All Chapters of The Billionaire Who Watched me Die: Chapter 101 - Chapter 110

“Normal lang ’yan,” sabi ni Darryl. “Tatlong buwan kang walang malay. Natural lang na magulo pa ang pakiramdam mo.” Tahimik na tumango si Zamarha. “Siguro nga…” mahina niyang sagot. Sandali siyang napatingin sa kanyang mga kamay, tila may hinahanap na alaala sa kanyang isipan ngunit wala siyang mahagilap. Pero isang napakagandang singsing ang nakita niya sa kanyang palasingsingan. “Kakaiba lang talaga,” dagdag pa niya. “Parang may mga bagay akong gustong maalala… pero hindi ko maabot.” Hindi agad nakasagot si Darryl. Tahimik lamang siyang nakatingin sa kanya habang unti-unting bumibigat ang kanyang dibdib. Kung alam mo lang ang totoo… Ngunit hindi niya maaaring sabihin iyon. Maya-maya ay pilit siyang ngumiti. “Don’t force yourself,” sabi niya. “Babalik din ang mga alaala mo… kapag handa na ang isip mo.” Napatingin si Zamarha sa kanya. “Talaga?” tanong niya. “Of course,” sagot ni Darryl. “Memory loss lang ’yan. Hindi ibig sabihin na tuluyan nang nawala ang nakaraan mo.” B

“May problema ba, mahal kong asawa?” malumanay nitong tanong, may halong pag-aalala sa boses. Saglit na natigilan si Darryl, pero mabilis din siyang nakabawi. “Ahh… wala naman,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili. “Tumawag lang ’yung isang doctor na naka-duty sa pinapasukan ko. Kailangan niya raw ako—magle-leave kasi siya.” Bahagyang ngumiti si Zamarha, tila naniwala… o sadyang nagpapanggap lang. “Ganun ba…” Sa loob-loob ni Darryl, mariin niyang pinigilan ang sarili. Hindi mo pwedeng malaman… “Hindi mo pwedeng malaman.Lumapit siya at bahagyang hinawakan ang kamay ni Zamarha. “Maiwan na muna kita saglit, mahal ko. Aayusin ko lang ang mga papeles mo para makalabas na tayo agad.” “Ngayong gabi?” biglang tanong n

Napuno muli ng tawanan ang buong boardroom matapos magsalita si Althea. May isang investor ang marahang pumalakpak habang nakangisi. “Magaling ka rin magbiro, Doctor,” pang-aasar niya. “Kung naghahanap ka ng trabaho, baka puwede kitang gawing personal physician. Pero CEO? Huwag ka namang mangarap nang gising.” “Baka napagkamalan niya ang ospital na kumpanya,” sabat pa ng isa habang umiiling. “Iba ang mag-opera sa pasyente at iba ang magpatakbo ng bilyong negosyo.” “Hahaha! Tama!” sigaw pa ng isa. “Baka akala niya parang reseta lang ang pagpirma sa mga kontrata.” Lumapit pa ang isa sa kanila kay Darryl at tinapik ang balikat nito nang may halong pangmamaliit. “Doktor, payo ko lang sa’yo…” mapaklang saad niya. “Bumalik ka nalang sa ospital mo. Doon ka bagay.” “Hindi ito emergency room na puwede mong pasukin kahit kailan mo gusto.” Muling nagtawanan ang ilan. Sa kabilang gilid ng mesa, isang investor ang nagtaas ng kilay habang nakatingin kay Darryl. “Alam mo kung bak

Napalingon ang ilang empleyado sa lobby nang marinig ang malakas na pagtawa mula sa direksyon ng hallway na papunta sa boardroom floor. Ngunit karamihan sa kanila ay muling nagbalik sa kani-kanilang ginagawa. Sa isang bahagi ng lobby—nakikipag-usap si Secretary Manzano sa tatlong kilalang foreign investors na bagong dating lamang mula sa ibang bansa. Nakasuot siya ng maayos na charcoal gray suit, at hawak ang isang tablet kung saan nakalagay ang schedule ng araw. Kilala si Sec. Manzano sa kumpanya bilang isa sa mga pinaka-propesyonal at maaasahang executive assistants ng Montellana Group. “Welcome to the Philippines, gentlemen,” magalang niyang bati habang bahagyang yumuyuko bilang paggalang. Ang tatlong lalaking kaharap niya ay pawang may edad na nasa limampu pataas, halatang sanay sa mundo ng malalaking negosyo. Ang una ay isang matangkad na blond na lalaki na nakasuot ng mamahaling suit. “Thank you, Miss… Manzano, right?” sabi nito sa bahagyang mabigat na accent. Ang pangal

“Ano? B-bakit ako?” gulat na gulat na tanong ni Zamarha. Halos mapabitaw siya sa hawak niyang cellphone dahil sa biglaang sinabi ni Sec. Manzano. Sa kabilang linya, mariing napapikit si Sec. Manzano habang mabilis na naglalakad sa gilid ng hallway ng boardroom. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa pinto ng boardroom kung saan naghihintay ang tatlong malalaking investor. Halatang hindi niya nais na marinig ng kahit sino ang kanilang usapan. “Hindi mo kailangang magdesisyon, Zamarha,” madiing sagot niya, pinipigilan ang kaba sa boses. “Dahil bahagi ka na ng pamilya Montellana. Bilang miyembro ng pamilya, kailangan mo ring harapin ang mga ganitong sitwasyon.” Pagkasabi noon ay lalo pa siyang lumayo sa pinto ng boardroom. Tumingin siya sa magkabilang dulo ng hallway upang matiyak na walang empleyadong makakarinig ng kanilang pag-uusap. “Hindi natin pwedeng ipaalam sa mga investor na nawawala ang CEO,” dagdag niya sa mahina ngunit seryosong tinig. “Kapag nalaman nila iyon, sigurado