บททั้งหมดของ อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน): บทที่ 11 - บทที่ 20

..เช้าวันต่อมา ธารินมาทำงานในสภาพที่ใครเห็นก็ต้องตกใจ ขอบตาที่ดำคล้ำจากฝันที่เหมือนจริงทำเอาเขาเพลีย.. ใบหน้าที่เคยดูหล่อเหลาเข้มข้นกลับดูซีดเซียวเหมือนคนป่วยหนัก"โอ๊ยยยย! สภาพ! นี่คนหรือซากศพคะคุณธาริน?" เสียงแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่เจนนี่ดังขึ้นพร้อมกับร่างในชุดสีบานเย็นที่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา "เมื่อคืนไปฟัดกับเสือที่ไหนมาคะ หรือว่าแอบไปนอนกอดหมอนร้องไห้เพราะคุณชายเขามีชะนีมาตาม?" เจนนี่เธอมักหูตากว้างไกลเสมอ เพราะมีสายอย่างครูฝนโทรมาเม้าท์มอยอัพเดตเรื่องราวของสองหนุ่มให้เธอฟังแทบจะตลอดเวลาหนุ่มมาดเซอร์ถอนหายใจยาว วางกระติกน้ำลงบนโต๊ะไม้ "พี่เจนนี่... ผมว่าผมพอแล้วว่ะ ผมสู้เขาไม่ได้หรอก โลกของเขาหรูหราขนาดนั้น แฟนเขาก็สวยยังกับนางฟ้า ผมมันก็แค่เจ้าหน้าที่ป่าไม้จนๆ ป่าววะ..จะเอาอะไรไปแข่งเขาได้" ในเมื่อเพื่อนร่วมงานรู้ความเคลื่อนไหวของเขาเป็นอย่างดี ธารินก็ไม่คิดปิดบังอะไรต่อไป ดีเสียอีก อย่างน้อยพี่เจนนี่นางจะกลายเป็นที่ระบายชั้นดี ดีกว่าเจ้าสมันแมวขนส้มที่บ้านเขาอีกเจนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยขี้เล่นกลับเปลี่ยนเป็นจริงจัง เธอทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วตบโต๊ะดัง ปัง!"

หลังจากช่วงเวลาที่เร่าร้อนและยากจะหักห้ามใจท่ามกลางหมู่แมกไม้นั้น ธารินค่อยๆ ประคองร่างของอคิณที่อ่อนปวกเปียกไปด้วยแรงอารมณ์ให้ยืนขึ้นได้ หลังสวมเสื้อผ้าจนครบชิ้น เขาไม่ลืมที่จะสำรวจร่องรอยบนลำคอขาวของอีกฝ่ายพลางยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง ส่วนอคิณนั้นใบหน้าแดงซ่านไปหมด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา ธารินก้มเก็บอุปกรณ์ปลูกป่าขึ้นมา เหลือมือข้างหนึ่งไว้ แล้วโอบเอวอคิณไว้หลวมๆ “เจ็บไหม” เขาถามอย่างเป็นห่วง“คุณรู้จักห่วงคนอื่นด้วยเหรอ?”“ก็แหม..คุณเอง ใช่ย่อยที่ไหนล่ะ เราสองคนพอๆ กันนั่นแหละ”อคิณเอียงศีรษะซบไหล่กว้าง ธารินประคองกอดพาอคิณเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่คุ้นเคย ท่ามกลางเสียงนกเสียงไม้ที่ดูเหมือนจะขับขานเป็นบทเพลงแห่งความสุขต้อนรับการเดินทางบทบาทใหม่ของสองหนุ่มที่มีฐานะแตกต่างราวฟ้ากับดิน“เดินดีๆ หน่อยสิคุณชาย หรือว่า...แข้งขาอ่อนแรงจนเดินไม่ไหวแล้ว?” “หุบปากไปเลยธาริน ผมไม่ได้สำออยขนาดนั้นนะ” อคิณแหวกลับเสียงแข็ง พยายามรักษามาดคุณชายเอาไว้สุดชีวิต แม้ว่าจังหวะการเดินจะดูขัดเขินตุปัดตุเป๋อยู่บ้างธารินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นฟังดูดิบเถื่อนแต่กลับ

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอแสงสีส้มหม่นฉาบไล้ไปทั่วบริเวณโรงเรียนประถมเล็กๆ ในชนบท อคิณในเสื้อเชิ้ตเนื้อดีที่ดูผิดที่ผิดทางกับสภาพแวดล้อม ยืนอยู่ภายในห้องทำงานไม้เก่าๆ ของท่านผู้อำนวยการ กลิ่นกระดาษและความชื้นของไม้ดูจะจืดจางลงไปทันทีเมื่อเทียบกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่โชยมาจากตัวชายหนุ่ม"ผมมาลาครับท่าน... กำหนดการของผมสิ้นสุดลงแล้ว" อคิณเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่วงท่าของเขาดูสง่างามทว่าห่างเหิน เขายกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่สะท้อนถึงความเหนือกว่า "และผมต้องขอบคุณท่านมาก ที่ไม่ขัดขวางเรื่องที่ผมมาสร้างคอนเทนต์ทำเป็นรักเด็กที่นี่ มันช่วยสร้างภาพลักษณ์ทายาทผู้มีจิตสาธารณะให้กับตระกูลวรโชติเมธีได้ดีทีเดียว ขอบคุณที่เป็นเวทีให้ผมได้แสดงจนจบนะครับ"ผู้อำนวยการได้แต่พยักหน้า พูดว่า “ผมเองก็ขอขอบคุณด้วยเช่นกัน คุณอคิณ วรโชติเมธี” เขาหมายถึงเงินบริจากมหาศาลจากตระกูลวรโชติเมธี “ต่อไปนี้ เด็กในโรงเรียนป่าแห่งนี้ ก็จะมีอาหารกลางวันทาน รวมถึงอุปกรณ์การเรียนที่ทันสมัยเพิ่มขึ้น เพราะการมาที่นี่ของคุณ” มันคือข้อแลกเปลี่ยนที่ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกอคิณสีหน้าเรียบเฉยเช่นตอนเข้ามา เขาเพียงยกยิ้มมุ

.เจ็ดวันผ่านไปค่ำคืนในป่าลึกกลับมาเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขเหมือนเก่า มันคือความเงียบที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของธาริน เขานั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิมตรงระเบียงบ้านพัก ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีเสียงหัวเราะและไออุ่นของคุณชายอคิณพาดผ่าน แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงรอยด่างดวงของความทรงจำที่ค่อยๆ จางหายไปกับไอหมอกเขามองดูขวดกาแฟที่เหลือเมล็ดเพียงก้นขวด... เมล็ดกาแฟที่เขาตั้งใจคั่วให้อคิณ แต่วันนี้คนดื่มกลับไม่อยู่แล้ว มือที่เคยกำมีดถางป่าอย่างมั่นคงบัดนี้กลับสั่นเทา ธารินหยิบสมาร์ทโฟนที่หน้าจอแตกร้าวขึ้นมา จ้องมองเบอร์โทรศัพท์ที่เขาจำได้ขึ้นใจแม้จะหลับตา ความเจ็บปวดจากการถูกสั่งให้ลืมนั้น มันเหมือนแผลอักเสบที่ยิ่งปล่อยไว้ก็ยิ่งลามไปทั่วหัวใจเขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกดปุ่มโทรออก... ทั้งที่รู้ดีว่าผลลัพธ์คือความว่างเปล่า“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้...”น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหน้าจอ แต่เขาก็กดโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนบ้า ทั้งที่รู้ว่าอคิณคงทิ้งซิมการ์ดนั้นไปแล้ว หรืออาจจะบล็อกเบอร์ของเจ้าหน้าที่ป่าไม้จนๆ อย่างเขาไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่ขึ้นรถหรูคันนั้นกลั

ความเงียบเหงาในห้องพักของธารินดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขากลับมาถึง ประตูที่ปิดลงพร้อมกับความเหนื่อยล้าทางกายไม่ได้ช่วยให้ใจของเขาสงบลงเลย เสื้อผ้าที่เปียกชื้นถูกถอดกองไว้กับพื้น เขาจัดการตัวเองผ่านๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างที่เคยมีคนอีกคนนอนอยู่เคียงข้าง กลิ่นจางๆ ของอคิณยังคงติดอยู่ที่หมอนใบนั้น ราวกับเป็นยาพิษที่ทำให้เขาขาดใจตายช้าๆในที่สุด ความเหนื่อยอ่อนก็ดึงให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา... และที่นั่น ความทรงจำที่แสนหวานก็เริ่มต้นขึ้นกลิ่นหอมกรุ่นของดอกคามิลเลียสีขาวบริสุทธิ์และกุหลาบป่าอบอวลไปทั่วบริเวณ ธารินลืมตาขึ้นในสถานที่ที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์ แสงแดดอ่อนยามเย็นฉาบไล้ไปทั่วทุ่งกว้าง และที่ใจกลางดงดอกไม้นั้น ร่างโปร่งที่เขาแสนโหยหากำลังยืนส่งยิ้มละไมมาให้“อคิณ...” ธารินครางชื่อนั้นออกมาเหมือนคนละเมออคิณเดินเข้ามาหาเขา ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับกลีบดอกไม้สีสดตรงหน้า สองแขนเรียวโอบกอดรอบคอของธารินไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้น้ำตาของธารินไหลออกมา สองมือหยาบกร้านจากการทำงาน โอบประคองใบหน้าของคนรักอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงมอบจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความโหยหา ทั้งสองล้ม