Alle Kapitel von The Billionaire Who Watched me Die: Kapitel 91 – Kapitel 100

“Anong nakuha ko?!” galit na sigaw ni Althea. “Akala mo ba madali ang lahat ng ‘to?!” Mahigpit niyang hinawakan ang baba ni Theariza at pilit itong pinatingala. “Sabihin mo na ang binabalak mo! Bakit ka bumalik?! Bakit kailangan mo pang bumalikkkk?!Para sirain ang buhay ko?!” Tahimik si Theariza sandali. Pagkatapos—mahina siyang napatawa. “Sirain?” ulit niya, puno ng pait. “Anong sisirain ko… eh buhay ko naman talaga ang hawak mo ngayon.” Napakunot ang noo ni Althea. “Anong pinagsasabi mo—” “Lahat ng ‘yan…” putol ni Theariza, dahan-dahang tumingin sa paligid. “Yung pangalan… yung yaman… yung at ang lalaking ‘yan…” Sandali siyang napatingin kay Alexander. “Sa akin ‘yan lahat.” Nanlamig ang hangin. “Hahahaha,” alam kong sayo lahat ng ‘ito pero ,matagal nang wala sayo ang lahat! “singhal ni Althea. Ngunit hindi natinag si Theariza. “Sa nakaraang buhay ko…” mahina pero malinaw niyang saad, “ako ang tunay na Theariza Huston Montale.” Natahimik si Alexander. “Pinatay niyo ak

Lalong lumakas ang iyak ni Elina, halos hindi na mapigilan ang kanyang paghagulgol habang yakap-yakap ang wasak na teddy bear. “Sinungaling ka, yaya!” sigaw niya, sabay turo sa yaya. “Ikaw ang sumira! Ikaw!” Napapikit si Mrs. Montale sandali, tila pinipigilan ang galit na unti-unting kumukulo sa kanyang dibdib. “Enough.” mariin niyang saad. Napatigil sa pag-iyak si Elina, ngunit patuloy pa rin ang pag-agos ng luha nito. Ikinalingon ni Mrs. Montale ang kanyang tingin sa yaya—matigas, mabigat, at walang bahid ng pagdududa. “Ikaw,” malamig niyang wika, “paano mo nagawang sirain ang teddy bear ng aking apo?”alam mo bang mas mahal pa yan sa buhay mo!” Nanlaki ang mga mata ng yaya, agad na napaluhod sa sahig. “Madam, hindi ko po ginawa ’yon! Maawa po kayo… hindi ko po sinira ang Bear niya, si Señiorita Elina—” “Tumahimik ka!” putol ni Mrs. Montale, mas lalong tumaas ang boses. “Narinig mo ang sinabi ng bata!” “Pero Madam—” “Wala na akong gustong marinig pa!” Dahan-da

“Panoorin niyo ang lahat ng CCTV footage—huwag kayong titigil hangga’t hindi niyo natutukoy ang ruta ng van na ’yon. I-cross check niyo pati ang dashcam recordings ng mga sasakyang dumaan sa parehong oras. Gamitin niyo ang lahat ng resources ng kumpanya kung kinakailangan,” malamig ngunit puno ng awtoridad na utos ni Darryl. “Opo, Señorito,” sabay-sabay na tugon ng kanyang mga tauhan bago agad na kumilos. Tahimik na naiwan si Darryl sa kanyang pribadong opisina sa loob ng Montellana Elite Mansion—isang malawak at marangyang silid na punong-puno ng mamahaling kagamitan. Floor-to-ceiling glass walls ang nakapaligid, tanaw ang buong lungsod na tila ba nasa ilalim ng kanyang kapangyarihan. Sa isang iglap, isang simpleng utos lang niya ay kayang magpakilos ng daan-daang tao. Isa siya sa pinakabatang bilyonaryo sa bansa—tagapagmana ng Montellana Group of Companies, na may hawak na mga negosyo sa real estate, logistics, at security systems. Ngunit sa kabila ng kanyang yaman at impluwen

Dahan-dahang lumapit si Theariza sa pinto, halos pigil ang paghinga habang nakatitig sa maliit na siwang nito. Tama nga ang nakita niya. Hindi ito tuluyang nakasara. Marahan niyang itinulak ang bakal na pinto gamit ang nanginginig niyang kamay. “Krrrk… creak…” Mahinang umalingawngaw ang langitngit ng bisagra sa loob ng madilim na bartolina. Napapikit siya sandali, natatakot na baka marinig iyon ng mga nagbabantay. Ngunit walang dumating. Walang sumigaw. Walang yabag na papalapit. “Diyos ko…” bulong niya sa sarili. “Ito na siguro ang pagkakataon ko…” Mabilis siyang sumilip sa labas. Tahimik ang mahabang pasilyo ng warehouse. Ang iilang ilaw na nakasabit sa kisame ay kumikislap-kislap lamang, habang ang hangin mula sa labas ay humahampas sa mga sirang bintana. Walang bantay. Hindi na siya nagdalawang-isip. Dahan-dahan siyang lumabas ng bartolina, marahang isinasara ang pinto upang hindi makalikha ng ingay. Nanginginig pa ang kanyang katawan, at halos hindi niya maramdaman a

KINABUKASAN… “Madam… m-may problema po.” Halos hingalin ang lalaking sumalubong kay Althea pagpasok pa lang nito sa loob ng warehouse. Napahinto si Althea at agad siyang tiningnan nang matalim. “Ano ’yon?” malamig niyang tanong. “Madam… t-tumakas po ang bihag kagabi.” Biglang nanlaki ang mga mata ni Althea. “ANO?!” halos pasigaw niyang sabi. Agad namang yumuko ang lalaki, halatang kinakabahan. “Pero huwag po kayong mag-alala, Madam. Nahanap naman po namin ang babae kanina sa ibaba ng bangin.” Bahagyang kumunot ang noo ni Althea. “Kung nahanap n’yo… bakit ganyan ang mukha mo?” malamig niyang tanong. Nag-atubili ang lalaki bago nagsalita. “Sa kasamaang palad… patay na po siya.” Nanlaki ang mga mata ni Althea. “Anong sinabi mo?” “Base po sa nakita namin, nahulog siya mula sa mataas na bahagi ng bangin. Malakas ang pagkakabagsak niya sa mga bato… at may mga matutulis na sanga ng puno sa ibaba kaya…” nanginginig na paliwanag ng lalaki. “Halos… hindi na po m