คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ความมืดมิดปกคลุมคุกหลวงที่ตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ผืนดินอันเยือกเย็น กลิ่นอับชื้นของเชื้อราที่เกาะตามผนังหินปนกับกลิ่นสนิมจากโซ่ตรวนที่ถูกทิ้งไว้มานานปี ทำให้บรรยากาศรอบกายชวนให้เสียวสันหลังวาบและหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก แสงสว่างเพียงน้อยนิดมาจากคบเพลิงที่ติดห่าง ๆ กันตามผนัง ส่งเสียงประทุของไฟเป็นระยะคล้ายเสียงลมหายใจของปีศาจที่เฝ้าขุมนรกแห่งนี้ หลี่ซินหรานก้าวเท้าไปตามทางเดินแคบ ๆ อย่างระมัดระวัง นางอยู่ในชุดทหารองครักษ์ตัวโคร่งที่พรางรูปโฉมบอบบางไว้ภายใต้ผ้าเนื้อหนา หมวกเหล็กหนักอึ้งกดลงต่ำจนบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยววาววับในความสลัว นางเดินตามหลังเฉินเฟิงที่อาสานำทางเข้ามาในฐานะสายลับสองหน้า "คุณหนู ท่านมีเวลาไม่เกินหนึ่งก้านธูป" เฉินเฟิงกระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน เสียงเขาสะท้อนกับผนังคุกดูวังเวง "สายของข้าน้อยรายงานว่า ขบวนของขันทีจากตำหนักฮองเฮากำลังมุ่งหน้ามาพร้อมกับสุราพระราชทาน ยาพิษที่จะใช้เพื่อปิดปากหลิ่วซื่อตลอดกาล หากเราช้ากว่านี้แม้เพียงก้าวเดียว ความลับทุกอย่างจะตายไปพร้อมกับนาง และท่านจะไม่มีวันหาคำตอบเรื่องท่านแม่ได้อีก" หลี่ซินหรา

ม่านหมอกสีขาวโพลนหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นฝ่ามือตัวเองปกคลุมไปทั่วทั้งลำน้ำ เสียงพายกระทบน้ำของเฉินเฟิงเริ่มช้าลงด้วยความระมัดระวัง บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนบนเรือ หลี่ซินหรานกระชับห่อผ้าแนบอก นางรู้สึกได้ถึงไอชื้นที่ซึมผ่านเสื้อผ้าจนหนาวสั่น "องค์ชายเพคะ หม่อมฉันรู้สึกว่าหมอกนี้มีกลิ่นแปลก ๆ" หลี่ซินหรานกระซิบพลางยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก "มันไม่ใช่หมอกธรรมชาติ แต่มันผสมด้วยผงรากไม้บางชนิดที่ทำให้ประสาทสัมผัสล้าลงเพคะ" เซียวจิ่งอันขมวดคิ้ว มือหนาคว้าไม้เท้าไว้มั่น "เฉินเฟิง หยุดเรือก่อน" ยังไม่ทันขาดคำ เสียงของลวดสลิงหนาก็ดังขึ้นจากใต้ผิวน้ำ เรือประมงลำเล็กถูกกระชากจนโคลงเคลงอย่างแรง "ระวังเพคะ!" หลี่ซินหรานถลาเข้าไปกอดร่างของเซียวจิ่งอันไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาตกจากเรือ ทันใดนั้น ตาข่ายป่านขนาดใหญ่ที่อาบด้วยน้ำมันดินพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำและครอบคลุมเรือทั้งลำไว้ในพริบตา เรือถูกดึงเข้าหาตลิ่งอย่างรวดเร็วด้วยกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน "คุณหนูหลี่ องค์ชาย หมอบลงพะย่ค่ะ" เฉินเฟิงตะโกนพลางชักดาบสั้นออกมาหมายจะตัดตาข่าย แต่ทว่าธนูไม้ไผ่หลายสิบดอกพุ่

ความมืดภายในถ้ำเริ่มทวีความกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ หลี่ซินหรานพยายามประคองสติที่เริ่มจะพร่าเลือนของตนเอง นางก้มลงมองบันทึกในมือสลับกับผนังถ้ำที่ดูเหมือนทางตันรอบทิศ ความจริงที่ว่านางไม่เคยเหยียบย่างมาที่นี่ทำให้นางรู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกินที่ไม่อาจพาเซียวจิ่งอันออกไปจากที่นี่ได้ "ทำไมทางออกที่ท่านแม่เขียนไว้มันถึงหาไม่เจอ" ซินหรานเอ่ยออกมาเบา ๆ มือเล็ก ๆ ลูบไปตามผนังหินที่เย็นเฉียบ "หรือหม่อมฉันจะอ่านใจท่านแม่ผิดไปเพคะองค์ชาย" เซียวจิ่งอันที่เพิ่งผ่านการหักกระดูกและจัดระเบียบเส้นประสาทยังคงซวนเซ เขาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังถ้ำไว้เพื่อไม่ให้ล้มทับนาง "ซินหราน อย่าโทษตัวเองอีกเลย ในยามที่คนของฮองเฮาล้อมอยู่ข้างนอก การที่เจ้าพาข้าเข้ามาหลบในนี้ได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสิ้นหวังและติดอยู่ในมุมมืดของถ้ำ ทันใดนั้น แสงไฟจากคบเพลิงหลายดวงก็สว่างวาบขึ้นมาจากเพดานถ้ำส่วนที่ลึกที่สุด เสียงโซ่และเชือกดังขยับเขยื้อนก่อนที่ร่างหลายร่างจะโรยตัวลงมาอย่างรวดเร็ว หลี่ซินหรานรีบชักมีดสั้นออกมาทันที "ใครน่ะ! อย่าเข้ามานะ!" "หยุดก่อน นั่นคุณหนูหลี่" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ผู้

ในขณะที่เทือกเขาแดนใต้ปกคลุมด้วยม่านหมอกหนา แสงตะวันยามเย็นของพระราชวังหลวงกลับดูซีดเซียวอย่างประหลาด ภายในตำหนักของฮองเฮา กลิ่นกำยานชั้นเลิศตลบอบอวล แต่มันกลับไม่อาจปกปิดกลิ่นอายแห่งความกดดันที่แผ่กระจายไปทั่วห้องโถง "ยังหาไม่เจออีกงั้นหรือ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเฉียบของฮองเฮาดังขึ้นขณะที่นางกำลังบรรจงแต่งแต้มสีชาดลงบนริมฝีปาก "ทูลฮองเฮา หน่วยเงาพยัคฆ์รายงานว่าพบร่องรอยการปะทะที่น้ำตกแดนใต้ แต่หลังจากนั้นร่องรอยขององค์ชายเจ็ดและบุตรีเจ้ากรมหลี่ก็หายวับไปราวกับอากาศธาตุพะย่ะค่ะ" หัวหน้ามหาดเล็กคนสนิทกราบทูลด้วยตัวสั่นเทิ้ม "คาดว่าพวกชนเผ่าป่าเถื่อนในพื้นที่น่าจะเข้ามาแทรกแซง" ฮองเฮาวางพู่กันลงอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมหรี่ลง "พวกชนเผ่า หรือจะเป็นพวกเศษซากที่เหลือของตระกูลจางซุน ยัยแพศยาจางซุนเสวี่ยตายไปตั้งนานแล้ว ยังจะทิ้งขวากหนามไว้แทงใจข้าอยู่อีกหรือ" นางหันไปมองรัชทายาทเซียวจิ่งหมิงที่นั่งดื่มเหล้าอยู่มุมห้องด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน "จิ่งหมิง เจ้ายังมีแก่ใจมานั่งดื่มอยู่อีกหรือ หากน้องชายพิการของเจ้ามันเกิดเดินได้ขึ้นมา และนำหลักฐานบ้าบอจากแดนใต้

แสงเทียนในห้องปรุงยาสั่นไหวตามแรงลมที่พัดผ่านรอยแตกของหน้าต่าง หลี่ซินหรานบรรจงจัดเตรียมเข็มเงินชุดพิเศษที่นางซ่อนไว้ใต้ถาดสมุนไพร ใจของนางจดจ่ออยู่กับการรอคอยเวลาที่จะได้เข้าเฝ้าฝังเข็มให้ฮ่องเต้อีกครั้ง เพื่อส่งมอบรายงานฉบับจริงในหีบเหล็กให้ถึงพระหัตถ์ "พี่เฉินเฟิง เตรียมตัวให้พร้อมนะเจ้าคะ ทันทีที่ข้าส่งสัญญาณ" ปัง! เสียงกระแทกประตูเรือนยาปานจะพังทลายลงทำให้คำพูดของหลี่ซินหรานกลืนหายไปในลำคอ นางรีบซ่อนหีบเหล็กไว้ในย่ามเน่า ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนที่กองทหารองครักษ์เสื้อแพรนับสิบนายจะพุ่งเข้ามาล้อมกรอบนางไว้ "หลี่ซินหราน เจ้าช่างบังอาจนัก" เสียงแหลมปรี๊ดของนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เดินนวยนาดเข้ามา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสะใจ "เจ้าใช้ยาประเภทใดถวายฝ่าบาทกันแน่ หลังจากเจ้าออกมาไม่ถึงชั่วยาม ฝ่าบาททรงกระอักพระโลหิตดำจนสลบไสล ชีพจรแทบจะหยุดเต้น" "ไม่จริง ยาของข้าไม่มีแบบนั้น" หลี่ซินหรานหน้าซีดเผือด นางมั่นใจในผงรากดินดำของนาง แต่นางลืมนึกไปว่า ฮองเฮาอยู่ในวังมานานกว่านางหลายเท่านัก "หมอหลวงตรวจพบว่า ในชามยาของเจ้ามีส่วนผสมของพิษที่ซ่อนอยู่ในกากสมุนไพร" น