ได้ยินว่าเจ้าทำให้องค์ชายเจ็ดต้องออกหน้า" คำกล่าวไม่ดังมากแต่หนักอึ้งในใจคนฟัง หลี่ซินหรานคุกเข่าตอบ "หม่อมฉันมิได้เจตนา" "แต่ผลลัพธ์คือเขาเอ่ยปาก" บรรยากาศตึงเครียดจากแรงกดดันของผู้มีอำนาจจริง "เจ้าคิดว่าตนเองสำคัญถึงเพียงนั้นหรือ" คำถามราบเรียบแฝงความคมกริบ หลี่ซินหรานเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ "หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้น หม่อมฉันเพียงทำในสิ่งที่ควรทำ" ฮองเฮานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ "ดี เช่นนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้าไม่ใช่ภาระของตำหนักองค์ชาย" นี่คือคำเตือนของเบื้องสูง ถ้าข่าวลือยังไม่หยุดนางอาจถูกปลดจากการหมั้นหมายได้ ตอ

ภายในห้องอักษรที่เงียบสงัด เซียวจิ่งอันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น สายตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว เขาจ้องมองสตรีที่ยืนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความสงสัย"เจ้าบอกให้ข้าควบคุมเจ้าให้ได้อย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงนั้นต่ำทุ้มแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกครั่นคร้าม "รู้หรือไม่ว่าคำพูดนี้ หากเป็นผู้อื่นกล่าว ข้าคงสั่งตัดลิ้นมันไปแล้ว"หลี่ซินหรานมิได้หลบสายตา นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นอายสมุนไพรอ่อน ๆ จากตัวนางลอยไปกระทบจมูกของเขา เป็นกลิ่นที่สะอาดและทำให้จิตใจที่เคยหนักอึ้งของเขาสงบลงอย่างประหลาด"คนที่จะตัดลิ้นหม่อมฉันได้ ต้องเป็นคนที่มองว่าหม่อมฉันไร้ค่าเท่านั้นเพคะ" นางตอบพลางย่อกายลงเบื้องหน้าเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของเขาขึ้นมาอีกครั้งโดยมิได้ขออนุญาตเซียวจิ่งอันชะงัก ร่างกายของเขาตื่นตัวสัญชาตญาณสั่งให้เขาสะบัดออก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วนุ่มที่วางลงบนจุดชีพจรอย่างแม่นยำ เขากลับปล่อยให้นางทำตามใจ"ชีพจรขององค์ชายยังคงเต้นผิดจังหวะในบางช่วง เป็นเพราะพิษตกค้างที่ฝังลึกในเส้น

ความเงียบสงัดภายในห้องบรรทมถูกทำลายลงด้วยลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งสองคน แรงบีบที่ไหล่ของหลี่ซินหรานเตือนให้นางรู้ว่า นางได้ล่วงล้ำเข้าสู่เขตแดนหวงห้ามที่สุดของเซียวจิ่งอันเสียแล้ว"ตอบข้ามา! เจ้าไปรู้เรื่องปานแดงนั่นมาจากไหน!" เสียงของเซียวจิ่งอันสั่นพร่าด้วยความโกรธและความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานานหลี่ซินหรานมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดั่งพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังบาดเจ็บ นางไม่สามารถบอกเขาได้ตรง ๆ ว่าเห็นมาจากระบบ หรือพลังหยกวิญญาณ เพราะนั่นอาจทำให้เขามองว่านางเป็นสตรีวิปลาส"หม่อมฉันบอกแล้วไงเพคะว่ามันคือความฝัน" นางพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้หัวใจจะเต้นระรัว "ในฝันนั้น หม่อมฉันเห็นเงาร่างหนึ่งที่ท่านไว้วางใจที่สุด ในมือของเขาถือจอกสุราที่มียาพิษร้ายแรง และที่ข้อมือซ้ายของเขามีปานแดงรูปจันทร์เสี้ยว"เซียวจิ่งอันปล่อยมือจากไหล่นางทันที ร่างของเขาทรุดลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจหินผากลับสั่นระริก"คนผู้นั้นคือรองแม่ทัพคู่ใจของข้า เฉินเฟิงเขาตายในสนามรบที่ข้าถูกลอบทำร้าย" เขาพึมพำเสียงแผ่ว "ข้าคิดมาตลอดว่าเขาตายเพื่อปกป้องข้า แต่เจ้ากำลังจะบอกว่าเขาคือคนที่วางยาข้าอย่า