ตอนที่ 1 : ย้อนเวลากลับมา 1

‘จุดสูงสุดของชีวิต’

เมื่อพูดถึงช่วงเวลาดั่งทองคำล้ำค่านี้ ก็มักจะต้องนึกถึงความร่ำรวย ชื่อเสียงและเกียรติยศมากมายเท่าที่คนคนหนึ่งจะไขว่คว้ามาให้ตนเองได้ มันเป็นช่วงเวลาที่คนเรามีความสุขและภาคภูมิใจสูงสุดหลังจากฝ่าฟันอุปสรรคทุกสิ่งทุกอย่างมาได้

 อลิชา สิริอนันต์ หรือ ริสา หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในช่วงวัยที่ย่างเข้าสู่อายุ 28 ปี ก็นับว่าตัวเธอก้าวมาถึงจุดที่ว่านี้แล้ว ไม่ใช่แค่มีเงินทองมั่งคั่งชื่อเสียงโดดเด่น เรื่องราวชีวิตส่วนตัวของเธอเองก็เป็นที่น่าอิจฉา

เธอมีสามีหนุ่มสุดหล่อฐานะดีคอยรักและเอาใจใส่ มีเพื่อนรักจริงใจคอยอยู่เคียงข้างสนับสนุน มีครอบครัวที่อาจไม่สมบูรณ์พร้อมนักเพราะมารดาจากไปช่วงที่เธอพึ่งอายุสิบขวบ เมื่อกล่าวถึงภรรยาใหม่ของบิดาซึ่งถือว่าเป็นแม่เลี้ยงของเธอ อลิชาถือว่าโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่ประเภทแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างในละครน้ำเน่า แม่เลี้ยงเป็นคนดีคนหนึ่งราวกับเป็นแม่แท้ ๆ ที่เข้ามาเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปแก่ครอบครัว ทั้งยังให้กำเนิดน้องสาวรู้ความว่าง่ายมาเป็นเพื่อนเล่นรู้ใจอลิชาอีกหนึ่งคน

หลังเลิกงานวันนี้ก็เหมือนกับทุก ๆ วันที่ผ่านมา ถ้าไม่มีประชุมหรือต้องไปพบปะเหล่าคนใหญ่คนโต หญิงสาวเจ้าของบริษัทสุดยุ่งเช่นอลิชามักอยากตรงกลับบ้านซึ่งเป็นเพนต์เฮาส์สุดหรูของตนเองทันที เพื่อตักตวงช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนให้ได้มากที่สุด เพราะหลังจากนี้อาจมีงานเร่งงานด่วนโหมเข้ามาจนตัวยุ่งเป็นเกลียวได้เสมอ

พอปลดล็อกประตูด้วยรหัสหกหลัก ก็พบว่าด้านในมืดสนิททำเอาอลิชาแปลกใจ สามีบอกว่าวันนี้อยากให้เธอกลับบ้านเร็วหน่อย ไฉนสองทุ่มกว่าแล้วเขาดันไม่อยู่ ไม่ถูกสิ! เหตุใดอุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบเช่นนี้ เหมือนมีใครเปิดเครื่องปรับอากาศเอาไว้ อลิชาก้าวเข้าไป ท่ามกลางความมืด มีแสงเปลวเทียนสีส้มเหลืองส่องสะท้อนกระทบนัยน์ตาดำขลับของเธอ

“เซอร์ไพรส์! สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะครับคุณภรรยาคนเก่ง”  

ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำ อลิชาอมยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลาสะท้อนแสงเทียนของสามีอันเป็นที่รัก สองมือของเขาประคองเค้กช็อกโกแลตประดับตกแต่งสวยงามค่อย ๆ เดินตรงมาหาเธอ ด้านข้างซ้ายขวาขนาบด้วยหญิงสาวแสนกระตือรือร้นสองคน

“แฮปปีเบิร์ทเดย์ล่วงหน้าค่ะพี่สาวคนสวยของเอม” คนเป็นน้องสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“อธิษฐานแล้วเป่าเทียนเร็วเข้า พี่ชาวีเขาเตรียมเค้กให้แกด้วยตัวเองเลยนะ”

อลิชาเหลือบมองเพื่อนสนิททีหนึ่งก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของสามี ในใจไม่ต้องบอกว่าปลื้มปริ่มยินดีแค่ไหน แม้จะไม่ทันตั้งตัวที่เหล่าคนสนิทซุ่มจัดเซอร์ไพรส์ให้ก่อน อลิชาก็ไม่มีเวลามาคิดมากมาย ถึงอย่างไรพรุ่งนี้ก็ยังต้องจัดงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบยี่สิบแปดปีอยู่ดี

เปลวเทียนร้อนแรงดุจช่วงชีวิตที่รุ่งโรจน์ยามนี้ นอกจากอธิษฐานขอพรก็ไม่รู้ว่าตัวเธอยังต้องการสิ่งใดอีก อลิชาจึงปิดเปลือกตาประนมมือ ขอให้วันข้างหน้าความสุขเหล่านี้จะคงอยู่กับเธอตลอดไป การงานราบรื่น ความรักเบ่งบาน เพื่อนฝูงคอยสนับสนุนกัน วินาทีถัดมาเทียนก็ถูกเป่าดับ หลอดไฟบนเพดานพร้อมใจกันจุดติดขึ้นจนบ้านทั้งหลังสว่างโร่

“อย่าบอกนะคะว่าพี่วีอยากให้ริสากลับบ้านเร็วเพราะเรื่องนี้ ลำบากกันเสียจริง วันพรุ่งนี้ก็จะจัดงานอยู่แล้ว”

ชาวีสามีของอลิชาส่งเค้กให้เพื่อนสนิทภรรยาอย่างเจนนี่รับช่วงช่วยถือต่อ ส่วนเขากุมมือบอบบางของหญิงสาวคู่ชีวิต รับกระเป๋าสะพายมาถือแทนเธอ จากนั้นพาตรงไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ในห้องไม่ได้ตกแต่งหวือหวา มีเพียงลูกโปร่งอัดก๊าซสีฟ้าอ่อนสลับชมพูลอยประดับไปทั่วพร้อมกับเลขยี่สิบแปดซึ่งเป็นอายุครบรอบวันเกิดของอลิชาเท่านั้นเอง

ชาวีถอนหายใจก่อนจะกล่าวราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม “พรุ่งนี้ริสาต้องยุ่งมากแน่นอน ไหนจะต้องรับแขกคนใหญ่คนโตอย่างลูกสาวท่านนายกอีก ปลีกตัวมาอยู่กับพี่ไม่ได้แน่ พี่อยากจัดก่อนเพื่อชดเชยในส่วนของวันพรุ่งนี้”

เขาตั้งใจดีและมีเหตุผลชวนให้สงสาร อลิชาฟังแล้วก็อดที่จะรักผู้ชายคนนี้ยิ่งกว่าเดิมไม่ได้ “พี่วีน่ารักที่สุด”

เมื่อวนมาครบรอบวันเกิด อลิชามักย้อนนึกถึงความทรงจำเก่า ๆ แน่นอนว่าช่วงชีวิตที่ผ่านมานั้นไม่ได้โปรยด้วยกลีบกุหลาบ ทว่านั่นคือวันวาน ตอนนี้ชีวิตของเธอประสบความสำเร็จและมีความสุขดีแล้ว หญิงสาวอิ่มเอมกับทุกชั่วขณะ อยู่กับปัจจุบันอันแสนสมบูรณ์แบบ