All Chapters of คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันถัดมา ขันทีประจำตำหนักมารายงานว่า "ทูลองค์ชาย ข้างนอกมีข่าวว่าท่านลำเอียงเข้าข้างว่าที่ชายา" เซียวจิ่งอันวางพู่กันลงอย่างไม่รีบร้อน "ปล่อยไป" "แต่ข่าวลือนั้นกระทบพระเกียรติพะย่ะค่ะ" เขาไม่ตอบ สายตาคมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "ใครปล่อยข่าว" ขันทีลังเล ก่อนตอบ "ต้นทางมาจากตำหนักองค์หญิงซูเหยา" เขาเพียงพยักหน้าราวกับไม่ใส่ใจนัก "อืม" อีกด้านหนึ่ง หลี่ซินหรานได้รับเชิญไปเข้าเฝ้าฮองเฮา ในท้องพระโรงฝ่ายในฮองเฮานั่งนิ่งสายตาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า "ได้ยินว่าเจ้าทำให้องค์ชายเจ็ดต้องออกหน้า" คำกล่าวไม่ดังมากแต่หนักอึ้งในใจคนฟัง หลี่ซินหรานคุกเข่าตอบ "หม่อมฉันมิได้เจตนา" "แต่ผลลัพธ์คือเขาเอ่ยปาก" บรรยากาศตึงเครียดจากแรงกดดันของผู้มีอำนาจจริง "เจ้าคิดว่าตนเองสำคัญถึงเพียงนั้นหรือ" คำถามราบเรียบแฝงความคมกริบ หลี่ซินหรานเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ "หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้น หม่อมฉันเพียงทำในสิ่งที่ควรทำ" ฮองเฮานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ "ดี เช่นนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้าไม่ใช่ภาระของตำหนักองค์ชาย" นี่คือคำเตือนของเบื้องสูง ถ้าข่าวลือยังไม่หยุดนางอาจถูกปลดจ

ภายในห้องอักษรที่เงียบสงัด เซียวจิ่งอันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น สายตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว เขาจ้องมองสตรีที่ยืนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความสงสัย "เจ้าบอกให้ข้าควบคุมเจ้าให้ได้อย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงนั้นต่ำทุ้มแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกครั่นคร้าม "รู้หรือไม่ว่าคำพูดนี้ หากเป็นผู้อื่นกล่าว ข้าคงสั่งตัดลิ้นมันไปแล้ว" หลี่ซินหรานมิได้หลบสายตา นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นอายสมุนไพรอ่อน ๆ จากตัวนางลอยไปกระทบจมูกของเขา เป็นกลิ่นที่สะอาดและทำให้จิตใจที่เคยหนักอึ้งของเขาสงบลงอย่างประหลาด "คนที่จะตัดลิ้นหม่อมฉันได้ ต้องเป็นคนที่มองว่าหม่อมฉันไร้ค่าเท่านั้นเพคะ" นางตอบพลางย่อกายลงเบื้องหน้าเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของเขาขึ้นมาอีกครั้งโดยมิได้ขออนุญาต เซียวจิ่งอันชะงัก ร่างกายของเขาตื่นตัวสัญชาตญาณสั่งให้เขาสะบัดออก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วนุ่มที่วางลงบนจุดชีพจรอย่างแม่นยำ เขากลับปล่อยให้นางทำตามใจ "ชีพจรขององค์ชายยังคงเต้นผิดจังหวะในบางช่วง เป็นเพราะพิษตกค้างที

ความเงียบสงัดภายในห้องบรรทมถูกทำลายลงด้วยลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งสองคน แรงบีบที่ไหล่ของหลี่ซินหรานเตือนให้นางรู้ว่า นางได้ล่วงล้ำเข้าสู่เขตแดนหวงห้ามที่สุดของเซียวจิ่งอันเสียแล้ว "ตอบข้ามา! เจ้าไปรู้เรื่องปานแดงนั่นมาจากไหน!" เสียงของเซียวจิ่งอันสั่นพร่าด้วยความโกรธและความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานาน หลี่ซินหรานมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ซึ่งเป็นดั่งพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังบาดเจ็บ นางไม่สามารถบอกเขาได้ตรง ๆ ว่าเห็นมาจากระบบหรือพลังหยกวิญญาณ เพราะนั่นอาจทำให้เขามองว่านางเป็นสตรีวิปลาส "หม่อมฉันบอกแล้วไงเพคะว่ามันคือความฝัน" นางพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้หัวใจจะเต้นระรัว "ในฝันนั้น หม่อมฉันเห็นเงาร่างหนึ่งที่ท่านไว้วางใจที่สุด ในมือของเขาถือจอกสุราที่มียาพิษร้ายแรง และที่ข้อมือซ้ายของเขามีปานแดงรูปจันทร์เสี้ยว" เซียวจิ่งอันปล่อยมือจากไหล่นางทันที ร่างของเขาทรุดลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจหินผากลับสั่นระริก "คนผู้นั้นคือองครักษ์คู่ใจของข้า เฉินเฟิงเขาตายในวันที่ข้าถูกลอบทำร้าย" เขาพึมพำเสียงแผ่ว "ข้าคิดมาตลอดว่าเขาตายเพื่อปกป้องข้า แต่เจ้ากำลังจะบอกว่าเขาค

ท่ามกลางซากศพที่นอนระเกะระกะและกลิ่นคาวคลุ้งของเลือดสีดำสนิทภายในห้องโถง หลี่ซินหรานยังคงยืนนิ่ง มือที่ถือมีดผ่าตัดด้ามเล็กยังคงมั่นคงดุจขุนเขา นางหาได้หวาดกลัวต่อวิญญาณที่เพิ่งดับสูญไม่ ตรงกันข้ามดวงตาของนางกลับจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของคนร้าย "เจ้าไม่กลัวบ้างหรือ" เสียงทุ้มต่ำของเซียวจิ่งอันดังขึ้นจากด้านหลัง เขาพยายามพยุงกายนั่งบนตั่งไม้ โดยมีเสี่ยวเฉียวที่ตัวสั่นเทาช่วยประคองอยู่ห่าง ๆ หลี่ซินหรานหันกลับมามองเขาเพียงแวบเดียว "คนตายคือคนที่บอกความจริงได้ดีที่สุดเพคะองค์ชาย ความกลัวหาได้ช่วยให้เรารอดพ้นจากคมดาบครั้งหน้าไม่ แต่ความรู้ต่างหากที่จะเป็นโล่คุ้มภัย" นางเดินกลับไปที่ร่างของหัวหน้าชายชุดดำที่นางเพิ่งปลิดชีพด้วยเข็มเงินสกัดจุด นางคุกเข่าลงแล้วเริ่มใช้มีดผ่าตัดกรีดรอยเย็บที่ตะเข็บเสื้อของมันออกอย่างใจเย็น เซียวจิ่งอันมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยเห็นสตรีคนใดในแคว้นนี้ที่สามารถแตะต้องศพได้โดยไม่กะพริบตา แต่นางกลับทำมันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวัน "ดูนี่เพคะ" นางคีบวัตถุเล็ก ๆ ออกมาจากช่องลับในสาบเสื้อของมัน

ภายในห้องโถงของตำหนักองค์ชายเจ็ด บรรยากาศเงียบสงัดทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันอันหนักอึ้ง เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเซียวจิ่งอันดังสะท้อนกับผนังห้อง ขณะที่เขากำลังใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีพยุงร่างสูงสง่าให้ก้าวเดินไปตามราวไม้พยุงที่หลี่ซินหรานสร้างขึ้น "อีกเพียงสามก้าวเพคะองค์ชาย ทรงตั้งสมาธิไว้ที่ลมปราณให้มั่นคง" เสียงหวานของหลี่ซินหรานเอ่ยให้กำลังใจ นางยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว พร้อมที่จะเข้าไปรองรับร่างของเขาได้ทุกเมื่อ ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่ที่ขาของเขาที่สั่นเทาแต่กลับมีความมั่นคงมากกว่าวันก่อน ๆ เซียวจิ่งอันกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเหยียบลงบนขวากหนามที่ร้อนระอุ แต่ในใจของเขากลับมีเปลวเพลิงแห่งความแค้นเป็นเครื่องหล่อเลี้ยง ในที่สุดเขาก็ก้าวผ่านระยะที่กำหนดไว้ได้สำเร็จ ร่างของเขาทรุดลงนั่งบนรถเข็นอย่างหมดแรง แต่มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "ข้าเดินได้ ข้าเดินได้เจ็ดก้าวแล้วซินหราน" เขาหันไปมองนางด้วยสายตาที่ส่องประกาย หลี่ซินหรานเดินเข้าไปใกล้ นางหยิบผ้าสะอาดซับเหงื่อบนใบหน้าคมคายของเขาอย่างแผ่วเบา "เพคะ ท่านทำได้ดีมาก แต่