LOGINตอนที่ 8 ช่วยเหลือและข้อตกลง2
“อย่าลืมเขียนสูตรให้ป้าเล่า” หลิวซีอิ๋งโน้มตัวเข้าใกล้สาวคราวลูกก่อนจะกระซิบเมื่อเห็นสามีปลีกตัวไปจัดการค่าใช้จ่ายห้องน้ำชาในวันนี้
“แน่นอนค่ะ”
หญิงต่างวัยทั้งสองพูดคุยกันถูกคอจนจวบเวลาแยกย้าย หลิวซีอิ๋งรู้สึกเอ็นดูหญิงสาวอย่างหลี่เลี่ยงหลิงนักจึงหมายมาดในใจว่าต้องพาหญิงสาวมาอยู่ใกล้ตัวให้ได้ ไม่รู้ว่าญาติฝั่งบ้านของท่านจะมีชายหนุ่มที่พอจะแต่งงานได้บ้างหรือไม่ นึกไปแล้วก็เสียดายหลานชายที่ตอนนี้มีสัญญาหมั้นหมายไปเสียแล้ว แม้จะยังมีอีกสองคนที่ยังไม่ติดสัญญาอันใด แต่ท่านกลับมองว่าทั้งสองคนยังไม่เหมาะสมด้วยลักษณะและนิสัยใจคอ
“ถอนหายใจอะไรหรือคุณ” จางหลีไห่หันมาถามภรรยาที่นั่งครุ่นคิดข้างๆเขาอยู่พักใหญ่ หลังจากที่นั่งรถออกจากโรงน้ำชา
“ฉันนึกเสียดายลูกชายคนโตของน้องฟางอิ่งค่ะ หากจับคู่ให้แม่หนูเลี่ยงหลิงคงจะเหมาะสมกันดี”
“อ่า...ลูกชายคนโตของน้องหลิวฟางอิ่งนะหรือ” จางหลีไห่นึกไปถึงใบหน้าของน้องสาวของภรรยาที่ได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่แสนร่ำรวยคนนั้น นอกจากจะได้สามีที่ดีแล้วยังมีเหล่าบุตรชายที่ดีด้วยเช่นกัน
หลี่เลี่ยงหลิงหลังแยกย้ายกันที่ห้องในโรงน้ำชาแล้ว หญิงสาวก็รอที่ทั้งสองท่านได้กลับไปก่อนจึงออกมาในภายหลัง แต่ไม่รู้ว่าโลกกลมหรือบิดเบี้ยวยังไงเมื่อเธอโผล่ออกมาจากห้องส่วนตัวก็พบว่าห้องตรงกันข้ามก็เปิดประตูออกมาเช่นกัน
“คุณ.../เธอ...” ชายหญิงทั้งสองมองหน้ากัน แต่ต่างคนก็ต่างความคิด
หลี่เลี่ยงหลิงแทบอยากจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ ใบหน้าถมึงทึงของหยางจางเหว่ยบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังขุ่นมัวปนสงสัยเพียงใดที่เธอปรากฏตัวในโรงน้ำชาแห่งนี้ และในห้องตรงข้ามกันกับเขา
‘เขาจะคิดว่าเธอตามเขามารึเปล่าเนี่ย ซวยเป็นบ้าเลย!!!’
หลี่เลี่ยงหลิงมองเพียงแวบเดียวก็เก็บรายละเอียดของคนตรงหน้าได้หมด วันนี้เขาคงมาฟังรายงานข่าวเรื่องที่สืบอยู่ในตอนนี้เกี่ยวกับกลุ่มกบฏที่คิดต่อต้านทางการซึ่งมาตั้งฐานกบดานอยู่ในเมืองกว่างอัน และเธอก็รู้ด้วยว่าพวกนั้นกบดานอยู่ที่ไหน กว่าคนตรงหน้าจะสืบพบก็อีกเกือบๆปีนับจากนี้
หลี่เลี่ยงหลิงไม่มีสิ่งใดจะพูดกับคนตรงหน้าจึงเบี่ยงตัวจะจากไป แต่...
หมับ!!!
“คุณหยาง คุณจะทำอะไรปล่อยฉันนะ!!!” หลี่เลี่ยงหลิงบิดมือเพื่อให้หลุดจากการกอบกุมของมือหนาแต่บิดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเสียที
‘คนบ้า!!! มือเหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก’ หญิงสาวอดก่นด่าในใจไม่ได้ มือบางพยายามบิดแงะแกะมือหนาตากลับไม่ประสบผลสำเร็จ
แอด...
“เกิดอะไรขึ้นครับนายทะ...เอ่อ...นายหยาง” คนที่ออกมาจากห้องตรงกันข้ามหญิงสาว เมื่อได้ยินเสียงโวยวายด้านนอกก็รีบออกมาด้วยความเป็นห่วงนายตน และยิ่งได้ยินเสียงสตรีก็กลัวว่านายท่านรองของเขาจะเกิดเรื่องยุ่งยากมีสตรีเข้ามาข้องแวะ แต่เมื่อออกมาถึงกลับตาลปัตรเพราะดูเหมือนว่าเจ้านายของเขาจะเป็นฝ่ายไปยุ่มย่ามกับผู้หญิงเข้าให้แล้ว
“ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” หยางจางเหว่ยพูดเสียงเรียบกับคนที่ออกมาใหม่พร้อมด้วยสายตาดุดันราวกับปรามว่าอย่าได้พูดฐานะของเขาออกมา แต่เสียใจด้วยเพราะฉันรู้ฐานะของคุณอยู่ก่อนแล้ว...หยางจางเหว่ย!!!!
“อือ...ไปเถอะ”
ปัง!!!
ไม่ทันที่หลี่เลี่ยงหลิงจะขอความช่วยเหลือหรือใช้คนมาใหม่ให้ตัวเองหลุดพ้น ชายคนนั้นกลับรีบหมุนตัวจากไปและปิดประตูใส่เสียงดัง หญิงสาวได้แต่อ้าปากพะงาบ ก่อนที่จะต้องไปตามแรงลากจากชายหนุ่มหน้าตาบอกบุญไม่รับ
หญิงสาวที่ถูกลากออกมาจากโรงน้ำชาไปยังตรอกเล็กๆก็ไม่ได้ขัดขืนอีก เพราะถึงออกแรงยังไงก็คงไม่พ้นอยู่ดี สู้ตามไปเลยจะได้ลดการเจ็บตัวลง
พลั่ก!!!
หลี่เลี่ยงหลิงโดนสะบัดปล่อยมืออย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปชนกับฝาผนังของตรอกแคบ เธอรู้สึกเจ็บไหล่บางที่ชนกับผนังแข็งเล็กน้อยแต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันทนไม่แสดงความอ่อนแอออกมา มือบางลูบไหล่ตัวเองผ่านเสื้อผ้าเบาๆ
“เธอตามฉันมา!!!” หยางจางเหว่ยพูดเสียงกร้าว เขามองหญิงสาวที่วันนี้แต่งตัวราวกับคุณหนูในเมืองใหญ่อย่างจับผิดปนสงสัย
‘หรือ...หลี่เลี่ยงหลิงจะเป็นสายของพวกมัน’ ชายหนุ่มตั้งข้อสันนิษฐานในใจพลางมองหญิงสาวอย่างระแวงในตัวตนของอีกฝ่าย
“คุณหยาง...อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉันไม่ว่างมาตามคุณหรอกนะ เพราะฉันมีงานมีการจะต้องทำ”
“...” หยางจางเหว่ยได้ยินเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มเย้ยหยันคำพูดของหญิงสาวที่บอกว่าตัวเองทำงาน ก่อนจะมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า จนหลี่เลี่ยงหลิงต้องข่มกลั้นความไม่พอใจไว้ในอก
“และอีกอย่าง...ถ้าคุณหยางจะคิดสักนิด โรงน้ำชาแห่งนั้นคงจะปล่อยให้ฉันตามคุณเข้าไปได้ง่ายๆหรอก นอกจากจะมีคนพาฉันเข้าไป และคนที่จะพาฉันเข้าไปได้ก็คงไม่ได้ให้ฉันเข้าไปนั่งแอบมองแอบตามแอบฟังคุณกระมัง”
“แล้วเธอเข้าไปที่นั่นทำไม ไปพบใคร” หยางจางเหว่ยคาดคั้นพร้อมขยับกายเข้ามาใกล้เพื่อกดดันร่างบางที่ถอยจนแผ่นหลังชนกับผนังปูนดำๆ
“ถอยออกไปนะ!!! ละ...แล้ว การที่ฉันจะไปพบใครมันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบเมื่อใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้จนเหลือเพียงคืบก็ชนกันแล้ว
“เหรอ...ไม่เกี่ยวจริงด้วย” ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวหนีก็กักตัวไว้ เรียวปากแดงระเรื่ออย่างสุขภาพดีของเขายิ้มมุมปากบางเบา ก่อนจะยกนิ้วไล้ไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหยอกล้อ ยิ่งได้เห็นสีหน้าราวกับกำลังจะกัดลิ้นตายเขายิ่งอยากเห็นมันมากยิ่งขึ้น
ตอนที่ 15 คดีพลิก3นางโจวหยวนหน้าชาดิกกับคำพูดเพียงไม่กี่คำของหญิงสาวคราวลูก แต่เมื่อมองหน้าสามีเขากลับเบือนหน้าหนีไม่ช่วยแก้ต่างแม้แต่นิดเดียว‘ตาแก่ซ่งดูเอาเถิด ปล่อยให้สตรีคราวลูกมาถอนหงอกเมียตัวเอง น่าตายนัก!!!’“นี่แกด่าป้าโจวว่าหูเบาอย่างนั้นหรือ” หวังหร่านชิงพูดขึ้นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว“เป็นเธอต่างหากที่พูดออกมา...หวังหร่านชิง” หญิงสาวอมยิ้มพลางมองไปที่ตัวโง่งมอย่างหร่านชิงที่วางแผนนี้ขึ้นมาให้กลบฝังตัวเอง ทั้งที่จะย้ายตามสามีออกไปจากหมู่บ้านอยู่แล้ว“อย่ามัวแต่โบ้ยไปมาให้คนอื่นเลย ในฐานะผู้ใหญ่ของหมู่บ้านฉันมาบอกให้เธอย้ายออกไปเสียเถอะ อย่าได้ยืดเยื้อออกไปให้เสื่อมเสียยิ่งกว่านี้เลย” โจวหยวนยังยืนกรานความคิดมืดบอดของตัวเอง โดยมีชาวบ้านที่มาด้วยพยักหน้าสนับสนุน“ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้ถามแต่ดูเหมือนว่า....ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านซ่งจะไม่รับเอาไว้” หญิงสาวพูดพลางหันไปมองชายวัยกลางคนผู้เป็นสามีของสตรีที่ยังคงใช้คำพูดน่าเกรงขามไม่หยุด“เช่
ตอนที่ 15 คดีพลิก2หญิงสาวเจ้าของบ้านเมื่อเห็นกลุ่มชาวบ้านผลักประตูรั้วเข้ามาในบริเวณบ้านของเธอก็ยิ้มร้ายออกมา ชายหนุ่มมองรอยยิ้มของหญิงสาวข้างกายก็รู้สึกว่าเวลาสตรีผู้นี้ยิ้มเช่นนี้ก็น่าชมไม่น้อยเลย“เข้ามากันสักที อยู่ในที่ของฉันแบบนี้...จะทุบตีใครไปก็ไม่ผิดใช่หรือไม่” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปถามข้อกฎหมายกับคนมีศรีระดับสูงที่นั่งหน้าตายให้เธอเกาะมาสักพักแล้ว“อืม...แค่ไม่ตายก็พอ” คำว่าตายพอเป็นน้ำเสียงของชายหนุ่มกลับให้ความรู้สึกขนลุกชอบกล นี่รึเปล่าที่เขาเรียกว่ารังสีสังหาร“แล้วคุณหยางจะไม่ลุกไปเล่นด้วยกันหน่อยหรือคะ” หญิงสาวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้และกระซิบเสียงหวาน ดวงตากลมช้อนมองราวกับสาวตามตรอกซอยโคมเขียวโคมแดงจนชายหนุ่มรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเพียงการแสดงเพื่อยั่วยุให้ชายหนุ่มไม่พอใจเล็กน้อยๆเท่านั้น“จุ๊บ!!! พี่จางเหว่ยเรียกให้ชิน” มือหนาคว้าคอเรียวเข้าหาโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวก่อนจะประทับริมฝีปากบนเรียวปากอวบอิ่มช่างจำนรรจา ก่อนจะกระซิบเตือนสิ่งที่หญ
ตอนที่ 15 คดีพลิก1 เสียงผู้คนจอแจหลายสิบคนดังมาแต่ไกลก็ไม่ได้ทำให้ชายหญิงที่กำลังนั่งจิบชารู้สึกหวาดหวั่น ทั้งคู่อยู่ในอาการนิ่งสงบเฝ้ารอการมาถึงของคนกลุ่มใหญ่ เมื่อเสียงใกล้เข้ามาหลี่เลี่ยงหลิงก็รู้งานเข้าไปนั่งใกล้ชายหนุ่มที่ยังคงนั่งเงียบตามนิสัย ศีรษะเล็กเอียงพิงท่อนแขนคนตัวสูงราวกับคู่สามีภรรยาใหม่ที่เพิ่งผ่านพิธีมงคลมาหมาดๆ เรียวปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มหวาน และมองเสี้ยวหน้าของสามีด้วยแววตารักใคร่ มุมปากของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขามองนักแสดงหญิงข้างกายที่เหมือนจะรู้งานโดยไม่ต้องบอกว่าทำเช่นไร ไม่เสียแรงที่เขาตัดสินใจหยิบยื่นข้อเสนอดีๆให้หญิงสาว มือบางลูบท่อนแขนแกร่งเบาๆขณะแนบใบหน้าเสี้ยวหนึ่งลงมา ก้อนเนื้อในอกของชายชาติทหารเร่งจังหวะขึ้นจนเขาพยายามข่มมันเอาไว้ แต่มันไม่ฟังตามที่เขาสั่งเลยแม้แต่น้อย “บ้านซอมซ่อของนางหลี่เลี่ยงหลิงอยู่บนเนินข้างหน้านี้เอง เ
ตอนที่ 14 แผนขับไล่3 หญิงสาวหยิบสมุดปากกาออกมาร่างข้อตกลงด้วยสีหน้าจริงจัง เธอนั่งเขียนอย่างตั้งใจอยู่เกือบสองชั่วโมงก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเข้าครัวทำอาหารมื้อเที่ยง แต่พอออกมามองไปหน้าบ้านก็พบลานกว้างที่ว่างเปล่าไร้เต็นท์สนาม ก่อนจะมองไปรอบบ้านก็พบสิ่งแปลกปลอมสีแดงซีดๆที่ห้อยอยู่ตามประตูหน้าต่าง รวมถึงต้นไม้บริเวณบ้าน “นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกัน” เสียงเย็นเยียบบ่งบอกอารมณ์ผู้พูดได้เป็นอย่างดี ชายหลายคนหยุดชะงักหันมามองต้นเสียง แต่เมื่อเจ้านายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงระเบียงโบกมือให้ทำต่อ พวกเขาเกือบสิบคนก็ไม่สนใจหญิงสาว... ‘ว่าที่ผู้หญิงของนายท่านรอง’ อีกเลย “มานั่งนี่” หยางจางเหว่ยผายมือไปที่เก้าอี้ข้างกายเขา เรียกให้หญิงสาวไปนั่ง แต่สายตากลับบังคับเสียมากกว่า หลี่เลี่ยงหลิงคิ้วขมวดชนกันก่อนจะเดินไปและกระแทกตัวลงนั่งบ่งบอกอารมณ์ของเธอโดยไม่เสแสร้งเหมือนผู้หญิงหลายคนที่มักจะใส่หน้ากากเวลาอยู่กับเขา ซึ่งนั่นเป็นข้อดีที่เขาตัดสินเลือก...เธอมาทำหน้าที่นี้ “จะบอกได้ยังว่าผ้าแดงมงคลพวกนี้เอามาติดทำไม คงไม่ได้จะมารวบรัดตัดตอน” หญิงสาวทำ
ตอนที่ 14 แผนขับไล่2“นายกล้าหรือถิงเฟิง” หยางหลิงฉีทำหน้าแหยๆ ส่ายหัวไม่ยอมเป็นคนเข้าไปเด็ดขาด เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังเกิดสงคราม “ฉันหมายถึงนาย...ไป” คนเจ็บที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันรอบตัวเอ่ยขึ้น แต่นั่นทำให้ชายอีกคนถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ “ฉันไปทำข้าวเช้าในครัวดีกว่า” หยางหลิงฉีพูดจบก็เดินตรงไปยังห้องครัวไม่หันหลังกลับมาอีกเลย แม้เพื่อนจะส่งเสียงเรียกแค่ไหนก็ตาม หยางถิงเฟิงเองก็ไม่กล้าเข้าไปขัดเช่นกัน แม้ว่าเขาจะมีเรื่องรายงานเกี่ยวกับแผนการที่สำเร็จลุล่วงด้วยดีเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี คงได้แต่รอให้นายท่านออกมาจากห้องของ...เอ่อ... คุณหลี่เสียก่อน ภายในหมู่บ้านเช้านี้ก็ยังมีเรื่องเล่าเช่นเดิมและก็ยังคงเป็นเรื่องของสตรีบนเขากับชายหนุ่มปัญญาชนแซ่หยางที่วันนี้หายหน้าหายตาลางานอีกเช่นเดิม จนทำให้เกิดกระแสขับไล่กันขึ้นในหมู่หญิงชาวบ้านทั้งวัยเยาว์และรุ่นใหญ่ เกิดจากการปลุกปั่นว่าพฤติกรรมไม่เหมาะสมของหลี่เลี่ยงหลิงทำให้หมู่บ้านเสื่อมเสียชื่อเสียง โดยแกนนำในครั้งนี้ค
ตอนที่ 14 แผนขับไล่1 เสียงสกุณาขับขานประสานเสียงใสดังก้องกังวานในยามที่แสงอรุณแห่งวันใหม่มาเยือน ร่างบางขาวผ่องในชุดนอนสีขาวพลิกกายคล้ายกำลังจะตื่นจากนิทราที่แสนหวาน เปลือกตาบางขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ร่างบางบิดกายไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะเบิกตาโพลงและไล่มองร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว ผ้าห่มผืนไม่หนาไม่บางถูกเปิดขึ้น ดวงตากลมโตสำรวจอย่างตื่นตระหนกก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก “สงสัยจะฝันไป” หลี่เลี่ยงหลิงถอนหายใจยาว ลูบอกบรรเทาอาการหัวใจเต้นเร็ว “ฝันอะไรของเธอ” เสียงทุ้มแหบห้าวเข้มของบุรุษดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่อยู่ใกล้ตัวเธอมากๆ หญิงสาวเบิกตากว้างหันไปทางต้นเสียงก็สบเข้ากับดวงตาคมดุที่กำลังจ้องมาที่เธอ ร่างสูงเอนกายตะแคงข้างอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ เขาวางศีรษะไว้บนแขนและเลิกคิ้วเชิงถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย “นะ...นี่คุณ!!! งั้นเมื่อคืนก็...” ไม่ใช่ความฝัน หลี่เลี่ยงหลิงกรีดร้องไร้เสียงในใจ อับอายเหลือคณาที่ปล่อยตัวปล่อยใจอย่างไร้ยางอายไปกับชายหนุ่มที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย







