บททั้งหมดของ อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน): บทที่ 21 - บทที่ 30

อาคารกระจกสูงเสียดฟ้าของบริษัท เอเชีย พัลส์ เอเนอร์จี้ ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองย่านธุรกิจเสมือนสัญลักษณ์ของอำนาจที่ไม่มีวันล่มสลาย รถแท็กซี่สีซีดจอดเทียบหน้าอาคารหรู ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก็อตพับแขน กางเกงยีนส์ขาดเข่า และผมยาวที่รวบไว้อย่างลวกๆ จะก้าวลงมาธารินแหงนหน้ามองยอดตึกด้วยสายตาเรียบเฉย ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของพนักงานในชุดสูทที่เดินผ่านไปมา"ขอโทษครับ ผมมาขอพบท่านเจ้าสัวเกรียงไกร" ธารินเอ่ยเสียงนิ่งกับพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูรปภ. ร่างกำยำขมวดคิ้ว มองสำรวจชายมาดเซอร์ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "พบท่านประธาน? ได้นัดไว้หรือเปล่าครับ ปกติท่านไม่รับแขกวอล์กอิน โดยเฉพาะ...""บอกเขาว่า ธาริน มาหา"เพียงแค่ชื่อสั้นๆ นั้นหลุดออกจากปากฝ่ายตรงข้าม ท่าทีของรปภ. ที่เคยแข็งกร้าวก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ เขารีบก้มหัวให้จนเกือบขนานกับพื้น ผายมือเชื้อเชิญด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนทันที "คะ...คุณธาริน! ขอประทานโทษครับ ท่านเจ้าสัวสั่งกำชับไว้แล้ว เชิญด้านนี้เลยครับ"ธารินถูกนำทางผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดที่สุด ขึ้นลิฟต์แก้วตัวพิเศษตรงสู่ชั้นบริหารสูงสุด ที่นั่น คุณส

ความเงียบงันในห้องนั้นรัดรึงลำคอของธารินจนแทบหายใจไม่ออก คำพูดของอคิณยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเข็มพันเล่มที่กระหน่ำแทงลงบนก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย“ใช่! ผมไม่เคยต้องการคุณเลย ธาริน... ผมไม่ได้ชอบผู้ชายแต่แรก..ผมไม่ใช่เกย์อย่างคุณนะ!”ถ้อยคำสั้นๆ ทว่าไร้เยื่อใยนั้นเปรียบเสมือนดาบคมกริบที่กรีดลงบนความหวังที่เขาฟูมฟักมานับเดือน ธารินยืนนิ่งประหนึ่งรูปปั้นหินที่ถูกทิ้งไว้กลางพายุหิมะ ร่างกายชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาจนถึงหัวใจ ความร้อนผ่าวไหลมารวมกันที่ขอบตา แต่มันกลับถูกกักเก็บไว้ด้วยความทนทุกข์ที่ล้ำลึกเกินกว่าจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตาได้ในทันทีภายในอกของเขาเหมือนมีกองเพลิงที่สุมทรวง มันร้อนลุ่ม สับสน และทรมานจนอยากจะตะโกนกู่ร้องออกมาให้ก้องฟ้า ทุกความหวังดี ทุกการดูแล และทุกสายตาที่เขาเคยมอบให้อคิณ บัดนี้ถูกตีค่าเป็นเพียงความผิดพลาดที่น่ารังเกียจ เพียงเพราะเขาคือผู้ชายงั้นหรือ?ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธนั้นช่างโหดร้าย แต่มันยังไม่เท่ากับความสมเพชตัวเองที่ยอมสยบแทบเท้าคนที่ไม่เคยเห็นค่าเขาเลย ความเงียบสงัดที่ตามมานั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใดๆเขาทรุดตัวลงนั่งบ

บรรยากาศภายในร้านอาหารฝรั่งเศสบนชั้นสูงสุดของห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาว ชญาดานั่งอยู่ในชุดเดรสสีแชมเปญรัดรูปที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างจงใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอกำลังรอคอยชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของหัวใจและเจ้าของกระแสข่าวที่ร้อนแรงที่สุดในขณะนี้เพียงไม่นาน ร่างสูงโปร่งของธนวีร์ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บพิเศษที่ดูภูมิฐาน ทว่าสิ่งที่สะดุดตาและสร้างเสน่ห์อย่างล้นเหลือคือเส้นผมยาวสีดำขลับที่ถูกรวบครึ่งศีรษะไว้อย่างประณีต ปล่อยปอยผมบางส่วนให้ตกลงมาล้อมกรอบใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเรียวรีที่ดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความน่าค้นหาทำให้ผู้หญิงทั้งร้านต้องเหลียวมอง"รอนานไหมครับคุณชญาดา" เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นขณะที่เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม"ไม่นานเลยค่ะคุณวีร์ ดายินดีรอค่ะ ต่อให้ต้องรอนานกว่านี้ดาก็ไม่เกี่ยงนะคะ" เธอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม สายตาจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบังความหลงใหล "วันนี้คุณวีร์ดูดีจั

แสงไฟหน้ารถคันหรูสาดส่องไปบนถนนลาดยางที่ขนาบข้างด้วยป่ามืดครึ้ม อคิณ วรโชติเมธี บังคับพวงมาลัยด้วยมือที่สั่นเทา เขาขับรถออกมาจากกรุงเทพฯ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง ปล่อยให้เข็มไมล์ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว เส้นทางสายนี้เขาไม่คุ้นเคย แต่มันกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่ในเมืองที่ทุกตารางนิ้วคอยย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้ซะอีกวรโชติเมธีล้มละลายแล้ว อาณาจักรที่บรรพบุรุษสร้างมาถูกธนวีร์กลืนกินไปจนหมดสิ้น แต่อคิณรู้ดีว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น ไม่ใช่การสูญเสียทรัพย์สิน แต่มันคือการที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง ที่เขาพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต‘จบสิ้นกันสักที ธาริน ผมกับคุณควรอยู่กันคนละโลก’ เมื่อรถของเขาเกือบจะหลุดโค้ง เขาเหยียบเบรกจนตัวโก่ง รถหยุดสนิทอยู่ริมหน้าผาที่มืดมิด ลมหายใจของเขาหอบถี่ เหงื่อกาฬซึมตามไรผม"ตอนนี้ฉันไม่มีวรโชติเมธีให้ปกป้องแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเองในรถที่มืดสลัว ความเจ็บปวดจากการสูญเสียธุรกิจเทียบไม่ได้เลยกับความอ้างว้างในใจ อคิณซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินจิตใจ เขาหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย ว่าควรจะไปทางไหนต่อดี จ

สามเดือนต่อมาภายในคฤหาสน์หรูของตระกูลวรโชติเมธีที่เคยอบอวลด้วยความอบอุ่น บัดนี้กลับเยียบเย็นราวกับสุสาน บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ราคาแพงระยับ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์กลางห้องรับแขก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาจ้องมองเจ้าหน้าที่ธนาคารและทนายความที่กำลังเดินวุ่นไปทั่วบ้าน เพื่อติดป้ายทรัพย์สินถูกยึดลงบนแจกันโบราณ เปียโนหลังงาม และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นที่อคิณเคยรักเขาคนนี้คือธนวีร์ ทายาทเพียงคนเดียวของเจ้าสัวเกรียงไกร หรือที่ใครๆ ต่างหวาดเกรงในฉายานักธุรกิจปีศาจแผนการของปีศาจอย่างเขาควรจะสมบูรณ์แบบ วรโชติเมธีต้องล้มละลาย อคิณต้องหมดสิ้นหนทาง และสุดท้าย อคิณจะต้องซมซานมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขา ยอมเดินเข้าสู่กรงทองที่ธารินจงใจสร้างขึ้นเพื่อกักขังคนรักไว้ชั่วนิรันดร์ทว่ากับผิดคาด อคิณกลับหายไป หายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากวันที่บริษัทล้มละลาย"ลูกชายของคุณหายไปไหน!" ธนวีร์สบถเบาๆ ในลำคอ ความโกรธแค้นและโหยหาปนเปจนเขาแทบคุ้มคลั่ง เขาจึงตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย คือการบีบคั้นหัวใจของอคิณผ่านบุพการีธนาและพิมพรรณ นั่งตัวสั่นเทาอยู่ฝั่ง