ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ1

ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ1

“หุบปากซะ!!! คุณหยางจางเหว่ย!!!”

หลี่เลี่ยงหลิงตวัดสายตาไปมองชายหนุ่มปากมากที่ไม่ช่วยอะไรแล้วยังโวยวายเหมือนแม่ค้าในตลาดไม่มีผิด ชอบตั้งตนเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่น่าโมโหจริงๆ

“ฮึ่ย!!!” หยางจางเหว่ยไม่สบอารมณ์แต่ก็ยินยอมจะเงียบลงเพื่อให้สหายของเขาได้คุยกับหญิงสาว

“ไม่แน่ว่ามันจะเกิด” ฟู่เหวินเหอได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่เกิดขึ้น เพราะเขาก็จนปัญญาจะรักษาเช่นกัน

“คุณหมอรู้จักการให้เลือดหรือไม่” หลี่เลี่ยงหลิงพูดพลางก็หยิบของบางอย่างออกมา มันคือชุดตรวจหมู่เลือดที่มีขายตามร้านขายยาทั่วไปในมิติช่องว่างของเธอ ชายหนุ่มทั้งสามมองของที่อยู่ในมือหญิงสาวด้วยความสงสัย มีเพียงหมออย่างฟู่เหวินเหอเท่านั้นที่พอจะมองออกว่ามันเป็นชุดตรวจทางการแพทย์อะไรบางอย่าง เพราะมีภาษาอังกฤษของชาวตะวันตกกำกับเอาไว้

“เคยอ่านจากการศึกษาของหมอชาวตะวันตก แต่ทางการแพทย์ของเรายังไม่รับรองการรักษาแบบนี้” ฟู่เหวินเหอเองก็เคยศึกษาแต่ทางการยังไม่รับรอง เขาจึงยังไม่ใช้การรักษาแบบนี้กับคนไข้ แต่ในกรณีของหยางถิงเฟิงไม่แน่วิธีนี้อาจจะช่วยชีวิตเขาได้

“แต่คราวนี้คุณหมอจำเป็นต้องทำ การภาวนาให้เขาไม่ช็อกเพราะเสียเลือดมันไม่ได้ช่วยอะไร คุณหมอน่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าร่างกายของเขาตอนนี้ไม่อาจรับไหว” หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวใช้ความจริงตอกหน้าทุกคนที่มัวแต่ร้องขอความเมตตาโดยที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีโอกาสนั้นเลย

หยางจางเหว่ยเห็นท่าทางของหญิงสาวก็ไม่ขัดอีกต่อไป เหมือนสตรีผู้นี้จะมีความลับมากมายที่เขายังไม่รู้ และเธอดูไม่เหมือนเดิมเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับหลี่เลี่ยงหลิงคนก่อนหายไป

“แต่การให้เลือดจะต้องทราบหมู่เลือด และเลือดแต่ละคนก็ใช่ว่าสามารถให้กันได้” ฟู่เหวินเหอยังคงไม่มั่นใจนัก เพราะยังมีข้อควรระวังอีกมากในการให้เลือด และเขาเองก็ยังศึกษามันไม่ถ่องแท้มากพอ

“นี่คือชุดตรวจหมู่เลือด” หลี่เลี่ยงหลิงพูดจบก็ใช้เข็มเจาะเลือดจากคนเจ็บบนเตียงใส่ชุดตรวจทันที หญิงสาวหันหลังโดยไม่สนใจว่าเบื้องหลังจะมีสีหน้าท่าทางเช่นไร เพราะตอนนี้เธออยากช่วยเหลือคนบนเตียงให้รอดชีวิตแม้เธอจะไม่ใช่หมอก็ตาม

“คะ...คุณได้มันมาจากไหน ละ...แล้ว” คุณหมอหนุ่มมองชุดตรวจในมือหญิงสาวอย่างสงสัย สารที่ใช้รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆ มันช่างไม่เหมือนกับที่เขาเคยเห็นมาก่อน

“คุณหมอควรจะหยุดถาม เขาหมู่เลือด B ทีนี้ก็หาว่าใครมีหมู่เลือดเดียวกันกับเขาบ้าง” หลี่เลี่ยงหลิงเดินเข้าไปหาหยางจางเหว่ยคนแรก

“ฉันขอเลือดคุณหน่อย” หลี่เลี่ยงหลิงไม่รออนุญาต หญิงสาวจับมือของชายหนุ่มและเจาะเลือดใส่ชุดตรวจในทันที

หยางจางเหว่ยไม่ได้ขัดขืน เขาได้แต่มองการกระทำของหญิงสาวอย่างเงียบๆ เธอเดินพลิ้วไปอย่างกระฉับกระเฉงจนตอนนี้สามารถตรวจเลือดทุกคนได้แล้ว

“มีแต่คุณเท่านั้นที่ให้ได้” หลี่เลี่ยงหลิงชี้นิ้วไปที่หยางหลิงฉีที่ยืนกังวลนิ่งอยู่ในมุมของเต็นท์สนาม

“ของผมเหรอครับ ได้!!! เอาไปเลยครับ”หยางหลิงฉีรับคำทันทีอย่างไม่ลังเล อะไรที่ช่วยชีวิตคนบนเตียงได้เขาล้วนยินดีจะสละ

การเจาะเลือดผ่านไปอย่างเร่งรีบโดยมีหลี่เลี่ยงหลิงคอยช่วยคลึงถุงเลือดอยู่ตลอดเวลาจนสามารถให้เลือดแก่คนเจ็บที่นอนไร้สติได้ ซึ่งหญิงสาวเองก็ตัดสินใจให้เลือดของตัวเองด้วย เพราะดูแล้วว่าเลือดน่าจะไม่เพียงพอ และเธอก็มีเลือดกรุ๊ป O ซึ่งสามารถให้แทนได้อยู่แล้ว

เมื่อดึงมีดออกก็เป็นอย่างที่คิดเลือดมากมายกทะลักออกมาจากบาดแผล ทำเอาคนที่มองดูหน้าซีดเผือดไปตามๆกัน ยังดีที่มีการให้เลือดอยู่ก่อนหน้าแล้วจึงไม่ทำให้หยางถิงเฟิงช็อกจนเสียชีวิต ร่างกายของเขากระตุกเล็กน้อยแต่เพียงไม่ถึงนาทีก็สงบลง สร้างความโล่งอกให้ทุกคนเป็นอย่างมาก

“ถิงเฟิงปลอดภัยแล้ว” ฟู่เหวินเหอปาดเหงื่อที่ผุดพลายตามกรอบหน้าออกอย่างเบามือ เขาถอนหายใจก่อนจะบอกกับคนที่เฝ้ารอให้ลดความกังวลลง การเย็บบาดแผลเป็นไปอย่างราบรื่นแต่ช่างเป็นการเย็บที่ไม่ค่อยสวยเหมือนในอนาคตเอาเสียเลย

หลี่เลี่ยงหลิงเห็นทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ถอยออกไป และเริ่มจัดโต๊ะอาหารมื้อเย็นที่ค่ำมืดพอสมควรแล้ว ร่างบางตักข้าวขาวหอมกรุ่นออกจากหม้อใส่ในจานเซรามิกเนื้อละเอียดราวกับซื้อจากร้านค้าในเมืองใหญ่ กลิ่นหอมของข้าวที่หุงด้วยถ่านไฟอย่างดีกำลังส่งกลิ่นไปถึงในเต็นท์สนาม

“หอม” หยางหลิงฉีที่เสียเลือดไปถุงใหญ่ท้องร้องโครกด้วยความหิว เขาสูดกลิ่นข้าวหอมๆเต็มปอด แต่เมื่อเห็นใบหน้าของนายท่านรองก็ต้องหดหัวไม่กล้าออกไปขอข้าวกินจากหญิงสาวเจ้าของบ้าน

โครก.....  ชายหนุ่มที่ไม่อาจระงับความหิวได้ส่งยิ้มแหยๆให้กับนายท่านรองของเขาที่ตอนนี้ใบหน้ามืดครึ้ม เพราะโดนหญิงสาวด้านนอกตวาดใส่แต่ก็ไม่อาจเถียงได้อยู่หลายครั้ง

‘เธอเป็นใครกันแน่...หลี่เลี่ยงหลิง’ ความสงสัยจุดประกายขึ้นในใจของหยางจางเหว่ย เขามองไปที่ลูกน้องคนสนิทที่สีหน้าเริ่มดีขึ้น ในใจก็ขอบคุณหญิงสาวเจ้าของบ้านที่ไม่เพิกเฉยยามเจอร่างที่บาดเจ็บของถิงเฟิง

“ถ้าหิวก็ออกมาทานข้าวนะคะ ส่วนใครไม่หิวก็แล้วแต่” หญิงสาวตะโกนเรียกแต่ก็ไม่วายกระแนะกระแหนชายหนุ่มหน้ายักษ์ที่ทำตัวเป็นจอมเผด็จการ

ฟู่เหวินเหอมองหน้าเพื่อนและส่ายหัวอย่างจนใจในความหยิ่งทระนงของอีกฝ่าย

“นายไม่กิน แต่ฉันเป็นหมอ...มือสั่นเพราะหิวไม่ได้หรอกนะ” คุณหมอหนุ่มพูดแค่นั้นก็หัวเราะเบาๆ และเดินออกไป เหลือเพียงเจ้านายกับลูกน้องที่มองตามแผ่นหลังหมอตาละห้อยอย่างน่าสงสาร

“นายท่าน...”

“ออกไปกินไป” หยางจางเหว่ยได้ยินเสียงเว้าวอนก็ทำหน้าตาขึงขังไล่ลูกน้องเสียงเข้ม หยางหลิงฉีลุกขึ้นฉับก่อนจะวิ่งเร็วจี๋ออกไป ทิ้งให้เจ้านายของเขายืนหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่เพียงลำพัง