บททั้งหมดของ คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ: บทที่ 41 - บทที่ 50

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศธาตุไม่อาจทำให้เซียวจิ่งหมิงรู้สึกสะใจได้เท่าที่ควร เขามองร่างที่สลบไสลและบอบช้ำของเซียวจิ่งอันที่ยังคงถูกพันธนาการไว้กับเสาหินด้วยสายตาหงุดหงิด แผ่นหลังที่เหวอะหวะนั่นเตือนให้รู้ว่าเขาลงมือหนักเพียงใด แต่สิ่งที่เซียวจิ่งหมิงต้องการคือเสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิต ซึ่งเขาไม่เคยได้รับมันเลยจากพี่ชายคนนี้ "เจ้าขยะเอ๊ย! สลบไปง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไรกันนะ" เซียวจิ่งหมิงสบถพลางโยนแส้อาบเลือดทิ้งลงบนพื้นหินอย่างไม่ไยดี "รำคาญตาจริง ๆ! พวกเจ้าจะทำอย่างไรกับมันก็เรื่องของพวกเจ้า จะปล่อยให้เน่าตายตรงนี้หรือลากกลับเข้าไปข้างในก็เชิญ" เซียวจิ่งหมิงสะบัดชายเสื้อคลุม เดินนำขบวนองครักษ์ส่วนตัวกลับออกไปจากตำหนักท้ายวังอย่างโอหัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าเวทนา เมื่อลับหลังองค์ชายผู้โฉดเขลา ขันทีชราและองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เพียงไม่กี่คนที่แอบเฝ้ามองอยู่ก็รีบกรูเข้าไปแก้เชือกที่มัดข้อมือเซียวจิ่งอันออก "โถ องค์ชายเจ็ด ทรงอดทนเหลือเกินพะย่ะค่ะ" ขันทีชราน้ำตาคลอ พยายามพยุงร่างที่ไร้สติของเซียวจิ่งอันกลับเข้าไปในห้องบรรทมเพื่อทำแผลที่ลึกจนเห็นกระดูก โดยหารู้ไม่ว่าใน

ความชื้นแฉะของป่าดงดิบแถบชายแดนหนานเจียงทำให้ชุดบุรุษของหลี่ซินหรานหนักอึ้ง นางกระชับย่ามยาแน่นขณะเดินฝ่าม่านหมอกสีเทาหนาทึบที่ดูราวกับมีชีวิต มันม้วนตัวโอบล้อมนางและเฉินเฟิงจนมองไม่เห็นทางข้างหน้าเกินสามก้าว"คุณหนู ระวังขอรับ หมอกนี่มีกลิ่นแปลก ๆ" เฉินเฟิงชักดาบออกมาบังหน้าหลี่ซินหรานไว้"มันคือหมอกลวงจิต พี่เฉินเฟิง อย่าสูดดมเข้าไปลึก" หลี่ซินหรานรีบหยิบผ้าชุบน้ำสมุนไพรส่งให้เขา ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงขลุ่ยผิวแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากยอดไม้เบื้องบนวืด!ลูกดอกอาบยาพิษนับสิบพุ่งแหวกอากาศมาดุจห่าฝน เฉินเฟิงกวัดแกว่งดาบปัดป้องอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าร่างสีดำสายหนึ่งกลับพุ่งทะยานลงมาจากฟ้าเป้าหมายคือตัวหลี่ซินหราน"ปล่อยนาง!" เฉินเฟิงตะโกนพลางตวัดดาบใส่ แต่ชายชุดดำคนนั้นกลับขยับกายหลบหลีกอย่างพลิ้วไหวราวกับไร้กระดูก เขาเอื้อมมือมาคว้าผมของหลี่ซินหราน หมวกสานหลุดกระเด็น เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่พยายามทำเข้มแต่กลับดูน่าเอ็นดูในสายตาผู้มาใหม่"หือ นึกว่าเป็นไอ้หนุ่มขโมยสมุนไพร ที่แท้ก็เป็นแม่นางน้อยหน้ามนนี่เอง"ชายชุดดำร่อนลงพื้นอย่างสง่างาม เขาไม่ได้ใส่ชุดทางการแบบชาวจงหยวน แต่ใส่ชุดหนังสัตว์ประด

ในคืนก่อนการเดินทางสู่หุบเขาต้องห้ามที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสุสานของนักปรุงยา บรรยากาศในถ้ำมรกตเงียบสงัดลง อาหู่นำทางหลี่ซินหรานมายังชะง่อนหินเหนือม่านน้ำตกที่อากาศถ่ายเทสะดวก เขาโยนห่อผ้าที่บรรจุเสบียงและเครื่องป้องกันตัวให้นางอย่างไม่ใส่ใจนักแต่แฝงไปด้วยความรอบคอบ "เก็บไว้ซะแม่นางน้อย ในหุบเขานั่นนอกจากนักฆ่าเงามืดแล้ว ต้นไม้ทุกต้นยังมีหูตา เดินทุกก้าวอาจเป็นกับดัก" อาหู่เอ่ยพลางนั่งลงข้าง ๆ แล้วเริ่มขัดดาบโค้งของเขา "ข้าไม่อยากให้คนสวย ๆ อย่างเจ้าต้องไปเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้พวกนั้นหรอกนะ" อาหู่หยิบผลไม้ป่าสีแดงสดที่มีหนามเล็กน้อยยื่นให้หลี่ซินหราน "อ่ะ กินนี่ซะ มันเรียกว่าลูกลิ้นมังกรช่วยเพิ่มพละกำลังได้ดีกว่ายาบำรุงของตาเฒ่านั่นอีก" หลี่ซินหรานรับมาถือไว้แต่ยังไม่กิน นางทอดสายตามองออกไปทางทิศที่ตั้งของเมืองหลวง "อาหู่ ท่านอยากถามข้าใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงยอมเสี่ยงชีวิตขนาดนี้" อาหู่ชะงักมือที่ขัดดาบ แววตากวนประสาทจางลงไปชั่วครู่ เห็นแววตาของนางเขาก็พอจะรู้คำตอบที่ซ่อนอยู่ในนั้น "คงมีสักคนที่เจ้ารักถึงได้ทุ่มเทขนาดนี้ แต่เหตุใดกลับปกป้องเจ้าไม่ได้จนต้องปล่อยให้เจ้าหนีหัวซุกหัวซุนมาถึ

ภายในถ้ำอสูรที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำหยดจากหินย้อยที่ดังเป็นจังหวะ อาหู่ทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำอย่างหมดแรงใบหน้าที่เคยทะเล้นบัดนี้ซีดเผือดจนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริกขณะที่พยายามสะกดกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด "อาหู่ ท่านเป็นอะไรไป" หลี่ซินหรานรีบปรี่เข้าไปหา นางสังเกตเห็นว่าที่ต้นแขนและสีข้างของเขาเสื้อผ้าขาดวิ่น มีรอยเลือดสีดำสนิทซึมออกมาเป็นวงกว้าง "ชิ ไอ้พวกหน้ากากผีนั่น มันไม่ได้ใช้แค่ลูกดอกอาบยาพิษธรรมดา" อาหู่ฝืนยิ้มแห้ง ๆ "แต่มันคือพิษกัดกินวิญญาณของของตระกูลหวง ข้าพลาดเองที่เอาตัวไปบังให้เจ้าตอนที่กงจักรนั่นพุ่งมา" หลี่ซินหรานใจหายวาบ นางรีบฉีกแขนเสื้อของเขาออกเพื่อดูแผล แผลที่ถูกกงจักรบาดนั้นลึกจนเห็นกระดูก และที่น่ากลัวคือเนื้อรอบ ๆ เริ่มเน่าเปื่อยเป็นสีดำและส่งกลิ่นเหม็นไหม้พิษชนิดนี้ร้ายแรงนัก มันจะวิ่งเข้าสู่หัวใจภายในหนึ่งชั่วยาม "ท่านช่วยข้าไว้ ทำไมท่านถึงโง่ขนาดนี้" หลี่ซินหรานดุเขาปากสั่นด้วยน้ำตาคลอเบ้า แต่มือของนางกลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว นางหยิบมีดสั้นลายพยัคฆ์ออกมาแล้วลนไฟจากตะเกียงน้ำมันขนาดเล็กในย่าม "เจ้าจะทำอะไรแม่นางน้อย จะแล่เนื้อข้ากิ

ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาลง ม้าสองตัวควบตะบึงกลับเข้าสู่เขตถ้ำมรกตอย่างเร่งร้อน หลี่ซินหรานกระโดดลงจากหลังม้าทั้งที่เสื้อผ้ายังเปียกชุ่ม นางไม่สนใจความเหนื่อยล้าของร่างกาย มุ่งตรงเข้าไปในโถงถ้ำที่ตาเฒ่ากระบอกยาและเฉินเฟิงกำลังรอคอยด้วยความกระวนกระวาย "คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว" เฉินเฟิงปราดเข้าไปรับย่ามยาด้วยความดีใจ "อาจารย์ ข้าได้มาแล้ว เลือดหัวใจอสูร" หลี่ซินหรานชูขวดกระเบื้องขนาดเล็กขึ้น แสงสีแดงทับทิมที่เรืองรองอยู่ภายในทำให้ตาเฒ่าถึงกับเบิกตากว้าง "เจ้าทำได้จริง ๆ หรือเนี่ย" ตาเฒ่ากระบอกยาพึมพำพลางรีบจัดเตรียมเตาหลอมศิลา "เร็วเข้าแม่นางน้อย เลือดหัวใจอสูรมีพลังหยางเข้มข้นนัก หากทิ้งไว้นานพลังจะระเหยหายไป เราต้องเริ่มพิธีหลอมโอสถเดี๋ยวนี้" กระบวนการปรุงยาครั้งนี้ไม่ใช่การต้มยาสมุนไพรทั่วไป แต่มันคือการประสานพลังระหว่างวิชาหมอโบราณกับสัมผัสพิเศษของหลี่ซินหราน นางนั่งลงหน้าเตาหลอมที่ส่งความร้อนระอุ มือเรียวบรรจงหยดเลือดหัวใจอสูรลงในน้ำสกัดจากบัวหิมะพันปีที่ตาเฒ่าเตรียมไว้ ควันสีม่วงอ่อนพวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นหอมประหลาดที่ทำให้จิตใจสงบแผ่ซ่านไปทั่วถ้ำ หลี่ซินหรานต้องใช้สมาธิขั้