ตอนที่ 5 : ไม่ใช่ความฝัน

หญิงสาวเนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อน ค่อยสั่งอาหารของโรงแรมมารับประทานสักหน่อยให้มีเรี่ยวแรง ข้าวของเธอค้นจนทั่วแล้วพบว่ามีแค่กระเป๋าสะพายชาแนลสีดำใบกะทัดรัดสำหรับใส่โทรศัพท์เท่านั้น กระเป๋านี้เธอจำได้ว่ายกให้น้องสาวคนดีไปเมื่อสองสามปีก่อน ทำไมมันยังอยู่ล่ะ แถมโทรศัพท์ยังไม่ใช่รุ่นล่าสุดอีก

“วันจันทร์ที่สิบสาม เดือนมีนาคม สองพันยี่สิบเอ็ด” อลิชาอ่านวันที่บนหน้าจอโทรศัพท์ เกือบจะนึกว่าตนตาฝาด

หรือว่าตั้งค่าคลาดเคลื่อน วันที่เป็นวันเกิดของเธอนั้นถูกต้องแล้ว แต่ปีไม่ถูกต้อง มันควรจะเป็นสองพันยี่สิบสี่

อลิชาปล่อยไว้ก่อนเพราะต้องการเลื่อนดูความเคลื่อนไหวอื่น ๆ อันดับแรกคือแชตสนทนา พอเปิดเข้าไปหญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก ประวัติการแชตล่าสุดคือเมื่อวานนี้ สามีสารเลว น้องสาวตัวดี กับเพื่อนรักทักข้อความเข้ามา ถามไถ่ว่าวันเกิดครบรอบอายุยี่สิบห้าปีของเธอจะไปฉลองที่ไหน ชาวีแจ้งว่าเขาไม่สะดวกมาต้องบินไปต่างประเทศด่วน ส่วนเอมิกาแนะนำให้ไปเที่ยวผับวัยรุ่น เจนนี่บอกว่าติดงานด่วนเช่นเดียวกับชาวี แม้ไม่ได้อยู่ฉลองก็เตรียมของขวัญไว้แล้ว สิ่งเหล่านี้คืออะไรกัน

คนสามคนนี้ยังมีหน้าส่งข้อความมาคุยกับเธออีก   อลิชาโกรธจนมือสั่น ยังไม่ทันจะได้ไล่ดูข้อความทั้งหมด ทันใดนั้นเองได้มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา เป็นเบอร์ขึ้นรายชื่อว่าคุณน้านวลตา ผู้ซึ่งเป็นมารดาเลี้ยงของเธอ หญิงสาวข่มใจสักครู่หนึ่งก่อนค่อยกดรับสาย

“สวัสดีค่ะคุณน้า”

อีกฝ่ายราวกับเจอเรื่องน่าหนักใจ ตอบกลับมาด้วยความเร่งร้อน “ริสา ตอนนี้พ่อของหนูต้องการให้หนูกลับบ้านด่วน หนูอยู่ที่ไหน”

“กลับบ้านเหรอคะ คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“น้าก็ไม่ทราบจ้ะ แต่เหมือนจะมีคนโทรมาหาพ่อของหนูเมื่อกี้นี้ ไม่รู้คุยเรื่องอะไรกันแต่คุณพ่อหนูอารมณ์ไม่ดีมาก ไม่อย่างนั้นอย่าพึ่งมาดีกว่า น้ากลัวว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกัน”

เท่าที่จำได้ไม่พบว่าตนเคยมีปัญหากับบิดาถึงขั้นต้องกลัว อลิชาเกิดความสงสัยจึงตอบรับว่าจะกลับไป บิดาปรับปรุงตัวทำดีกับเธอมาตลอดสามปี เรื่องใดก็ล้วนยอมฟังไม่ตำหนิกล่าวโทษเช่นที่เคยเป็นมา เธอล่ะอยากรู้นักว่ามีเหตุอันใดเขาถึงจะไม่พอใจ หญิงสาวแวะซื้อชุดใหม่ใส่โดยใช้บัตรเครดิตของหนุ่มนิรนาม เธอซื้อแค่ชุดเดียวแก้ขัดใส่กลับบ้าน

หากแต่พอทราบวงเงินของบัตรใบนี้ก็ต้องถ่างตาตื่นตะลึง “สิบล้านงั้นเหรอ?”

แค่นอนด้วยกันคืนเดียวเขายอมจ่ายไม่อั้นขนาดนี้เชียว หนุ่มปริศนาเป็นเศรษฐีบ้านไหนกัน คาดเดาเอาจากพลังกายอันดุดันคงจะรูปร่างกำยำไม่เลว เช่นนั้นเธอก็ขอคาดหวังหน่อยว่าเขาจะต้องหล่อเหลาหน้าตาดี ไม่ใช่คนน่ารังเกียจประเภทเดียวกันกับไอ้ประธานแก่เกริกชัย พอนึกเปรียบเทียบความแตกต่างราวกับสวรรค์นรกของทั้งสองฝ่าย ไม่ต้องสาธยายเลยว่าหนุ่มปริศนาเสมือนเทพบุตรแค่ไหน ส่วนประธานแก่มาเฟียวงการธุรกิจนั่น ขยะยังมีค่ายิ่งกว่า

อลิชาคลื่นไส้จะอาเจียนเมื่อผุดภาพในอดีต ต่อหน้าผู้คนเธอดูเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว เป็นนักธุรกิจสาวมาแรงผู้ทรงอิทธิพลจนถูกยกย่องให้สวมมงกุฎบุคคลต้นแบบผู้สมบูรณ์พร้อมทุกด้าน โดยไม่มีใครคาดคิดเลยว่าใต้หน้ากากแห่งความสำเร็จ ได้ซ่อนบาดแผลมากมายเอาไว้ บาดแผลเหล่านั้นไม่มีวันหายดี ต่อให้พยายามแทบตายมันก็ยังตามติดตัวเธอเหมือนกับเงา เป็นกลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียน กระทั่งในความฝันตัวเธอก็ยังถูกมันคอยหลอกหลอน

“ผ่านไปแล้วริสา ทุกอย่างล้วนผ่านไปแล้ว” อลิชาปลอบใจตนเอง แต่กลับไม่อาจสงบได้อย่างแท้จริง

ประธานเกริกชัยคือเสี้ยนหนามคอยทิ่มแทงเท้าเธอมาตลอด ตนทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ ยังต้องเสียหายหนักเพราะมันส่งคนมาขโมยสูตรยาของบริษัท สร้างเรื่องวุ่นวายก่อกวนไม่หยุดไม่หย่อน จนตอนนี้ก็ยังหาทางต่อกรลำบาก ด้วยคนในเป็นใจเปิดโอกาสให้มันกว้านซื้อหุ้นอีก เธอหายไปไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว ป่านนี้บริษัทจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

ทั้งโกรธแค้นชิงชังทั้งมีห่วงบริษัทยาที่ตนอุตส่าห์ดิ้นรนปลุกปั้นมา ระหว่างทางกลับบ้านอลิชาเข้าอินเทอร์เน็ตหาข่าวอ่าน พลันต้องพบกับความตื่นตะลึงขั้นสุดเมื่อไม่พบบริษัทที่ชื่อว่าอาร์เอชฟาร์มาซูติคอล หมายความว่ายังไง บริษัทใหญ่มูลค่าหมื่นล้านของเธอจะไม่มีข้อมูลในอินเทอร์เน็ตได้ยังไง ประธานกรรมการบริหารหายตัวไปทั้งคน เกิดการเปลี่ยนแปลงสะเทือนวงการขึ้น มันจะต้องเป็นข่าวครึกโครมสิ อลิชาเงยหน้าซีดเซียวถามกับคนขับรถ

“พี่คะ ปีนี้ปีอะไรคะ?” คำถามมันอาจจะดูแปลกแต่  อลิชาก็ไม่มีเวลามาสนใจ

คนขับทำหน้างงใส่ จากนั้นก็หัวเราะ “ปีสองพันยี่สิบเอ็ดไงคุณ อย่าบอกนะว่าคุณลืมวันลืมปี”

คนขับตอบติดตลก แต่อลิชาไม่ตลกด้วย ปีสองพันยี่สิบเอ็ด นั่นคือช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตของเธอ เวลานี้ยังไม่มีอาร์เอชฟาร์มาซูติคอล บริษัทหมื่นล้านยังเป็นเพียงเศษลมเศษฝุ่น เธอตายไปแล้ว ส่วนตอนนี้เธอย้อนกลับมาอย่างนั้นใช่ไหม

คนขับรถเห็นเธอหน้าซีดเป็นไก่ต้มอย่างกับโดนผีหลอกกลางวันแสก ๆ ก็เป็นห่วง “เฮ้ยคุณ โอเคหรือเปล่า”

“โอเคค่ะ ฉันโอเค ขอถามอีกครั้งนะพี่ ปีนี้ปีสองพันยี่สิบเอ็ดจริงใช่ไหม”

“จะโกหกไปทำไมล่ะครับ ไม่เชื่อก็ดูป้ายโฆษณานู้นสิ” คนขับพยักพเยิดหน้าไปทางป้ายโฆษณากลางเมือง

คราวนี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ป้ายประกาศโพรโมตงานดนตรีศิลปินในสังกัดของบริษัทเพลงเจ้าใหญ่ โชว์เด่นหราว่าวันที่และเลขปีสองพันยี่สิบเอ็ดสำหรับนัดหมายจัดคอนเสิร์ต ฉะนั้นนี่ไม่น่าจะใช่ความฝัน อลิชาลองหยิกตัวเองสักทีเพื่อเรียกสติ ซึ่งมันเจ็บมาก ดวงตาแตกตื่นของหญิงสาวแข็งค้าง จุดที่ต้องเผชิญอยู่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย

“ฉัน…ฉันยังไม่ตายจริง ๆ ฉันย้อนเวลากลับมา    จริง ๆ” อันที่จริงก่อนหน้านี้เธอก็ตงิดใจอยู่บ้าง แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นจริง

ความตื่นเต้นสับสนปนเปจนหญิงสาวเหมือนคนเสียสติ ด้านคนขับรถเฝ้ามองเธออย่างระแวดระวัง กลัวจะรับคนบ้าฟั่นเฟือนขึ้นมา ไม่นานอลิชาก็หัวเราะลั่น ชอบใจกับการเล่นตลกครั้งนี้ของโชคชะตาเหลือเกิน