คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ท่ามกลางสายตานับสิบ ๆ คู่ที่จ้องมองมายังบุตรสาวคนโตของตระกูลหลี่ หลี่ซินหรานก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังโต๊ะประธาน มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบเหยือกสุราที่หลิ่วซื่อจัดเตรียมไว้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเย็นเยียบของเหยือกกระเบื้อง จี้หยกวิญญาณที่หน้าอกนางก็สั่นกระตุกถี่ ๆ พร้อมกับแผ่ความเย็นวาบออกมาเตือนภัย'พิษหญ้าเมามายผสมน้ำคั้นรากบัวหิมะ' หลี่ซินหรานวิเคราะห์ในใจเพียงชั่วพริบตา พิษชนิดนี้หาได้หวังเอาชีวิต แต่มันจะทำลายระบบประสาทส่วนกลางชั่วคราว ทำให้ผู้ที่ดื่มเข้าไปเสียการทรงตัว พูดจาเพ้อเจ้อ และควบคุมกิริยาไม่ได้ หากหลี่เหวินเจิ้งดื่มเข้าไปต่อหน้าขุนนางมากมาย ตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการที่เขารักนักหนาคงจบสิ้นลงในคืนนี้ และคนที่ถูกตราหน้าว่าลูกอกตัญญูที่รินสุราพิษให้พ่อ ก็หนีไม่พ้นนาง"รินสิซินหราน ท่านพ่อของเจ้ารออยู่" หลิ่วซื่อเอ่ยย้ำ รอยยิ้มบนใบหน้านางดูอ่อนโยนจนน่าคลื่นไส้หลี่ซินหรานไม่ได้รินสุราลงจอกของหลี่เหวินเจิ้งทันที แต่นางกลับชูเหยือกสุราขึ้นสูงเล็กน้อย กวาดสายตามองไปที่เฉินเฟิง องครักษ์ปานแดงที่ยืนอยู่เบื้องหลังหลิ่วซื่อ สายตาของนางและเขาปะทะกันชั่วแวบหนึ่ง นางเห็นความตระหนกที่

บรรยากาศภายในรถม้าขากลับช่างแตกต่างจากตอนขามาอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วพื้นที่แคบ ๆ มีเพียงเสียงล้อรถที่บดลงบนพื้นถนนหินสะท้อนก้องในความสลัว หลี่ซินหรานนั่งพิงผนังรถม้าด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ดวงตาของนางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าในหัวกลับหมุนวนไปด้วยภาพของเฉินเฟิงและแววตาอำมหิตของหลิ่วซื่อ "เจ้าเจ็บมากหรือไม่" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามระงับไว้ดังขึ้นจากด้านข้าง เซียวจิ่งอันที่นั่งอยู่บนเบาะนุ่มจ้องมองมาที่ลำคอระหงของนาง แสงจันทร์ที่ส่องผ่านม่านรถม้าเข้ามาทำให้เห็นรอยแดงจาง ๆ และคราบเลือดแห้งกรังที่เกิดจากปลายดาบของเฉินเฟิง "เล็กน้อยเพคะ หม่อมฉันเป็นหมอ แผลแค่นี้จัดการเองได้" หลี่ซินหรานตอบพลางจะหยิบตลับยาออกมา แต่ทว่ามือหนาของชายหนุ่มกลับคว้าข้อมือนางไว้เสียก่อน "เจ้าเป็นหมอแต่เจ้าก็เป็นว่าที่พระชายาของข้าด้วย" เซียวจิ่งอันดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้ กลิ่นอายประจำตัวเขากระทบจมูกนางจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ใครที่มันกล้าทำให้เจ้ามีรอยแผล ข้าจะให้มันจ่ายคืนด้วยชีวิต" หลี่ซินหรานชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองสบตาที่คมปลาบขององค์ชายหนุ่ม ที่บัดนี้ไม่ได้ดูอ่

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้าที่ย่ำไปบนใบไม้แห้งมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือของเมืองหลวง หลี่ซินหรานนั่งอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกับเซียวจิ่งอัน แผ่นหลังของนางพิงชิดกับแผงอกกว้างที่ให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยภยันตราย แต่กลิ่นอายจากตัวเขากลับช่วยให้นางมีสมาธิ "เราใกล้จะถึงสุสานตระกูลหลี่แล้ว" เซียวจิ่งอันกระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงแฝงความระมัดระวัง "หลิงเงารายงานว่าเห็นเงาร่างคนวูบวาบอยู่บริเวณหน้าหลุมศพของท่านแม่เจ้า" หลี่ซินหรานกำบังเหียนแน่น "หากเป็นเฉินเฟิงจริง ๆ เขาจะไปที่นั่นทำไมกัน หรือว่าหลิ่วซื่อจะสั่งให้เขาลบหลักฐานบางอย่างที่นางพลาดทิ้งไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน" เมื่อทั้งคู่ไปถึงชายป่าละเมาะที่เป็นเขตสุสานอันเงียบเหงา แสงไฟจากคบเพลิงสลัว ๆ ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้า เงามืดของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าป้ายหลุมศพหินอ่อนที่สลักชื่อ จางซุนเสวี่ย มารดาของหลี่ซินหราน เขาคนนั้นคือเฉินเฟิง องครักษ์ผู้มีปานแดงประจำตัว ทว่า แทนที่เขาจะลงมือขุดทำลายสุสานอย่างที่นางระแวง เฉินเฟิงกลับเพียงแค่ยืนก้มหน้านิ่ง ในมือของ

ฟ้าเริ่มสางพระอาทิตย์เริ่มทอแสงบาง ทว่าบรรยากาศในตำหนักกลับมืดครึ้มกว่ายามราตรี เซียวจิ่งอันนอนสลบไสลอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซูบซีดและมีเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก การถอนเลือดทมิฬออกเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงการขับพิษ แต่มันคือการดึงเอาพละกำลังทั้งหมดของเขาออกไปด้วย หลี่ซินหรานมองดูนิ้วเท้าของเขาที่ขยับได้เพียงเล็กน้อยเมื่อคืน เพียงแค่นั้นนางก็พอใจมากแล้ว แต่นางรู้ดีว่าปาฏิหาริย์นี้แลกมาด้วยความอ่อนแอทางกายภาพอย่างรุนแรงในตอนนี้ ตึง!ตึง!ตึง! เสียงทุบประตูตำหนักดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหบพร่าของขันทีที่คุ้นเคย "รับราชโองการ ฮองเฮามีรับสั่งให้คุณหนูหลี่ซินหรานเข้าเฝ้าด่วน เพื่อสอบสวนกรณีวางยาฆาตกรรมเจ้ากรมพิธีการหลี่เหวินเจิ้ง" หลี่ซินหรานใจหายวูบ หลิ่วซื่อไม่ได้แค่ลงมือ แต่นางลงมืออย่างอำมหิตและรวดเร็ว การวางยาใต้เท้าหลี่ผู้เป็นสามีตัวเองเพื่อโยนความผิดให้ลูกเลี้ยง คือหมากที่กะจะตัดหัวนางให้ขาดในดาบเดียว "ทูลองค์ชาย ข้าน้อยกันพวกมันไว้ไม่ได้แล้วพะย่ะค่ะ" หลิงเงาพุ่งเข้ามาในห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ "ทหารองครักษ์หลวงมากันนับร้อย พวกมันอ้างราชโองการ หากเราขัดข

เสียงล้อรถม้าที่ประดับด้วยลวดลายวิจิตรบรรจงบดลงบนพื้นถนนหินขัดภายในเขตพระราชฐานชั้นใน หลี่ซินหรานนั่งอยู่ภายในรถม้าด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ทว่าดวงตาของนางกลับวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เบื้องหน้านางคือหลิ่วซื่อที่ถูกพันธนาการข้อมือไว้อย่างหลวม ๆ แม้จะตกเป็นผู้ต้องสงสัย แต่ในฐานะสหายเก่าของฮองเฮา หลิ่วซื่อยังคงเชิดหน้าชูตาและถลึงตาใส่นางเป็นระยะ "เจ้าคิดว่าการที่เจ้าทำให้นายท่านฟื้นขึ้นมาพูดได้ประโยคเดียวจะช่วยอะไรเจ้าได้งั้นหรือ" หลิ่วซื่อกระซิบเสียงลอดผ่านไรฟัน "ในวังหลวงแห่งนี้ ความจริงคือสิ่งที่ฮองเฮาทรงกำหนดขึ้นเท่านั้น" หลี่ซินหรานคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก "ถ้าเช่นนั้น เราก็มาดูกันว่าความจริงของฮองเฮา กับหลักฐานในมือข้า สิ่งใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน" เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าตำหนัก กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นอบอวลไปทั่ว แต่สำหรับหลี่ซินหราน มันคือกลิ่นอายของยาพิษที่ถูกพรางตาด้วยความงาม นางก้าวลงจากรถม้าโดยมีเฉินเฟิงและทหารหน่วยเงาพยัคฆ์คุมตัวเข้าไป เฉินเฟิงเดินเฉียดไหล่นางไปครู่หนึ่งพร้อมกระซิบแผ่วเบาจนแทบแทบไม่ได้ยิน "ระวังกำยานในห้องโถง มันคือมายาจันทรา" หลี่ซินหรานใจกระตุก มายาจันทราคื