All Chapters of Uncle Nazzer's Maid (SPG): Chapter 101 - Chapter 110

Sa mga sumunod na araw, hindi naging madali para sa akin. Akala ko noong una, dahil asawa ako ng CEO at napatunayan ko naman ang galing ko sa trabaho, magiging maayos ang pakikitungo ng lahat sa akin. Pero mali pala ako. In the corporate world, especially when you're at the front desk, it's not just skills that matter, you also have to deal with people's jealousy.Nararamdaman ko na pinag-uusapan ako ng mga kasama ko sa tuwing wala ako o di kaya kapag nakatalikod ako. Kapag papasok ako sa pantry, biglang tatahimik. Kapag dadaan ako sa locker room, maririnig ko ang mahihina nilang tawa na tila may pinagtatawanang hindi ko alam. Nafefeel ko na parang na-o-out of place ako sa sarili kong team.Isang umaga, habang nag-aayos ako ng mga logbooks, narinig ko ang boses ni Phoebe sa likuran ko. Si Phoebe ang matagal na rito, at ramdam kong siya ang leader ng mga insecure sa akin."Grabe talaga, 'no? May mga tao talagang bida-bida," parinig niya habang naglalagay ng lipstick. "Akala mo naman ku

Tumuloy na lang ako sa kwarto namin ni Liam sa mansyon, bitbit ang bigat sa dibdib na hindi ko maipaliwanag. Akala ko ba okay na? Akala ko ba tapos na kami sa mga ganitong eksena? Naupo ako sa gilid ng kama, hinihintay siyang pumasok. Lumipas ang halos isang oras bago bumukas ang pinto.Pumasok si Liam, pero hindi siya tumingin sa akin. Dire-diretso siya sa closet at kumuha ng pamalit na damit. Iyong aura niya, ang lamig. Walang bakas ng Liam na mapagbiro at malambing kanina sa sasakyan."Liam," mahinang tawag ko sa kanya.Hindi siya sumagot. Narinig ko lang ang kalasing ng belt niya habang tinatanggal ito."Liam, galit ka ba?" Tumayo ako at lumapit sa kanya, tinangkang hawakan ang braso niya pero bahagya siyang umiwas. "I was just asking kung anong language, kasi gusto kong maging prepared. Hindi naman sa ayaw ko—""Sana oo na lang ang isinagot mo, Ashanti," putol niya sa akin, sa wakas ay tumingin na siya, pero ang mga mata niya, puno ng frustration. "Lolo was trying to reach out. A

Third Person POV Puting kisame ng ospital ang unang bumungad kay Ashanti nang imulat niya ang mga mata. Malabo pa ang paningin niya, at ang tanging naririnig niya ay ang paulit-ulit na tunog ng heart monitor. Sa gilid ng kanyang kama, nakita niya si Liam, magulo ang buhok, mapula ang mga mata, at bakas ang pagsisisi sa mukha habang mahigpit na hawak ang kanyang kamay. Pumasok ang doktor, bitbit ang isang clipboard na tila ba hatol ng kamatayan para sa kanilang dalawa. Lumapit ito at bumuntong-hininga. "Mr. and Mrs. Alcantara... I'm very sorry," mahinang panimula ng doktor. "The stress, the physical exhaustion, and the hemorrhage from the fall... we did everything we could, but we couldn't save the baby." Katahimikan. Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa kwarto. Napahikbi na lamang si Liam, isinubsob ang mukha sa gilid ng kama ni Ashanti habang humihingi ng tawad na hindi marinig dahil sa iyak. Pero si Ashanti? Nanatili lang siyang nakatitig sa kisame. Walang luha. Wala

Nanatiling nakatayo si Liam sa gitna ng palengke, tila isang rebulto na unti-unting dinudurog ng katotohanan. Sheika. Iyon ang tawag sa kanya ng lalaki. And what hurt the most was that Ashanti’s eyes, once filled with love for him, looked at him without any emotion. There was no recognition at all. Samantala, pag-uwi nina Theo at Sheika sa kanilang maliit na dampa sa tabing-dagat, sinalubong sila ni Aling Martha, ang ina ni Theo. Namumutla ito at bahagyang hinihingal habang nakaupo sa papag. "Nay, bakit po kayo bumangon? Sabi ko naman sa inyo, magpahinga lang kayo. Hindi pa po kayo ganun kagaling mula sa lagnat," nag-aalalang sabi ni Theo at inilapag ang mga pinamili. "Theo, anak... tumawag kasi ang supervisor sa Alcantara Resthouse. Alam niyo namang peak season ngayon dahil dagsa ang mga VIP guest. Kulang na kulang sila sa tao," nanghihinang sabi ni Aling Martha. Tumingin siya kay Sheika na nag-aayos ng mga mangga. "Sheika, hija... pwedeng makiusap? Ikaw muna ang pumalit sa akin s

Nang makaalis ang kliyente at si Theo, agad na nagpunta sa pantry sina Sheika at ang receptionist na si Via para magtimpla ng kape. Hindi mapakali si Via, panay ang sulyap sa pinto na tila may kinatatakutan o kinasasabikan."Sheika, hindi mo ba talaga kilala kung sino 'yong kausap mo kanina sa lobby?" tanong ni Via habang nagtitimpla ng kape.Kumunot ang noo ni Sheika habang binubuksan ang baon niyang lunch box. "Hindi eh. Bakit? Guest ba siya rito? Mukha siyang importante, pero napansin ko, parang ang lungkot ng mga mata niya."Halos mabulunan si Via sa sarili niyang laway. "Importante? Sheika, hindi lang siya importante! Siya si Sir Liam Alcantara! Siya ang may-ari ng buong resthouse na 'to, ng NH Group, at kung anu-ano pang kumpanya. Kumbaga, siya ang pinaka-boss nating lahat!"Nabitawan ni Sheika ang kutsara niya. Biglang bumilis ang tib0k ng puso niya nang maalala ang titig ng lalaki kanina. "Siya... ang may-ari nito?""Oo! At balita ko, bihira 'yon pumunta rito. Palaging nasa Ma