ตอนที่ 2 : ห้องแดง 2

อลิชากดปุ่มไปยังชั้นสามซึ่งเป็นส่วนหน้าของคลับวีไอพี มีแค่ต้องผ่านทางนี้จึงจะรอดพ้นนรกได้ ให้ตายก็จะไม่หยุดกระเสือกกระสนเด็ดขาด ห้องแดงกับอดีตสกปรกโสมมสามวันสามคืน แม้หญิงสาวหลายต่อหลายคนเต็มใจไปบำเรอแลกเงินพวกคนรวยแต่สันดานถ่อยที่นั่น ทว่าไม่ใช่เธอ สิ่งที่เคยเกิดขึ้นมันคือการบังคับข่มขืนไม่ใช่ความยินยอม ต่อให้เมื่อก่อนจะสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน หากตัวเธอก็ไม่คิดเฉียดใกล้ห้องแดงวีไอพีของคลับเรดเด็ดขาด

“ฮึ! โคตรน่าสมเพช ริสา ทำไมแกมันน่าสมเพชแบบนี้ ทำไมแกถึงดูคนไม่ออก ที่ผ่านมาแกทำงานจนตามืดบอดไปหมดแล้ว” อลิชาหยุดพักตรงทางเดินปูพรมสีแดงตลอดแนว แขนขาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรง สติน้อยนิดยังต้องประคองไว้ ทว่าสมองกลับมีความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด ตอนนี้เธอแยกความจริงกับความลวงจากกันไม่ออก

เธอไม่ใช่หมอแต่ก็รู้ว่าหากเลือดสูบฉีดยาแปลกปลอมในร่างกายจะออกฤทธิ์เร็วขึ้น ฉะนั้นต้องใจเย็น ๆ ต่อให้สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานไม่เอื้ออำนวยก็ตาม

“หื้ม? อะไรกันคนสวย ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ” เสียงแหบเครือของผู้ชายดังขึ้นเหนือศีรษะ

ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไรที่ประตูห้องวีไอพีด้านข้างถูกเปิดออกมา หันไปอีกทีก็พบชายวัยกลางคนพุงยื่นคนหนึ่งจดจ้องมาที่ตัวเธอ สติอารมณ์ที่พยายามสงบลงก่อนหน้าแตกกระเจิงครั้งใหญ่

อลิชาแข็งทื่อตื่นกลัวจนพูดไม่ออก โชคร้ายไม่หยุดหย่อน คนที่เจอดันเป็นไอ้สารเลวเกริกชัย ไอ้เลวคนเดียวกับที่เคยพาคนไปข่มขืนเธอในห้องแดง หนามตำเท้าชิ้นใหญ่ที่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่อาจสลัดหลุดได้ ถ้าต้องมาเจอเหตุการณ์เดิมซ้ำสองรอบ ขอตายไปยังจะดีซะกว่า

เกริกชัยย่อตัวลงดึงต้นแขนของอลิชาขึ้นมา เห็นเขาดูมีอายุทว่าเรี่ยวแรงไม่ใช่น้อย อลิชาปัดป่ายดิ้นหนีก็ยังไม่พ้นมือ

“เธอบอกว่าอยากให้ฉันลงทุนให้นี่ ทำเป็นดัดจริตแบบนี้คิดจะอัปค่าตัวเรอะ”

ประโยคคำพูดแสนดูถูกเหยียดหยามที่คุ้นเคย ห้องวีไอพีหมายเลขห้า งานเลี้ยงสังสรรค์ของคนมีเงิน ทำไมเธอถึงได้รู้สึกเดจาวู เหมือนเหตุการณ์มันซ้อนทับกันกับอดีต ชุดที่สวมใส่อยู่เป็นเดรสสายเดี่ยวสีดำล่อตาล่อใจ เธอจำได้ว่าเผามันทิ้งเพื่อลบรอยมลทินไปตั้งนานแล้ว ทำไมมันยังกลับมาอยู่บนตัวเธอได้

แปลกมาก แปลกไปหมด เธอโดนวางยาพิษอยู่ในบ้านตัวเอง เหตุใดกลับมาโผล่ที่นี่ สมองไม่ยอมให้เธอคิดลึกซึ้งไปมากกว่านี้ ประกอบกับเกริกชัยพยายามโอบกอดลากตัวอลิชาไปยังลิฟต์ ด้วยความหวาดกลัวหญิงสาวตะคอกใส่ผู้มีอิทธิพลตรงหน้าเสียงดัง เธอคิดว่ามันดังพอแล้ว แต่น่าเสียดายที่ยังคงเบาเกินไป 

“ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

“หุบปาก นังผู้หญิงขายตัวแลกเงิน”

“ฉันไม่ได้ขายตัว ปล่อยเดี๋ยวนี้ ช่วยด้วย”

เสียงหวีดแหลมสร้างความน่ารำคาญให้เกริกชัยอย่างยิ่ง ในชีวิตนี้คนเช่นเขาไม่เคยต้องอดทน กับผู้หญิงที่ใช้เรือนร่างแลกเงินไหนเลยจะยอมพูดมากอีก ฝ่ามือหยาบง้างขึ้นตบลงบนใบหน้าอลิชาจนเธอเกิดอาการมึน

เกริกชัยโมโหแล้ว ได้ระบายอารมณ์สักทีก็ไม่คิดจะหยุด หลังตบไปอีกสามสี่ครั้งจนหญิงสาวร่วงลงไปกองกับพื้น ยังไม่สาแก่ใจเลยเตะซ้ำอีกหลายครั้ง ทั้งด่าทั้งเหยียบย่ำราวกับชีวิตคนอื่นเป็นเพียงแค่เศษหญ้า

“นังชั้นต่ำอวดดี แกกล้ามาทำให้ฉันอารมณ์เสียจนได้ รอดูเถอะว่าคืนนี้แกจะเจออะไรบ้าง”

สิ้นคำประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกมาพอดี อลิชายังไม่หมดสติ เห็นรองเท้าหนังของใครบางคนผ่านม่านน้ำตาก็ตะกุยพรมพยายามคลานไปหา “ช่วยด้วย ช่วยฉันที ได้โปรด”

เธอเจ็บไปทั้งตัวแต่ปกป้องส่วนสำคัญไว้ได้จึงยังไม่สาหัสนัก ผู้ชายคนนั้นมองจากด้านบนลงมาอย่างสูงส่ง    อลิชาไม่เห็นสายตาของเขา ถ้ามีแรงเหลือพอ เธอคงต้องสิ้นหวังเมื่ออีกฝ่ายกำลังดูแคลนเธอเช่นเดียวกับประธานชั่วเกริกชัย

“ได้โปรด ช่วยฉันที” นิ้วมือเปราะบางขยุ้มชายกางเกงของเขาราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย สภาพนักธุรกิจทรงอิทธิพลแห่งปีในตอนนี้ ไม่ต้องสาธยายว่าย่ำแย่อนาถแค่ไหน

“นังตัวดี แกคิดจะไปไหนหะ!”

มือหยาบคายของผู้ชายจิกลงมาบนศีรษะ อลิชาถูกดึงลากราวกับไม่ใช่คน เธอสิ้นหวังได้แต่เกาะชายกางเกงผ้าเนื้อดีแน่น จังหวะยื้อยุดนี้เองที่เกิดเสียงตุ้บรุนแรงขึ้น ตามมาด้วยร่างอ้วนท้วนของประธานเกริกชัยที่ล้มลงสลบเหมือดคาพื้น

ชายหนุ่มตัวสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้ายังไม่เข็ด วันหลังก็ให้เธอมาที่แบบนี้อีก”