ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ2

ตอนที่ 10 ไม่เป็นแล้วตัวประกอบ2

หลี่เลี่ยงหลิงตักข้าวเพิ่มอีก 3 ที่แต่ใส่เป็นถ้วยแทนจานโดยเผื่อคนหน้าดุที่กำลังเดินออกมาด้วย ทุกคนนั่งลงก่อนจะกวาดตามองอาหารหน้าตาแปลกแต่กลับส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนให้น้ำลายสอ ฟู่เหวินเหอสะกิดลูกน้องของเพื่อนพยักพเยิดให้ชายหนุ่มไปลากคนวางมาดมาทานอาหารก่อนที่จะเย็นชืดไปเสียก่อน

“นายท่านรองมาทานข้าวเถอะครับ” หยางหลิงฉีไปตามเจ้านายของตัวเองที่ตอนนี้ยืนอยู่ด้านนอกชายระเบียงไม่ยอมเข้ามา ชายหนุ่มหวั่นใจเล็กน้อยว่าจะถูกลงโทษแต่ความหิวมันมีมากกว่าความเกรงกลัว

“เฮอะ!!!” หยางจางเหว่ยแค่นเสียงขึ้นจมูกแต่ก็ยอมเดินไปนั่งที่ว่าง ซึ่งตรงกันข้ามกับสตรีหน้าตายที่ตอนนี้ไม่มองมาที่เขาแม้แต่หางตา

‘มันน่าจริงๆ’ ชายหนุ่มทั้งสามมองจานข้าวแบบฝรั่งของหญิงสาวแต่ไม่พูดสิ่งใด  หยางจางเหว่ยมองทักษะการใช้สิ่งที่เรียกว่า...ช้อนกับส้อมของหญิงสาวก็ดูว่าเธอจะใช้อย่างชำนาญราวกับว่าใช้มันจนชินเสียแล้ว

          การทานมื้อค่ำที่แสนเรียบง่ายแต่ไม่ราบรื่นนัก เพราะดูเหมือนว่าอาหารหน้าตาแปลกๆจะรสชาติถูกใจแขกทั้งหลายจนเปิดศึกแย่งชิงกันจนหยาดหยดสุดท้าย แม้แต่ชายหนุ่มมาดขรึมจอมเผด็จการยังแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

          “รสชาติก็พอจะกินได้” หยางจางเหว่ยพูดจบก็รวบตะเกียบวางบนถ้วยข้าวที่ว่างเปล่า ส่วนหลี่เลี่ยงหลิงนั้นรวบช้อนไปสักพักแล้ว เพราะปกติมื้อค่ำเธอทานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

          “ท่าทางคุณหยางจะลิ้นมังกรนะคะ”

          “ขอบคุณคุณหลี่สำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ อร่อยมากจริงๆ” คุณหมอหนุ่มที่เห็นท่าทางของชายหญิงทั้งสองแล้วก็มีปากเสียงกันอีกแน่จึงพูดเบี่ยงประเด็น เพื่อนของเขาก็แหย่ไม่ได้ ส่วนหญิงสาวก็พร้อมสู้ตลอดเวลา เห็นทีจะจบไม่สวยกันทั้งสองฝ่าย

          “เดี๋ยวผมช่วยเก็บนะครับ” หยางหลิงฉีขันอาสาทันที ก่อนจะรวบจานชามที่ว่างเปล่าขึ้นถือในคราวเดียวและเดินเร็วไปส่วนของห้องครัว

          สองสายตายังคงประสานอย่างไม่มีใครยอมใคร หยางจางเหว่ยที่ราวกับโดนท้าทายจากสตรีที่ตัวเองไม่ใคร่ชื่นชอบก็ยอมไม่ได้เช่นกัน ส่วนหญิงสาวเองก็ไม่ยินยอมอีกแล้ว คราวก่อนเธออยากหลีกเลี่ยงจากเหล่าตัวเอกจึงต้องทำท่าทางอ่อนแอให้คนอื่นมองข้าม แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องวนเวียนใกล้ตัวเธอตามเนื้อเรื่องอยู่ดี ดังนั้นหากเธอจะใช้โอกาสนี้กลายเป็นผู้คุมเกมทุกอย่างล่ะ

‘ในเมื่อเป็นตัวประกอบแล้วไม่รุ่ง งั้นเธอก็ขอกระโจนเข้ามาเป็นตัวเอกเลยแล้วกัน’

“คืนนี้ก็ค่ำมืดดึกดื่นแล้ว พวกคุณจะเอาอย่างไร” หลี่เลี่ยงหลิงถามขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามกลับมานั่งรวมตัวกันตรงระเบียงบ้านของเธอ

“ผมคงต้องกลับไปที่โรงพยาบาล ยังมีคนไข้อีกมากรออยู่ พรุ่งนี้ช่วงสายค่อยกลับมาดูอาการของถิงเฟิงอีกครั้ง” ฟู่เหวินเหอพูดขึ้นในขณะที่นึกถึงงานที่โรงพยาบาลที่ตอนนี้ต้องเปิดรับรักษาเหล่าปัญญาชนที่มาทำงานตามคำสั่งของทางราชการ

“เช่นนั้นผมไปส่งคุณหมอฟู่” หยางหลิงฉีที่เป็นคนเชิญหมอหนุ่มมาก็ต้องกลับไปส่งให้ถึงที่

“ฉันจะอยู่เฝ้าถิงเฟิงที่นี่” เจ้านายของคนเจ็บเองก็ไม่คิดจะจากไปไหน ตราบใดที่ลูกน้องของเขายังนอนไร้สติอยู่ที่นี่ อีกอย่างเขาเกรงว่าพวกที่ทำร้ายถิงเฟิงอาจจะตามมาจนเจอเข้า หญิงสาวที่ยืนหน้าตูมอยู่เยื้องๆเขาจะพลอยพบเจออันตรายไปด้วย

“ฉันไม่ได้ถามคุณ ฉันว่า..คุณหยางกลับที่พักคนงานไปเสียดีกว่า  ปัญญาชนตัวปลอม...” ท้ายประโยคหลี่เลี่ยงหลิงบ่นอุบอิบเสียงแผ่วเบา แต่ไหนเลยคนที่เคยฝึกฝนมาอย่างดีทั้งสามคนจะไม่ได้ยิน

“เธอรู้อะไรมา!!!”  หยางจางเหว่ยปราดเดียวก็เข้าถึงตัวหญิงสาวแต่ไม่ทันคว้าตัว ร่างบางก็เบี่ยงตัวหลบวูบ และอาวุธดำเมี่ยมมันวาวก็ถูกยกขึ้นจ่อหน้าชายหนุ่มที่คุกคามเธอ

“นะ...นี่เธอ” ชายหนุ่มทั้งสามต่างตกตะลึงกับทักษะที่รวดเร็ว และอาวุธที่กำลังเล็งไปที่ร่างสูงของหยางจางเหว่ย

หยางหลิงฉีและฟู่เหวินเหอตัวเกร็งไม่กล้าแม้จะหายใจเข่นกัน ในใจนั้นเคร่งเครียดกับสถานการณ์นี้เป็นอย่างมาก และคาดเดาไปต่างๆนานาว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนของฝ่ายไหนกัน จะฝ่ายเดียวกันกับพวกเขาและเป็นคนละหน่วย หรือฝ่ายตรงข้าม หากเป็นอย่างหลังก็น่าเสียดายที่จุดยืนนั้นไม่อาจอยู่ร่วมกันได้

“คุณหยางจางเหว่ย...คุณมันคนใจร้อน มุทะลุ ไม่ฟังใคร เคยมีคนบอกคุณรึเปล่าว่านิสัยแบบนี้ของคุณมันจะพาให้คุณไปตาย เหมือนที่คุณส่งลูกน้องเข้าไปในรังพวกมันจนร่อแร่แบบนี้ไง” หลี่เลี่ยงหลิงไม่อยากจะใช้อาวุธแต่คนแบบอย่างพระเอกของเรื่องนิสัยใจร้อน เกรงว่าเธอไม่ทันอ้าปากเขาคงหักคอเธอตายไปเสียก่อน ดังนั้นเธอจึงต้องเลือกใช้อาวุธเข้ามาช่วยจัดการอะไรให้มันง่ายขึ้น อย่างน้อยก็ให้อีกฝ่ายได้ฟังเธอพูด

“รังพวกมัน” ฟู่เหวินเหอพูดออกมาด้วยเสียงอันเบา

“ใช่แล้วค่ะ ตรอกสามถนนหานชิว มีแต่คนของทางการโง่ๆเท่านั้นละที่เข้าไปในตรอกนั้น”  ชาติที่แล้วใครๆก็บอกว่าหญิงสาวปากแจ๋ว ดังนั้นชาตินี้ก็ไม่แปลก ก็เธอยังเป็นหลี่เลี่ยงหลิงคนเดิมคนเก่า

“หลี่เลี่ยงหลิง!!! ฮึ่ย!!!” แต่ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งที่ไม่พอใจ พ่อพระเอกของเรื่องที่ส่งคนไปไม่ดูตาม้าตาเรือเมื่อได้ยินเสียงค่อนแคะจากหญิงสาวก็หน้าแดงก่ำอย่างไม่พอใจ

ฟู่เหวินเหอเกาจมูกกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เพราะเขาเพิ่งเห็นสตรีที่กล้าด่าคุณชายหยางซึ่งๆหน้าแบบนี้ครั้งแรก ไม่ใช่แค่สตรี...บุรุษก็ไม่เคยมีใครกล้ามาก่อน ซึ่งเขาก็แอบเห็นด้วยกับหญิงสาวตรงหน้าเช่นกัน

‘ผมก็แอบเห็นด้วยนะครับ’ หยางหลิงฉี