ตอนที่ 2 : ห้องแดง 1

“ว้าย! ริสา” เจนนี่มือป้องปากตกใจกับภาพตรงหน้า ดวงตาได้แต่เบิกโพลงแตกตื่น

พออลิชาตัวเกร็งเริ่มน้ำลายฟูมปากปนเลือด ทั้งสามพลันผงะถอยห่างโดยสัญชาตญาณ ชาวีเป็นคนที่โดนภรรยาคว้าจับไว้แน่น เขาตั้งสติได้เป็นคนแรกจึงหันไปสั่งเจนนี่ให้โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ เจนนี่รีบค้นกระเป๋าอย่างเร่งด่วน มือสั่นเทาคุ้ยข้าวของสะเปะสะปะยุ่งเหยิงไปหมด

ขณะนั้นเอมิกาลนลานรีบไปหลบด้านหลังชาวี ดวงตากลมเฝ้ามองพี่สาวอันเป็นที่รักค่อย ๆ สิ้นเรี่ยวแรงลงอย่างเคร่งเครียด ครั้นเห็นนิ้วเรียวยาวซึ่งจิกขยุ้มไหล่พี่เขยแผ่วอ่อนเกาะไม่ไหวอีกต่อไป หว่างคิ้วเอมิกาพลันคลายความวิตกช้า ๆ เหลือไว้เพียงความเย็นชาจับขั้วหัวใจ

อลิชายังเหลือกำลังเฮือกสุดท้ายจึงเห็นความเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตานี้ และสิ่งที่ทำให้เธอชาวาบไปทั้งศีรษะก็คือสีหน้าชวนผวาเดียวกันของสามี หมายความว่ายังไง? จนตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมทั้งสองคนถึงได้ดูผ่อนคลายคล้ายโล่งอกล่ะ? ไม่เพียงเท่านั้นเอมิกาเหมือนกำลังยกยิ้มสาแก่ใจอยู่ ไม่จริง! ไม่มีทาง! อลิชาคออ่อนเหลือบมองไปด้านข้าง เจนนี่ยังคงวุ่นวายกับการค้นหาโทรศัพท์ จนตอนนี้ก็ยังไม่มีใครโทรขอความช่วยเหลือ

เธอต้องตาย ต้องไม่รอดแน่ ๆ

หญิงสาวอายุน้อยสุดแสนเพอร์เฟกต์ ได้แต่งงานกับสามีชาติตระกูลดีหล่อเหลา มีน้องสาวเชื่อฟังคอยเทิดทูนบูชา มีเพื่อนสนิทเคียงข้างคอยสนับสนุนทุกสิ่งทุกอย่าง ชีวิตที่กำลังขึ้นสู่จุดสูงสุด ใครเล่าจะคาดว่าตอนตกวูบลงมามันจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินเช่นนี้ บ้านหลังใหม่และลูก ๆ ตัวน้อยที่น่ารักล่ะ? จนสิ้นลมเฮือกสุดท้ายอลิชาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าจะโดนแทงข้างหลัง

ฮึก! หายใจไม่ออก มันเหมือนมีบางอย่างพันธนาการตัวเธอแน่น ไม่ยอมให้เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้น

สีแดงเป็นจุดกระจัดกระจายราวกับยาพิษจากเลือดหยดสู่ผิวน้ำ มันแตกกระจายเจือจาง เป็นผลให้ลำคอตีบตันจนได้กลิ่นสนิมคลุ้งโพรงปาก นี่เป็นความรู้สึกของคนที่กำลังจะตายใช่ไหม? ทรมานเหลือเกิน ทั้งหัวใจและร่างกายแตกสลายจนรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอไม่ใช่คนดีมากมาย แต่ก็ไม่ถึงขั้นเลวร้ายคร่าชีวิตใคร ทำไมต้องมาเจ็บปวดอย่างนี้ด้วย

ทำไม ทำไมเธอต้องมีจุดจบแบบนี้!

“เฮือก!” ความรู้สึกดิ่งตกจากที่สูงทำให้ร่างทั้งร่างตึงเครียดจนผวาลืมตาตื่น แสงสีแดงเป็นจุดประกอบเข้าด้วยกัน กลายเป็นโคมไฟบนผนังที่ไม่คุ้นเคย วินาทีแรกยังไม่ได้สติ หากแต่พอปรับสายตาชัดเจนและรับรู้สภาพแวดล้อมโดยรอบ ความเจ็บปวดราวกับถูกทุบศีรษะด้วยค้อนก็โถมเข้าใส่ ช่องอกสะท้อนหอบ มือสองข้างสั่นเทาจนไม่อาจคุมอารมณ์

นี่คือปฏิกิริยาของร่างกายหลังความสะเทือนใจ ความโกรธ ความผิดหวัง ความคับแค้นหลอมรวมกันเหมือนผลไม้ในเครื่องปั่น กำแพงแห่งความภาคภูมิพังราบเป็นหน้ากลอง

อลิชาทำอะไรไม่ถูกได้แต่ร้องไห้ตัวสั่นเทา ผ่านไปอึดใจหนึ่งคลายอารมณ์อัดอั้นบ้างแล้วถึงพบว่าตนเองนั่งอยู่บนเตียงนอนคิงไซซ์ รอบด้านถูกแสงสีแดงอ่อนอาบย้อม บนเพดานตกแต่งด้วยโคมไฟรูปทรงหรูหราโดยเฉพาะ บรรยากาศอันตรายแบบนี้ไม่น่าจะใช่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน ไหนจะชุดเดรสบนตัวเธออีก

ความทรงจำเก่าเก็บซึ่งถูกฝังไปนานแล้วผุดขึ้นท่ามกลางความเงียบ อลิชาแหงนคอมองโคมไฟอีกครั้ง ดมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมน้ำยาปรับอากาศที่ตลบอบอวล พลันต้องหนาวสะท้านไปทั้งหลังราวกับได้หวนคืนสู่ฝันร้ายในอดีต ต่อให้ไม่อยากนึกถึงแต่เธอก็จำโคมไฟสีแดงนี้ได้ ยิ่งมีกลิ่นกระตุ้นยิ่งชัดเจน ทันใดนั้นท้องไส้เริ่มปั่นป่วน อลิชาโก่งคออาเจียนลงข้างเตียง เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงพอจะมารักษาความสะอาด คิดเพียงอยากหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

พระเจ้าโกรธเกลียดเธอมากเลยหรือ ขนาดที่ว่าเธอตายไปแล้วยังจะทำให้เธอเห็นภาพอดีตอันน่าขมขื่นของตนเองอีก

อลิชาไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงวนกลับมาที่นี่อีก ไม่รู้ว่าสิ่งนี้คือภาพลวงตาหรือเป็นบทลงโทษของเธอ เธอรู้เพียงว่าเธอต้องหนีเอาตัวรอด

หญิงสาวสภาพน่าอดสูคลานลงจากเตียงตะเกียกตะกายไปยังหน้าประตู เพราะรู้ดีว่าเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตน ต่อให้อนาถแค่ไหนหรือต้องคลานเหมือนสุนัขใกล้ตาย เธอก็จะยอมทำทุกอย่าง แข็งใจไปให้ถึงทางเดินหวังพึ่งใครก็ตามที่อาจผ่านมาเจอ สองมือเจ็บจี๊ดจิกพื้นจนเล็บพัง เมื่อเปิดประตูห้องสำเร็จ เธอก็ใช้กำลังอันน้อยนิดลากร่างไปจนถึงลิฟต์ได้สำเร็จ